Του Pablo Castano
Ο Πέδρο Σάντσεθ το έκανε ξανά. Ο Ισπανός πρωθυπουργός έγινε για άλλη μια φορά η μόνη φωνή μεταξύ των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών που υψώνει το ανάστημά της απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ, αυτή τη φορά για τον πόλεμο που εξαπέλυσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κατά του Ιράν.
Η κυβέρνηση της Μαδρίτης αρνήθηκε στην Ουάσιγκτον τη χρήση των βάσεων που διατηρεί το Πεντάγωνο στις ισπανικές πόλεις Ρότα και Μορόν. Επιχειρηματολογεί ότι η «μονομερής δράση» δεν συνάδει με το διεθνές δίκαιο — ακόμη και αν καταδικάζει ξεκάθαρα την καταπιεστική δικτατορία του Ιράν. Η απάντηση του Αμερικανού προέδρου δεν άργησε να έρθει. Εξοργισμένος, ο Τραμπ απείλησε να διακόψει κάθε είδους σχέσεις με την Ισπανία και να επιβάλει εμπορικό εμπάργκο. Ωστόσο, όπως επεσήμαναν τόσο η ισπανική κυβέρνηση όσο και οι αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν έχουν τη δυνατότητα να επιβάλουν στοχευμένους δασμούς στην Ισπανία, καθώς η χώρα αποτελεί μέρος του εμπορικού μπλοκ της ΕΕ.
Η αντίδραση της ισπανικής κυβέρνησης —αποτελούμενης από τους Σοσιαλιστές (PSOE) του Σάντσεθ και την αριστερή συμμαχία Sumar— στην επιθετικότητα των ΗΠΑ και του Ισραήλ διαφέρει ριζικά από εκείνη άλλων ευρωπαϊκών χωρών και της ίδιας της ΕΕ. Με την κενή, υποκριτική γλώσσα που έχει γίνει το σήμα κατατεθέν της πολιτικής της, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν απηύθυνε έκκληση για «σεβασμό του διεθνούς δικαίου» μετά τους πρώτους βομβαρδισμούς, αλλά παρέμεινε σιωπηλή για τον παράνομο χαρακτήρα της επίθεσης και χαρακτήρισε τα ιρανικά αντίποινα «απαράδεκτα».
Από την πλευρά της, η βρετανική κυβέρνηση υπό τον Κιρ Στάρμερ αρχικά αρνήθηκε τη χρήση της βάσης της στο Ντιέγκο Γκαρσία (νησί στον Ινδικό Ωκεανό) για τους πρώτους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ το Σάββατο, λόγω αμφιβολιών για τη νομιμότητα της επίθεσης, αλλά αργότερα άλλαξε στάση. Αυτό έγινε πολύ αργά για τον Τραμπ, ο οποίος δήλωσε «πολύ απογοητευμένος» με τον Βρετανό πρωθυπουργό, ενώ παρόλα αυτά χρησιμοποίησε τις βάσεις. Ο αυτοκράτορας δεν ανέχεται καθυστερήσεις στην εκπλήρωση των επιθυμιών του.
Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, εν τω μεταξύ, αντέδρασε ανακοινώνοντας σχέδια για επέκταση του πυρηνικού οπλοστασίου της Γαλλίας και στέλνοντας ένα πυρηνικό αεροπλανοφόρο στην ανατολική Μεσόγειο για «αμυντικούς» σκοπούς. Ο Μακρόν δήλωσε ότι η επίθεση των ΗΠΑ είναι «εκτός διεθνούς δικαίου» μόνο μετά τις δηλώσεις του Σάντσεθ και τις απειλές του Τραμπ κατά της Ισπανίας, σπάζοντας έτσι την αρχική του σιωπή. Παρόλα αυτά, ο Μακρόν επέτρεψε τη χρήση των γαλλικών στρατιωτικών βάσεων για την επίθεση υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και του Ισραήλ, πέφτοντας σε άλλη μια από τις συνηθισμένες αντιφάσεις του μεταξύ λόγων και πράξεων.
Ακόμη πιο αξιοθρήνητη ήταν η δράση του Γερμανού καγκελάριου Φρίντριχ Μερτς, ο οποίος συναντήθηκε με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο την Τρίτη. Δήλωσε ότι «συμφωνεί απόλυτα» με τον Αμερικανό πρόεδρο στον στόχο της ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος — και τον προέτρεψε να το κάνει γρήγορα. Όλοι οι αναλυτές συμφωνούν ότι είναι αδύνατο να εξαλειφθεί μια δομή τόσο βαθιά ριζωμένη όσο η Ισλαμική Δημοκρατία μόνο μέσω βομβαρδισμών, και ο Τραμπ έχει αφήσει αμφιβολίες για το αν αυτός είναι καν ο πραγματικός του στόχος. Ωστόσο, η πραγματικότητα φαίνεται να είναι ένα δευτερεύον εμπόδιο για τον Μερτς.
Ο Γερμανός καγκελάριος, ονομαστικά υπέρμαχος της ανεξαρτησίας της Ευρώπης, ήταν παρών όταν ο Τραμπ εκστόμιζε τις προσβολές και τις απειλές του κατά της Ισπανίας. Παρόλα αυτά, η μόνη του απάντηση ήταν να επιμείνει ότι θα προσπαθούσε να πείσει τον Σάντσεθ να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του Αμερικανού ηγέτη για αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, επαναλαμβάνοντας έτσι τις πράξεις υποταγής που έχουν επιδείξει διάφοροι Δυτικοί ηγέτες κατά τις πρόσφατες επισκέψεις τους στον Λευκό Οίκο.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας διαμαρτυρήθηκε στον Γερμανό ομόλογό του επειδή απέτυχε να υπερασπιστεί έναν τόσο στενό εταίρο όσο η Ισπανία· η Μαδρίτη έλαβε, ωστόσο, υποστήριξη από τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα, μεταξύ ελάχιστων άλλων Ευρωπαίων ηγετών.
Η στάση της Ισπανίας δεν είναι και τόσο ριζοσπαστική. Αυτό που αντιπροσωπεύει είναι μια ξεκάθαρη υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου, το οποίο απαγορεύει αυστηρά τις μονομερείς και απρόκλητες επιθέσεις όπως αυτή που εξαπέλυσαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κατά του Ιράν, και μια συνηγορία υπέρ του διαλόγου για την επίλυση των συγκρούσεων. Είναι «η ίδια θέση που διατηρήσαμε στην Ουκρανία ή τη Γάζα», δήλωσε ο Σάντσεθ την Τετάρτη. Αυτό δεν είναι απολύτως αληθές: η Ισπανία έχει στείλει δισεκατομμύρια σε όπλα στην Ουκρανία για να αμυνθεί από τη ρωσική εισβολή, ενώ για τη Γάζα έχει περιοριστεί στην επιβολή μερικού εμπάργκο όπλων κατά του Ισραήλ.
Ωστόσο, ακόμη και η σχετική συνέπεια της θέσης της Ισπανίας έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις ασυναρτησίες που εκπορεύονται από άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες που κυνηγούν την εύνοια του Τραμπ. Η βούληση να παραμείνουν οι Ηνωμένες Πολιτείες δεσμευμένες στο πλευρό του Κιέβου στον πόλεμο στην Ουκρανία μπορεί να εξηγήσει εν μέρει την ευρωπαϊκή υποταγή, αλλά δεν τη δικαιολογεί. Δεν εγγυάται καν την υποστήριξη του Τραμπ στην Ουκρανία, την οποία θα μπορούσε να διακόψει ανά πάσα στιγμή, ανεξάρτητα από τη γνώμη των Ευρωπαίων.
Στην ΕΕ αρέσει να ποζάρει ως ηθική δύναμη στον κόσμο, ωστόσο η ανυποληψία που έχει υποστεί στη διεθνή σκηνή τα τελευταία χρόνια δεν προκαλεί έκπληξη. Υπάρχει μια κατάφωρη υποκρισία μεταξύ της ρητορικής και πρακτικής αλληλεγγύης της προς την Ουκρανία από τη μία πλευρά, και της ρητής ή σιωπηρής υποστήριξής της στη γενοκτονία του Ισραήλ στη Γάζα, την επίθεση των ΗΠΑ κατά της Βενεζουέλας και την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, και τώρα τον βομβαρδισμό του Ιράν από την άλλη.
Λιγότερο από δύο μήνες πριν, φαινόταν ότι οι άμεσες απειλές του Τραμπ κατά της Γροιλανδίας —μιας περιοχής υπό την κυριαρχία της Δανίας, μέλους της ΕΕ— είχαν καταφέρει να ξυπνήσουν τις ευρωπαϊκές ελίτ από την ονειροπόλησή τους, πείθοντάς τες επιτέλους ότι η Ουάσιγκτον δεν είναι πλέον ένας αξιόπιστος σύμμαχος αλλά ένας απρόβλεπτος αντίπαλος. Ακόμη και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανέστειλε την εφαρμογή της ταπεινωτικής εμπορικής συμφωνίας που επέβαλε ο Τραμπ στη φον ντερ Λάιεν στο γήπεδο γκολφ του στη Σκωτία τον Ιούλιο του 2025.
Ήταν μια ψευδαίσθηση: τόσο η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής όσο και οι κύριοι αρχηγοί κρατών της ηπείρου παραμένουν ανίκανοι να χειραφετηθούν από την ιμπεριαλιστική ατζέντα των Ηνωμένων Πολιτειών, αδυνατώντας να δουν ότι υποστηρίζοντας τον στρατιωτικό παρεμβατισμό του Τραμπ, τρέφουν ένα τέρας που μπορεί τελικά να στραφεί εναντίον της Ευρώπης.
Ένας Ανεξάρτητος Παίκτης
Η κυβέρνηση της οποίας ηγείται ο Σάντσεθ έχει παρεκκλίνει από μια ολέθρια συναίνεση της ΕΕ και στο παρελθόν. Όσον αφορά τη γενοκτονία στη Γάζα, ο Σάντσεθ συνδύασε τη σκληρή ρητορική —ήταν ένας από τους πρώτους Δυτικούς ηγέτες που χρησιμοποίησαν τον όρο γενοκτονία— με μεγάλη αντίσταση στη λήψη συγκεκριμένων μέτρων μποϊκοτάζ κατά του Ισραήλ, όπως απαιτούσαν από την αρχή τα κοινωνικά κινήματα και οι πιο δεξιοί αριστεροί κυβερνητικοί και κοινοβουλευτικοί εταίροι του. Η κυβέρνηση τελικά ενέκρινε ένα μερικό εμπάργκο όπλων τον περασμένο Σεπτέμβριο, μια ανεπαρκή χειρονομία που παρόλα αυτά τοποθέτησε την Ισπανία μεταξύ των λιγότερο ενθουσιωδών υποστηρικτών του Ισραήλ στην ΕΕ.
Ο Σάντσεθ έσπασε επίσης τις γραμμές σχετικά με την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών. Η ισπανική κυβέρνηση ανέλαβε τη δέσμευση να διαθέσει το 2% του ΑΕΠ στην άμυνα, όπως αποφασίστηκε από το ΝΑΤΟ το 2014. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς της στρατιωτικής συμμαχίας, η Ισπανία έφτασε τον στόχο τον περασμένο Αύγουστο, μετά από αρκετές αυξήσεις τα προηγούμενα χρόνια. Ωστόσο, στη σύνοδο κορυφής της Ατλαντικής Συμμαχίας τον Αύγουστο του περασμένου έτους, ο Σάντσεθ ήταν ο μόνος αρχηγός κυβέρνησης που δεν αποδέχθηκε την απαίτηση του Τραμπ να αυξηθούν οι στρατιωτικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ. Αυτό θα πρόσθετε 500 δισεκατομμύρια ευρώ σε επιπλέον δαπάνες ετησίως στα ευρωπαϊκά μέλη του ΝΑΤΟ — δηλαδή, διπλάσια από όσα εκτίμησε ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO) το 2015 ότι χρειάζονταν για την εξάλειψη της πείνας έως το 2030. Σε απάντηση, ο Τραμπ απείλησε με δασμούς, μια προειδοποίηση που δεν οδήγησε πουθενά λόγω της συμμετοχής της Ισπανίας στο εμπορικό μπλοκ της ΕΕ.
Η επίθεση του Τραμπ κατά της Βενεζουέλας και η απαγωγή του Μαδούρο ήταν μια άλλη περίπτωση όπου η Ισπανία επέλεξε τη διεθνή νομιμότητα αντί της υποταγής στην Ουάσιγκτον. Ενώ η Επιτροπή εξέδωσε άλλη μια από τις κενές ανακοινώσεις της χωρίς ίχνος κριτικής για την παράνομη παρέμβαση των ΗΠΑ, ο Σάντσεθ προσχώρησε σε Λατινοαμερικανούς εταίρους —συμπεριλαμβανομένης της Βραζιλίας, της Χιλής, της Κολομβίας, του Μεξικού και της Ουρουγουάης— σε μια κοινή δήλωση που καταδίκαζε τη στρατιωτική εισβολή και την απαγωγή του Βενεζουελάνου αρχηγού κράτους.
Εξηγώντας την Ισπανική Εξαίρεση
Οι διαδοχικές αναμετρήσεις της Ισπανίας με τον Τραμπ απεικονίζονται συχνά στον διεθνή τύπο ως επιδείξεις του προσωπικού ηρωισμού του Σάντσεθ, ο οποίος παρουσιάζεται ως ένα είδος Δαβίδ πρόθυμου να σταθεί απέναντι στον Γολιάθ του Μαρ-α-Λάγκο με κάθε κόστος, με μοναδικό και ευγενή στόχο την υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου και της ειρήνης. Είναι αδύνατο να γνωρίζουμε πόσες αξίες και πόσος υπολογισμός μπαίνουν στις αποφάσεις ενός πολιτικού. Αλλά χωρίς αμφιβολία, με μια προσωπικότητα τόσο πολιτικά οξυδερκή όσο ο Σάντσεθ, ο υπολογισμός είναι πάντα παρών. Εάν χρειάζεται θάρρος για να σταθείς απέναντι στον πιο ισχυρό άνθρωπο στον κόσμο όταν άλλοι δεν το κάνουν, αρκετοί παράγοντες στην ισπανική εσωτερική πολιτική βοηθούν επίσης να εξηγηθεί η διεθνής του τοποθέτηση.
Ο Σάντσεθ κυβερνά με τη Sumar, μια αριστερή συμμαχία που τον πιέζει συνεχώς να υιοθετήσει πιο ριζοσπαστικές θέσεις ενάντια στον ιμπεριαλισμό του Τραμπ και τα εγκλήματα του Ισραήλ. Ειδικότερα, είναι πολύ πιθανό ότι το ατελές εμπάργκο όπλων που επιβλήθηκε στο Τελ Αβίβ δεν θα είχε συμβεί χωρίς την παρουσία της υπουργού Εργασίας (και απερχόμενης ηγέτιδας της Sumar) Γιολάντα Ντίαθ και των συναδέλφων της στο υπουργικό συμβούλιο του Σάντσεθ. Επίσης, καθοριστική ήταν η ισχύς των λαϊκών κινητοποιήσεων προς υπεράσπιση του παλαιστινιακού λαού, ειδικά η διατάραξη του τελικού σταδίου του ποδηλατικού γύρου La Vuelta σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή μιας ισραηλινής ομάδας, που έγινε viral παγκοσμίως.
Εξίσου σημαντική είναι η κοινοβουλευτική εξάρτηση της κυβέρνησης από άλλα κόμματα, τόσο σε πανισπανικό όσο και σε περιφερειακό επίπεδο, που τοποθετούνται στα αριστερά του PSOE και έχουν μια πιο ξεκάθαρα αντιιμπεριαλιστική και ειρηνιστική στάση από το κόμμα του Σάντσεθ, το οποίο παραδοσιακά υπερασπίζεται μια στενή διατλαντική σχέση σύμφωνα με τα μεγάλα συντηρητικά, φιλελεύθερα και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης. Ο Σάντσεθ είναι στην πραγματικότητα περισσότερο φιλοαμερικανός από πρώην Ευρωπαίους ηγέτες όπως ο Γάλλος Φρανσουά Μιτεράν ή ακόμη και ο Ζακ Σιράκ. Ωστόσο, η ακραία δουλοπρέπεια των συγχρόνων του σε όλη την Ευρώπη κάνει τον Σάντσεθ να φαίνεται πιο ριζοσπαστικός από ό,τι είναι.
Η τοποθέτηση των ισπανικών αριστερών κομμάτων ανταποκρίνεται στην αντιαμερικανική παράδοση των ψηφοφόρων τους. Στο δημοψήφισμα του 1986 για την ένταξη της Ισπανίας στο ΝΑΤΟ, το «ναι» κέρδισε κυρίως επειδή ο τότε πρωθυπουργός, ο χαρισματικός σοσιαλιστής Φελίπε Γκονθάλεθ, υποστήριξε με ενθουσιασμό αυτή την επιλογή, η οποία θεωρήθηκε ως τίμημα που έπρεπε να πληρώσει η μετα-Φρανκική Ισπανία για την ενσωμάτωσή της στο ευρωπαϊκό κλαμπ, που θεωρούνταν συνώνυμο του εκσυγχρονισμού και της προόδου. Παρόλα αυτά, το 43% του εκλογικού σώματος ψήφισε κατά του ΝΑΤΟ και η ριζοσπαστική αριστερά δεν σταμάτησε ποτέ να υποστηρίζει την αποχώρηση από τη συμμαχία και το κλείσιμο των αμερικανικών βάσεων στο ισπανικό έδαφος, οι οποίες βρίσκονται τώρα στο επίκεντρο της διαμάχης μεταξύ Σάντσεθ και Τραμπ.
Ο Ισπανός πρωθυπουργός δεν έχει όλο τον πολιτικό καιρό με το μέρος του. Η υποστήριξη προς την κυβέρνησή του έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια στις δημοσκοπήσεις, γεγονός που δείχνει μια μελλοντική κοινοβουλευτική πλειοψηφία για το συντηρητικό ακροδεξιό μπλοκ. Συσπειρώνοντας τη βάση του, ο Σάντσεθ αναμφίβολα στοχεύει να χρησιμοποιήσει τη σύγκρουσή του με τον Τραμπ για να πολλαπλασιάσει τη λαϊκή του υποστήριξη. Επιδιώκει το φαινόμενο της «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία» (rally-round-the-flag effect) από το οποίο έχουν ήδη επωφεληθεί η Κλαούντια Σέινμπαουμ του Μεξικού και ο Γκουστάβο Πέτρο της Κολομβίας, οι οποίοι επιβραβεύτηκαν από τα αντίστοιχα εκλογικά τους σώματα επειδή στάθηκαν σχετικά σταθεροί απέναντι στον Ρεπουμπλικάνο δισεκατομμυριούχο.
Σύμφωνα με μια πρόσφατη δημοσκόπηση, το 80% των Ισπανών θεωρεί τον Τραμπ κίνδυνο για την ειρήνη, ένα ποσοστό που φτάνει το 90% μεταξύ των προοδευτικών πολιτών που ο Σάντσεθ ελπίζει να κινητοποιήσει και πλησιάζει το 70% μεταξύ των ψηφοφόρων του συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος (Partido Popular), το οποίο δεν ξέρει πώς να τοποθετηθεί σε ένα πλαίσιο όπου ο Σάντσεθ παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της ισπανικής κυριαρχίας έναντι της παρέμβασης των ΗΠΑ.
Στην πραγματικότητα, ορισμένοι αναλυτές έχουν εικάσει ότι ο Σάντσεθ θα μπορούσε να προκηρύξει πρόωρες εκλογές για να επωφεληθεί από αυτό το φαινόμενο. Δεν είναι τυχαίο ότι στις ομιλίες του, ο ηγέτης του PSOE χρησιμοποίησε την απλή φράση «No a la guerra» («Όχι στον πόλεμο»), το σύνθημα με το οποίο εκατομμύρια Ισπανοί διαδήλωσαν το 2003 κατά της εισβολής στο Ιράκ, στην οποία ο συντηρητικός πρωθυπουργός Χοσέ Μαρία Αθνάρ ενέπλεξε την Ισπανία. Η πρώτη απόφαση του διαδόχου του, του σοσιαλιστή Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο, ήταν να αποσύρει τα στρατεύματα από το Ιράκ, πυροδοτώντας μια στιγμή αντιιμπεριαλιστικής πατριωτικής υπερηφάνειας που ο Σάντσεθ προσπαθεί τώρα να αναβιώσει.
Όποιοι και αν είναι οι λόγοι του, ο Ισπανός πρωθυπουργός απέδειξε ότι η υποταγή στην Ουάσιγκτον δεν είναι ο μόνος δυνατός δρόμος για την Ευρώπη στη νέα γεωπολιτική εποχή που άνοιξε ο Τραμπ. Όσο περισσότερο χρόνο χρειάζονται οι υπόλοιποι ηγέτες της Ευρώπης για να ακολουθήσουν το παράδειγμά του, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η ζημιά στο ήδη πληγωμένο διεθνές κύρος της Ευρώπης και τόσο μικρότερες οι πιθανότητες η ήπειρος να ληφθεί σοβαρά υπόψη ως ένας αυτόνομος παράγοντας δεσμευμένος σε μια διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες και όχι στην ωμή βία.
jacobin.com
