Η προσωπική επίθεση του δημάρχου σε εμένα και στον διευθυντή της Υπηρεσίας Νεωτέρων Μνημείων Κρήτης μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο, με αφορμή τις τεκμηριωμένες θέσεις μας υπέρ της μη κατεδάφισης του πρώην ΙΚΑ, δεν ήταν μια απλή πολιτική αντιπαράθεση. Επιβεβαιώνει μια αντίληψη διοίκησης που δεν αντέχει τον αντίλογο.
Με χαρακτηρισμούς περί «πολιτικών σκοπιμοτήτων» και «πρακτικών που κρατούν τα Χανιά όμηρο», επιχειρεί να παρουσιάσει την τεκμηριωμένη διαφωνία ως εχθρική στάση απέναντι στην πόλη.
Να του θυμίσω μόνο ότι, στην πρώτη του θητεία, χωρίς την απλόχερη στήριξή μας, δεν θα μπορούσε να διοικήσει τον δήμο. Και ότι το μεγαλύτερο μέρος του έργου που υλοποιεί σήμερα —και θα συνεχίσει να υλοποιεί— βασίζεται σε σχεδιασμό και χρηματοδοτήσεις που εξασφαλίσαμε εμείς. Εμείς που κατά τον ίδιο θέλουμε το κακό της πόλης.
Κι όμως, απέφυγε να απαντήσει στην ουσία. Και η ουσία δεν είναι μόνο αρχιτεκτονική, είναι και οικονομική.
Η επιλογή κατεδάφισης του ΙΚΑ συνιστά ξεκάθαρη περίπτωση οικονομικού ανορθολογισμού. Προβλέπει τη σπατάλη σημαντικών πόρων από χρήματα των δημοτών, για κατεδάφιση και νέα ανέγερση, σε ακίνητο που δεν ανήκει καν στον δήμο, την ώρα που το υφιστάμενο κτήριο επαρκεί και περισσεύει για τη στέγαση της τεχνικής υπηρεσίας. Ταυτόχρονα, δεν έχει δοθεί καμία σαφής απάντηση για τον συνολικό προϋπολογισμό του έργου, ούτε για το από πού θα εξασφαλιστούν τα απαιτούμενα κονδύλια.
Το γεγονός επίσης ότι, η κατεδάφιση του πρώην ΙΚΑ στα Χανιά εισάγεται εκτάκτως ως θέμα στο ΚΑΣ–ΚΣΝΜ, με αλλαγή ημερήσιας διάταξης μόλις 24 ώρες πριν, η προαναγγελία από τον δήμαρχο του αποτελέσματος και η μη υιοθέτηση της εισήγησης της υπηρεσίας, εγείρουν εύλογα ερωτήματα, ότι ίσως δεν πρόκειται για μια πολιτικά ουδέτερη διαδικασία και απόφαση.
Η οδός Νεάρχου δεν είναι απλώς ένας δρόμος. Είναι είσοδος της πόλης και ο τελευταίος άξονας που διατηρεί ακόμη μια συνεχή και πολύτιμη αρχιτεκτονική ενότητα. Ένα σπάνιο αστικό απόθεμα, όπου συνυπάρχουν χαμηλά κτήρια, στην πλειοψηφία τους νεοκλασικά, αλλά και αξιόλογα μεταπολεμικά κτήρια, όπως οι οικίες Παυλάκη, Φουντουλάκη, Παπάζογλου, με το κτήριο του ΙΚΑ να σηματοδοτεί την κατάληξή της.
Η άμεση οπτική σχέση με τις Ιταλικές Στρατώνες, που προορίζονται για δημαρχείο, και το «σπίτι του στρατηγού», συγκροτούν ένα ενιαίο αρχιτεκτονικό σύνολο με σαφή ταυτότητα και συνέχεια.
Η εισαγωγή ενός νέου ψηλού κτηρίου σε αυτό το μέτωπο, δεν είναι ουδέτερη επέμβαση. Είναι ρήξη. Διαταράσσει την κλίμακα, ακυρώνει τη συνέχεια και αποδομεί τη συνοχή ενός από τους ελάχιστους δρόμους της πόλης που τη διατηρούν ακόμη.
Και δεν θα είναι η πρώτη φορά. ΑΒΕΑ, Ξενία, Λιμενικό Περίπτερο, εξαφανίστηκαν με ευθύνη της τοπικής αυτοδιοίκησης. Κάθε φορά η ίδια λογική, κάθε φορά το ίδιο αποτέλεσμα: απώλεια.
Η αρχιτεκτονική δεν είναι επιβολή. Είναι ευθύνη ένταξης. Να προσθέτεις χωρίς να σβήνεις, να εξελίσσεις χωρίς να αλλοιώνεις.
Όταν η μνήμη γίνεται εμπόδιο, το πρόβλημα δεν είναι το κτήριο αλλά ο τρόπος που βλέπουμε την πόλη.
Το διακύβευμα δεν είναι ένα κτήριο. Είναι αν αναγνωρίζουμε τη μνήμη της πόλης ή αν επιλέγουμε να τη σβήσουμε. Η πόλη δεν είναι εργαλείο εξουσίας. Είναι κοινή μνήμη και όποιος τη διαγράφει, διαγράφει την ίδια την πόλη και σίγουρα αυτός δεν είναι ο ρόλος ενός δημάρχου που την καταλαβαίνει και υπηρετεί τις ανάγκες της.
59 Χρόνια μνήμης και όχι λήθης. Αλήθειες – ψέματα – καταστροφή για τον ελληνικό λαό. Διαφθορά – νεποτισμός – τρομοκρατία ήταν τα ενδημικά φαινόμενα της χούντας …
Η δικτατορία είναι μια συνήθεια του αίσχους, μια μηχανή που σε καθιστά κωφάλαλο,Ανίκανο να ακούσεις, ανήμπορο να μιλήσεις Και τυφλό σε ό,τι είναι απαγορευμένο να κοιτάξεις ( Εντουάρντο Γκαλεάνο).
Η στρατιωτική δικτατορία (21/4/1967-23/7/1974) επιβλήθηκε με τον τρόμο των τανκς, των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων. Δεν αποτέλεσε ιστορικό παράδοξο ούτε ιδιοτροπία παραφρόνων στρατιωτικών, αλλά επιλογή της άρχουσας τάξης και κλιμάκωση της μετεμφυλιακής κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας, με την κάλυψη των ιμπεριαλιστικών κέντρων της τότε εποχής.
Το ραντεβού της Ελλάδας με την Χούντα ήταν προγραμματισμένο από αρκετό χρόνο. Αρκετά χρόνια πίσω με το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και την έναρξη του εμφυλίου άρχισε επισήμως η πολιτική παρέμβαση των ΗΠΑ, επεμβαίνοντας είτε μέσω των ανακτόρων είτε με πολιτικούς παρατηρητές τους, στα πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά δρώμενα της χώρας μας. Από την δολοφονία του Πολκ, έως τις εκλογές φιάσκο του 1961, και από την δολοφονία του Βουλευτή Γρ. Λαμπράκη, έως την αποστασία του 1965 πάντα πίσω από τα γεγονότα κυριαρχούσαν το παρακράτος και το κράτος της δεξιάς, οι στρατοκράτες και οι φορείς, γενικώς της εθνικής υποτέλειας.
Στο επίκεντρο της εκστρατείας συκοφάντησης της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας (η οποία κατά αραιά διαστήματα έδινε δικαιώματα) ήταν ότι η Ελλάδα κινδυνεύει από τους κομμουνιστές και τους συνοδοιπόρους τους. Με αφορμή την εικονική πραγματικότητα αμφισβητήθηκε η αναγκαιότητα του κοινοβουλευτισμού, της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Πάντα από τους αμφισβητίες, που στην πλειονότητά τους ήταν ευνοούμενοι του δόγματος Τρούμαν (βιομήχανοι, εφοπλιστές, πολιτικοί και άλλοι παρατρεχάμενοι), υπήρχε η συντηρητική παράταξη (δεξιά) η οποία άλλαζε πρόσωπο ανάλογα τις ανάγκες της εποχής (Συναγερμός, ΕΡΕ, Ν. Δημοκρατία), με κυρίαρχες παρουσίες σε όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής (στρατός, εκκλησία, δικαιοσύνη). Μέσα σε αυτό το αποπνικτικό περιβάλλον προσπαθούσε η αριστερά με όσες δυνάμεις της απέμειναν να έχει μια έντονη παρουσία στην Βουλή (1958) ήρθε δεύτερο κόμμα. Αλλά αυτό δεν αρκούσε, σιγά -σιγά, οι στρατηγοί με το παλάτι υποκινούσαν και προετοίμαζαν την Δικτατορία, αλλά και οι χαμηλό βαθμοί στρατιωτικοί με ηγέτη τον Γ. Παπαδόπουλο προετοίμαζαν και αυτοί, με την βοήθεια των Αμερικανών (Έβρος Σαμποτάζ, ζάχαρη) τη δική τους συνωμοσία – προδοσία.
Χούντα και κεφάλαιο
Η Χούντα επιχείρησε να βάλει ταφόπλακα στο κοινωνικό κίνημα, για να μην ανακοπεί η κερδοφορία των Κροίσων. Η «ανάπτυξη» γι’ αυτούς συνεχίστηκε –αν και μειωμένη σε σχέση με το 1961-1966 (6,5% το χρόνο, αντί 8,6%). Κρατικές επιδοτήσεις, αγύριστα δανεικά και φοροαπαλλαγές δίνονταν αφειδώς στο μεγάλο και το μεσαίο κεφάλαιο. Μονάχα ο Ρουφογάλης είχε δώσει 3,1 δισ. δραχμές σε χαριστικά-επισφαλή «δάνεια». Πώς να μην προστρέξουν στον πολυτελή γάμο του οι Λάτσης, Μποδοσάκης και Βαρδινογιάννης;
Την εξαετία 1967-1972 οι δημόσιες δαπάνες για τους μεγαλοεργολάβους διπλασιάστηκαν. Την ίδια περίοδο η χωρητικότητα του ελληνικού στόλου υπερδιπλασιάστηκε, ενώ οι φόροι των εφοπλιστών μειώθηκαν σχεδόν τέσσερις φορές.
Ένα διυλιστήριο χαρίστηκε στον Λάτση κι άλλο ένα στον Βαρδινογιάννη. Στον αμερικανό McDonald πληρώθηκαν 39 εκατ. δολάρια για να… μη φτιάξει την Εγνατία Οδό και 406 εκατ. δραχμές φαγώθηκαν, για να… μη χτιστεί ο περιβόητος Ναός-Τάμα στα Τουρκοβούνια. Χρέη στο δημόσιο χαρίστηκαν στον ελληνοαμερικανό Πάππας της ESSO, ενώ ο… προσωπάρχης του, ο Τοτόμης, διορίστηκε υπουργός Δημόσιας Τάξης!
Δημόσια γη δωρίστηκε στην Πετρόλα, οι τραπεζίτες λήστευαν τα ασφαλιστικά Ταμεία, τα εργοδοτικά χρέη πάγωναν και οι εισφορές μειώνονταν κατά 20%. Πώς να μην ανακηρύξουν τον Παπαδόπουλο Ισόβιο Πρόεδρο της Ένωσης Εφοπλιστών τον Μάρτη του ’72 και πώς να μην του παραχωρήσει τη βίλα του στο Λαγονήσι ο Ωνάσης;
Το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 ήταν η λύση στην οποία κατέφυγε η αστική τάξη της χώρας μας με τη στήριξη των ΗΠΑ, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι παράγοντες που όξυναν τις ενδοαστικές αντιθέσεις, προκαλώντας αστάθεια και κρίση στην αστική διακυβέρνηση τη δεκαετία του 1960 και ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό της.
Το αστικό πολιτικό σύστημα την περίοδο αυτή βρέθηκε μπροστά στην ανάγκη εκσυγχρονισμού του, ανάγκη που προέκυπτε από την ανάπτυξη και σταθεροποίηση του ελληνικού καπιταλισμού και τη συμφωνία σύνδεσής του με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), τον Ιούλιο 1961.
Για την προσαρμογή του αστικού πολιτικού συστήματος στις νέες συνθήκες, αρκετά χρόνια μετά από το τέλος του εμφυλίου 1946 – 1949, ήταν αναγκαίος ο περιορισμός του ελέγχου που ασκούσε το παλάτι στα κέντρα της αστικής εξουσίας (στρατός, κυβέρνηση), πράγμα αρκετά δύσκολο. Ο ρόλος του παλατιού στην αντιμετώπιση του ΔΣΕ και του ΚΚΕ, ο ρόλος του ως «σύμβολο κατά του κομμουνισμού», είχε προσδώσει στο παλάτι ισχύ, καθιστώντας το βασικό στοιχείο της αστικής εξουσίας. Αποκτούσε ακόμη προτεραιότητα η διαμόρφωση μιας δεύτερης ισχυρής αστικής πολιτικής δύναμης ικανής, στο πλαίσιο της δικομματικής εναλλαγής, να απορροφά τη φθορά του κυβερνητικού κόμματος, της ΕΡΕ, που είχε συσπειρώσει το σύνολο των λεγόμενων δεξιών κομμάτων. Αυτή η δύναμη ήταν η Ένωση Κέντρου που συγκροτήθηκε το Σεπτέμβρη του 1961.
Θυμόμαστε, διδασκόμαστε, αγωνιζόμαστε για τη λαϊκή συμμαχία, το λαό στην εξουσία, το σοσιαλισμό. Βγαίνουν χρήσιμα συμπεράσματα από την τότε περίοδο για τους εργαζόμενους και τη νεολαία. Η στρατιωτική δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967, που είχε τη στήριξη των ΗΠΑ και της αστικής τάξης στην Ελλάδα, μπόρεσε να επιβληθεί, γιατί δε βρήκε απέναντί της ένα λαό οργανωμένο, αποφασισμένο να υπερασπιστεί το δικαιώματά του, αξιοποιώντας και τις οξυμένες αντιθέσεις του αστικού πολιτικού συστήματος. Αντίθετα, η πραγματική δύναμη του λαού ήταν υπονομευμένη από αυταπάτες, από την αναμονή των εκλογών που δήθεν θα έδιναν λύση σε χρονίζοντα λαϊκά προβλήματα, καθώς και από το κλίμα υποταγής και μοιρολατρίας.
Παρά το αρχικά «μούδιασμα» του λαού, το κίνημα ενάντια στη δικτατορία αναπτύχθηκε με την τεράστια συμβολή των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών, με τη δράση των παράνομων Οργανώσεων του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, τη διάδοση του παράνομου «Ριζοσπάστη», του «Οδηγητή» και άλλων αντιδικτατορικών εντύπων. Ελπίδα, ώθηση στην αντιδικτατορική πόλη έδωσε η αταλάντευτη στάση των κομμουνιστών στις φυλακές, στις εξορίες, και n άρνηση της υπογραφής δήλωσης μετανοίας. Η διεθνής αλληλεγγύη των σοσιαλιστικών χωρών, του παγκόσμιου εργατικού κινήματος αποτέλεσε σημαντική βοήθεια στο λαό.
Το βασικό επιχείρημα, που χρησιμοποίησε η χούντα για να αιτιολογήσει τη δικτατορία, ήταν ο «κομμουνιστικός κίνδυνος». Ο ισχυρισμός της επιβεβαίωσε ακόμα μια φορά ότι ο αντικομμουνισμός είναι πάντα ο προπομπός για την περιστολή και κατάργηση ακόμα και αστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, για την επιβολή γενικότερων αντιλαϊκών μέτρων, που θίγουν άμεσα και βίαια το πιο ζωτικά συμφέροντα όλων των εργαζομένων και όχι μόνο των κομμουνιστών.
Την 21η Απριλίου του 1967 οι ακροδεξιοί συνταγματάρχες, που είχαν αναπτυχθεί υπό την αμερικανική εποπτεία στο ελλαδικό εμφυλιοπολεμικό θερμοκήπιο, κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία. Η κυριαρχία τους, που διήρκεσε επτά ολόκληρα χρόνια, σταμάτησε την δημοκρατική προσπάθεια να ξεπεραστούν τα ανυπέρβλητα ζητήματα που έθεσε ενώπιον της ελλαδικής κοινωνίας ο σκληρός, αιματηρός Εμφύλιος πόλεμος. Αντί να καταβληθεί προσπάθεια να ξεπεραστεί το κοινωνικοπολιτικό Τραύμα του Εμφυλίου, η Χούντα το διεύρυνε και το διαιώνισε. Διατήρησε τις πολιτικές διακρίσεις ανάμεσα στους Έλληνες, διαχωρίζοντάς τους σε πληβείους-αριστερούς και προνομιούχους-δεξιούς, με αποτέλεσμα όλα αυτά να ενυπάρχουν μέχρι σήμερα στο συλλογικό υποσυνείδητο.
Η καταλυτική μέρα για τον βιασμό της δημοκρατίας ήρθε τα ξημερώματα μιας ανοιξιάτικης Παρασκευής το 1967, βρήκε τον πολιτικό κόσμο να κοιμάται τον ύπνο τον βαθύ.Ιδιαίτερα μάλιστα η 21η Απριλίου για πολλούς λόγους πρέπει να θεωρηθεί η εσχάτη προδοσία των πρωταγωνιστών, που εκτός των άλλων είναι διαρκείας. Στη μνήμη μας, δεν πρέπει να υπάρχει έστω και η παραμικρή αμφιβολία ότι η χούντα ήταν ένα επεισόδιο στην ανώμαλη ιστορία της χώρας μας, όπως κατ’ εξοχή ο αγώνας της μνήμης εναντίον της λήθης δεν είναι παρά ο αγώνας της ελευθερίας εναντίον της Τυραννίας.
Κάθε δικτατορία είναι μια «μηχανή» που πρώτα απ’ όλα καταδιώκει και βασανίζει τους νέους. Καθεστώς στείρο, όπως είναι, μισεί θανάσιμα καθετί που μεγαλώνει και κινείται. Πολλαπλασιάζει μόνο τις φυλακές και τα νεκροταφεία. Δεν μπορεί να παράγει τίποτε άλλο από κρατούμενους, πτώματα, ρουφιάνους και εξόριστους. Το να είσαι νέος και μάλιστα πολιτικοποιημένος νέος, για την δικτατορία είναι έγκλημα.
Η χούντα της 21ης Απριλίου μπροστά στην πλανητική χούντα που ζούμε σήμερα φαντάζει σαν αποκριάτικος Καίσαρας. Η δικτατορία της 21ης Απριλίου φυλάκιζε τους αγωνιστές και τους αντιπάλους της. Η σημερινή δικτατορία του πλανητικού κράτους υπερβαίνει αυτά τα όρια, είναι χωρίς όρια. Φυλακίζει και δολοφονεί ανθρώπους και ιδέες αποδομεί την ιστορία, ακρωτηριάζει συνειδήσεις, ανατρέπει τους μηχανισμούς της σκέψης. Επιβάλλει την ενιαία σκέψη και την ενιαία ταυτότητα. Οι συνταγματάρχες δεν μπορούσαν να εξοντώσουν τις ιδέες και την ελπίδα. Σήμερα έχουν τελειοποιηθεί τα βασανιστήρια της επιβολής της σιωπής και της καλλιέργειας του τρόμου, έχει αναχθεί σε επιστήμη η τεχνική εξόντωσης των ανθρώπων, των ιδεών και της ελπίδας.
Ένας άλλος λόγος που θα πρέπει η μνήμη μας να μην εξασθενίσει είναι ότι σήμερα επιχειρούνται άλλου είδους αλώσεις με διαφόρους τρόπους και όχι με στρατιωτικά πραξικοπήματα. Οι «δικτατορίες» δεν υποχρεούνται να είναι χούντες, αλλά επιβάλλονται μέσα από άλλους τρόπους, πολλές φορές δημοκρατικούς.
Κάθε μαχητικό και ριζοσπαστικό από την ίδια του τη φύση είναι ευρηματικό και ποικιλόμορφο. Τέτοιο ήταν και το κίνημα που αναπτύχθηκε κατά της χούντας και στο χώρο των ιδεών. Αμέσως μετά το πραξικόπημα, μέσα από μια ποικιλία ζυμώσεων άρχισε να αναπτύσσεται ένα παράνομο κίνημα και μια ριζοσπαστική διάθεση αμφισβήτησης στη νεολαία. Η φοιτητική έκρηξη του Μάη του 68 στη Γαλλία, πυροδότησε και στην Ελλάδα, πνευματικές ενστάσεις και ριζοσπαστικές ζυμώσεις. Εκφράστηκαν σε μια πρωτοφανή έκρηξη του βιβλίου. Αναπτύχθηκε λοιπόν και εδώ μια αντιδικτατορική κίνηση θεωρητικών και ιδεολογικών ζυμώσεων: ένα από τα φύτρα της εξέγερσης του Νοέμβρη (πολυτεχνείο).
Σε μια επιστολή που έστειλε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής προς τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ιάκωβο την 4η Σεπτεμβρίου 1967, λίγους δηλαδή μήνες μετά την επιβολή της «εθνοσωτήριου επαναστάσεως», μεταξύ άλλων έγραφε:
«…το Θέμα δεν είναι να επανέλθωμεν εις την ομαλότητα δια της αποτυχίας της Επαναστάσεως, αλλά δια της επιτυχίας της… Η Επανάστασις, άπαξ και εγένετο προσφέρει μίαν ευκαιρίαν ανασυντάξεως της ζωής του Έθνους […] διότι δεν σημαίνει βέβαια αποκατάσταση της ομαλότητος η επάνοδος εις την υφιστάμενην προ του Κινήματος κατάστασιν».
Μεταπολίτευση
Στη Μεταπολίτευση το σύστημα αναγκάστηκε να χάσει πολλά κομμάτια απ’ τη σάρκα του, παραχωρώντας δικαιώματα, βελτιώνοντας πρωτοφανώς το βιοτικό επίπεδο, νομιμοποιώντας την Αριστερά, διώχνοντας τη Μοναρχία. Όμως κρατήθηκε στη ζωή και σήμερα απειλεί ξανά κάθε δημοκρατική κι εργατική κατάκτηση και μάλιστα με το ίδιο πολιτικό προσωπικό ή με μαθητές του.
Τόμους γεμίζουν οι διαδρομές των Πλεύρηδων ή των Γεωργιάδη, Καρατζαφέρη, Βορίδη και Μιχαλολιάκου μεταξύ ΔΑΠ, ΕΠΕΝ, ΧΑ, ΛΑΟΣ, ΠΟΑΑΝ και ΝΔ. Πρόσφατο παράδειγμα ο Ηλίας Φιλιππακόπουλος, πρώην χουντικός Γραμματέας του ΣΦ Πολυτεχνείου, νυν διευθυντής Γραμματείας της ΝΔ.
Μετά από αυτό το οπτικό πεδίο, το 1967 δεν είναι τόσο μακριά από το 2017 και βέβαια συνιστά επαγρύπνηση. Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 αποτελεί την κορύφωση της κρίσης του πλέγματος εξουσίας στην Ελλάδα κλιμακώθηκε, με αποτέλεσμα με την πτώση της δικτατορίας το 1974, να συμπαρασύρει στην δίνη της και άλλο κομμάτι του Ελληνισμού (Κύπρος) με διαιώνιση ακόμα και σήμερα. Τέλος 40 χρόνια μετά με μνήμες νωπές, να οραματιζόμαστε ένα καλύτερο κόσμο που δεν θα συγχωρεί πια άλλα λάθη, όχι λήθη!…
Η άνοδος των εθνικιστικών δεξιών κινημάτων, με την υποστήριξη ορισμένων από τους ισχυρότερους μεγιστάνες της τεχνολογίας στον κόσμο, έχει βυθίσει τον κόσμο σε μια περίοδο βαθιάς αναταραχής που κλονίζει τη διεθνή, την εθνική και, μέσω και των δύο οδών, την ατομική σφαίρα. Οι πιο ακραίοι εκπρόσωποί τους εξαπολύουν επίθεση στα ιδανικά μιας πολυμερούς παγκόσμιας τάξης βασισμένης σε κανόνες, στην πλήρη δημοκρατική συμμετοχή, στην κοινωνική συνοχή και στα οικουμενικά ανθρώπινα δικαιώματα.
Η επίθεση εξακολουθεί να εξελίσσεται, αλλά η μανία, ο θόρυβος και οι καταστροφικές συνέπειές της φαίνεται να ανοίγουν ένα παράθυρο ευκαιρίας για την αναστροφή του κλίματος. Αυτή η αντίληψη —και αυτή η ελπίδα— αναδύθηκε στις ομιλίες και τις συζητήσεις των προοδευτικών δυνάμεων από όλο τον κόσμο που συγκεντρώθηκαν στη Βαρκελώνη την Παρασκευή και το Σάββατο, και αποτελεί τη βάση της προσπάθειάς τους να αντισταθούν και να αντεπιτεθούν μετά από μια περίοδο που σημαδεύτηκε από πολλές οπισθοχωρήσεις.
Ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ επεδίωξε να αναδείξει τις ρωγμές στα σύγχρονα δεξιά εγχειρήματα κατά την ομιλία του στην ολομέλεια του φόρουμ Παγκόσμιας Προοδευτικής Κινητοποίησης (MPG), το οποίο συγκέντρωσε εξέχοντες ηγέτες από πολλές χώρες: «Η διεθνής της ακροδεξιάς και η δουλική δεξιά πτέρυγά της στερούνται εμπνευσμένων ιδεών. Κάνουν πολύ θόρυβο. Αλλά δεν φωνάζουν επειδή νικούν. Φωνάζουν επειδή ξέρουν ότι ο χρόνος τους τελειώνει», είπε ο Σάντσεθ.
«Γνωρίζουν ότι η νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία τους —η οποία, εκτός από αναποτελεσματική, είναι και σκληρή— πέθανε το 2008 με τη μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση και έχει αντικατασταθεί από προοδευτικές πολιτικές», υποστήριξε ο Ισπανός ηγέτης. «Γνωρίζουν ότι το όραμά τους για τη διεθνή τάξη αποσυναρμολογείται ως συνέπεια των δασμών και των παράνομων πολέμων. Γνωρίζουν ότι η παράδοσή τους στην άρνηση της κλιματικής αλλαγής, την ξενοφοβία και τον σεξισμό ήταν το μεγαλύτερο λάθος τους, από το οποίο θα χρειαστούν πολύ χρόνο για να συνέλθουν. Οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν κανένα σχέδιο, ότι δεν έχουν λύσεις», επέμεινε ο Σάντσεθ.
Ο Σίριλ Ραμαφόζα, πρόεδρος της Νότιας Αφρικής —εξέχουσα προσωπικότητα στον αγώνα κατά του απαρτχάιντ και νυν ηγέτης μιας κυβέρνησης που αντιτίθεται σθεναρά στις κυβερνήσεις του Ντόναλντ Τραμπ και του Μπενιαμίν Νετανιάχου— συνόψισε αυτό το αίσθημα ελπίδας που γεννήθηκε από τις υπερβολές και τα λάθη της δεξιάς, τα οποία εξοργίζουν και κινητοποιούν πολλούς: «Αυτή η στιγμή της σοβαρής κρίσης είναι, ταυτόχρονα, μια στιγμή μοναδικής ευκαιρίας. Είναι μια ευκαιρία να κινητοποιηθούμε, να ενώσουμε τις δυνάμεις της προοδευτικής αλλαγής, να χαράξουμε ένα νέο μονοπάτι ειρήνης, δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Αυτός είναι ένας χρόνος που δεν πρέπει να σπαταλήσουμε», είπε ο Νοτιοαφρικανός ηγέτης.
Ο Σάντσεθ και ο Ραμαφόζα ήταν μεταξύ των ηγετών που μίλησαν στο φόρουμ MPG, μαζί με άλλους, συμπεριλαμβανομένου του προέδρου της Βραζιλίας, Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα. Οι τρεις τους συμμετείχαν επίσης στην τέταρτη έκδοση μιας συνόδου κορυφής για την υπεράσπιση της δημοκρατίας, η οποία πραγματοποιήθηκε το πρωί του Σαββάτου με τη συμμετοχή περίπου 20 χωρών, οι περισσότερες από τις οποίες εκπροσωπήθηκαν από τους ηγέτες τους — συμπεριλαμβανομένων των Κλαούντια Σέινμπαουμ (Μεξικό) και Γκουστάβο Πέτρο (Κολομβία).
Η αίσθηση ευκαιρίας που αντιλαμβάνονται οι προοδευτικές δυνάμεως εδράζεται σε αρκετές πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις που αποκαλύπτουν την υποχώρηση της ακροδεξιάς και μια ανανεωμένη διάθεση για κινητοποίηση: την ήττα του Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία· την αποτυχία του δημοψηφίσματος που προώθησε η Ιταλίδα πρωθυπουργός Τζόρτζια Μελόνι· τα προοδευτικά κέρδη σε μεγάλες γαλλικές πόλεις στις δημοτικές εκλογές —σε επίπεδα που δεν είχαν παρατηρηθεί από το 2008, όπως σημείωσε ο Ολιβιέ Φορ, πρώτος γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γαλλίας· τη δύναμη της δημόσιας οργής για τους πολέμους στη Γάζα και το Ιράν· και την αξιοσημείωτη πτώση του Ντόναλντ Τραμπ στις δημοσκοπήσεις.
Αυτό, ωστόσο, δεν επιτρέπει στους προοδευτικούς να επιδοθούν σε μια απερίσκεπτη αισιοδοξία. Στην Ουγγαρία —όπως και στην Πολωνία— ήταν ένας συντηρητικός που κατάφερε να νικήσει τους εθνολαϊκιστές. Αλλού στην Ευρώπη —όπως στη Γερμανία— οι σοσιαλδημοκράτες βιώνουν ιστορικά χαμηλά επίπεδα υποστήριξης. Στη Λατινική Αμερική, η ακροδεξιά έξαρση παραμένει επίμονη και η σύνδεση με τον Τραμπ δεν φαίνεται ακόμη να συνεπάγεται πολιτικό κόστος, είτε λόγω ιδιοτέλειας είτε λόγω φόβου.
Σε αυτό το πλαίσιο, η συνάντηση της Βαρκελώνης επεδίωξε να προωθήσει δύο στόχους: έναν ριζωμένο στο πολιτικό πνεύμα και έναν άλλο στον σχεδιασμό πολιτικής.
Στο πολιτικό μέτωπο, ο Σάντσεθ μίλησε για την επιθυμία ενίσχυσης της ενότητας και αποκατάστασης της υπερηφάνειας εντός της προοδευτικής οικογένειας. Είναι προφανές ότι αυτός ο πολιτικός χώρος υποφέρει από κατακερματισμό, ακόμη και τριβές. Η συνάντηση δεν θα μπορούσε να εξαλείψει τις βαθιές διαφωνίες — όπως οι πολύ διαφορετικές στάσεις απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα στην Ουκρανία μεταξύ των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών και ηγετών όπως ο Λούλα και ο Ραμαφόζα, οι οποίοι τηρούν μια πολύ πιο επιφυλακτική γραμμή απέναντι στον Πούτιν· ή η τεράστια απόσταση που χωρίζει πολλές μετριοπαθείς ευρωπαϊκές σοσιαλδημοκρατίες από τη λαϊκιστική αριστερά του Πέτρο. Ωστόσο, η σημαντική σύγκλιση ηγετών και επιφανών εκπροσώπων στη Βαρκελώνη, μαζί με αξιοσημείωτα μηνύματα υποστήριξης, αποτελούν πολιτικά σημαντικά σημάδια.
Εκτός από τους ηγέτες που ήδη αναφέρθηκαν, στο φόρουμ συμμετείχαν ο Λαρς Κλινγκμπάιλ, αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας και συν-ηγέτης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD)· η Έλι Σλάιν, γενική γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος της Ιταλίας· και ο Τιμ Γουόλς, ο υποψήφιος αντιπρόεδρος των ΗΠΑ στο πλευρό της Κάμαλα Χάρις. Μηνύματα έστειλαν επίσης η Χίλαρι Κλίντον, ο Ζοχράν Μαμντάνι και ο Μπέρνι Σάντερς. Μίλησαν επίσης οι οικονομολόγοι Μαριάνα Ματζουκάτο και Γκαμπριέλ Ζούκμαν, μαζί με πολλούς άλλους που εκπροσωπούν διαφορετικές πτυχές του προοδευτικού τοπίου.
«Η παγκόσμια δεξιά είναι οργανωμένη πέρα από σύνορα και ηπείρους. Πρέπει λοιπόν να είμαστε και εμείς. Η ακροδεξιά είναι διεθνής, και πρέπει να είμαστε και εμείς. Το μέλλον δεν ανήκει στις πιο δυνατές φωνές, αλλά σε εκείνους που χτίζουν γέφυρες», δήλωσε ο Κλινγκμπάιλ, σχετικά με την ανάγκη για ενότητα.
Σε έναν διάδρομο του χώρου όπου διεξήχθη το συνέδριο, η Σλάιν υπογράμμισε την ιδέα ότι η ακροδεξιά «πέρασε χρόνια υποδαυλίζοντας τον φόβο» και ότι «τώρα είναι αυτοί που εμπνέουν φόβο», μια δυναμική που αναμφίβολα έχει κινητοποιητικό αποτέλεσμα.
Στο μέτωπο του σχεδιασμού πολιτικής, η συνάντηση της Βαρκελώνης λειτούργησε ως μια μεγάλη βιτρίνα ιδεών.
Σχετικά με το θέμα της διεθνούς τάξης, ο Λούλα υποστήριξε ότι «ο προοδευτισμός πρέπει να υπερασπιστεί μια μεταρρυθμισμένη πολυμέρεια και να δημοκρατικοποιήσει θεσμούς όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας, το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα». Η θέση του απηχούσε όσα είχε δηλώσει ο Σάντσεθ νωρίτερα το ίδιο πρωί: «Πιστεύουμε σε μια διεθνή τάξη βασισμένη σε κανόνες. Όμως το πολυμερές σύστημα πρέπει να ανανεωθεί. Ο ΟΗΕ μπορεί να επιβιώσει μόνο εάν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Χρειαζόμαστε έναν πιο δημοκρατικό, πιο αντιπροσωπευτικό ΟΗΕ».
Σε μια σημαντική ομιλία που εκφώνησε λίγες ημέρες νωρίτερα στο Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά στην Κίνα, ο πρωθυπουργός της Ισπανίας εξέφρασε ξεκάθαρα την πεποίθησή του ότι μια πολυπολική πραγματικότητα έχει εδραιωθεί στον κόσμο, ότι μια τέτοια πραγματικότητα απαιτεί ένα πολυμερές σύστημα διακυβέρνησης και ότι για να λειτουργήσει, πρέπει να προσαρμοστεί ώστε να αντικατοπτρίζει καλύτερα τους σύγχρονους καιρούς. Υπό αυτή την έννοια, είπε ο Σάντσεθ, «η Δύση πρέπει να εγκαταλείψει μέρος των ποσοστώσεων εκπροσώπησής της υπέρ της παγκόσμιας σταθερότητας και της εμπιστοσύνης των χωρών του Παγκόσμιου Νότου».
Στο θέμα της δημοκρατικής άμυνας, ο Λούλα τόνισε ότι «η απειλή της ακροδεξιάς για τη δημοκρατία δεν είναι ρητορική· αντιπροσωπεύει έναν πραγματικό κίνδυνο. Στη Βραζιλία, επιχείρησαν πραξικόπημα. Παρουσιάζονται ως υπερασπιστές του λαού, αλλά κυβερνούν για τις ελίτ […] ελίτ που ισχυρίζονται ότι υπερασπίζονται την αξιοκρατία, αλλά στη συνέχεια απομακρύνουν τη σκάλα ώστε να μην μπορεί να ανέβει κανένας άλλος».
Το συνέδριο της Βαρκελώνης έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στους κινδύνους που ελλοχεύουν από τις μεγάλες τεχνολογικές ελίτ — ολιγάρχες που κατέχουν εργαλεία με τεράστιες δυνατότητες χειραγώγησης της σκέψης και δέσμευσης τμημάτων της κρατικής κυριαρχίας.
Αυτό έγινε ιδιαίτερα σαφές από την ειδικό Φραντσέσκα Μπρία κατά τη διάρκεια μιας πρωινής συζήτησης: οι τεχνολογικοί ολιγάρχες δεν επιδιώκουν απλώς απεριόριστο πλουτισμό, προειδοποίησε, «θέλουν πολιτική ισχύ· διαχειρίζονται τμήματα του κράτους». «Δεν είναι δυνατόν να οικοδομηθεί ένα δημοκρατικό μοντέλο πάνω σε δομές που ενοικιάζονται από τεχνολογικούς ολιγάρχες. Χρειαζόμαστε δημόσιες ψηφιακές υποδομές που να υπηρετούν την ανθρωπότητα», προέτρεψε η Μπρία.
Σε αυτόν τον τομέα, η προοδευτική βούληση να προχωρήσουν οι ρυθμιστικές προσπάθειες αναδείχθηκε έντονα. Φυσικά, υπήρξε επίσης σημαντικός προβληματισμός για τη δημόσια δράση ως εργαλείο επίτευξης κοινωνικής δικαιοσύνης σε αυτή τη νέα εποχή. Ανάμεσα στην ευρεία ροή ιδεών, δύο ξεχώρισαν.
Η Μαριάνα Ματζουκάτο παρουσίασε τις προτάσεις της για την αντιμετώπιση μιας εξορυκτικής μορφής καπιταλισμού, στην οποία οι εταιρείες παράγουν τεράστια κέρδη που διοχετεύονται σε επαναγορές μετοχών και δυσανάλογα μπόνους, ενώ οι επενδύσεις συχνά παραπαίουν και οι μισθοί δέχονται έντονες πιέσεις. Η Ματζουκάτο κατήγγειλε τη δυσλειτουργία αυτού του συστήματος —στα ύψη τα κέρδη, εξασθενημένο το μερίδιο της εργασίας και χαμηλές επενδύσεις— και περιέγραψε την ιδέα της να εξαρτώνται όλες οι δημόσιες συμβάσεις, οι επενδύσεις και οι επιδοτήσεις από το αν οι εταιρείες πληρούν κριτήρια που αναγνωρίζουν καλύτερα την αξία της εργασίας και τη σημασία των βιώσιμων επενδύσεων.
Ο Γκαμπριέλ Ζούκμαν, από την πλευρά του, μίλησε σθεναρά για την οδυνηρή πραγματικότητα της φοροαποφυγής μεταξύ των πλουσιότερων και περιέγραψε την πρότασή του για τον σχεδιασμό ενός φόρου στα περιουσιακά στοιχεία των πιο ευημερούντων, δεδομένης της δυσκολίας εξασφάλισης επαρκούς φορολόγησης μόνο μέσω του εισοδήματος.
Όμως η δημόσια σφαίρα είναι θεμελιώδης με πολλούς άλλους τρόπους για το προοδευτικό εγχείρημα. Ο Γάλλος Ολιβιέ Φορ αναφέρθηκε σε μια μελέτη που δείχνει ότι, στη χώρα του, η απόσταση από τα δίκτυα δημόσιων συγκοινωνιών είναι ένας παράγοντας που τροφοδοτεί την ψήφο στην ακροδεξιά. Δεν είναι η φυσική απόσταση από ένα κέντρο πόλης που διαμορφώνει την εκλογική συμπεριφορά, είπε, αλλά το αν μπορεί κάποιος να παραμείνει συνδεδεμένος με αυτό αποτελεσματικά μέσω των δημόσιων συγκοινωνιών — η διαφορά μεταξύ του να νιώθει κανείς ενταγμένος ή αποκλεισμένος.
Και είναι η αποτυχία των προοδευτικών να αντιταχθούν στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο για πάρα πολλά χρόνια αυτό που ο Λούλα τόνισε ως κρίσιμο λάθος και τους προέτρεψε να διορθώσουν. «Το νεοφιλελεύθερο σχέδιο υποσχέθηκε ευημερία και παρέδωσε ανισότητα και ανασφάλεια. Προκάλεσε τη μία κρίση μετά την άλλη. Παρόλα αυτά, πολλοί ανάμεσά μας το αποδέχτηκαν. Οι αριστερές κυβερνήσεις εγκατέλειψαν τις δημόσιες πολιτικές στο όνομα της κυβερνησιμότητας. Γίναμε το σύστημα», είπε ο Βραζιλιάνος ηγέτης.
Ο βετεράνος πολιτικός, μπαρουτοκαπνισμένος από αμέτρητες μάχες, έδειξε έτσι τον δρόμο για την πολιτική του οικογένεια: «Η δημοκρατία δεν είναι προορισμός· είναι μια καθημερινή οικοδόμηση. Δεν αφορά μόνο την ψηφοφορία: πρέπει να μεταφράζεται σε συγκεκριμένες βελτιώσεις στη ζωή των ανθρώπων. Πρέπει να αντικαταστήσουμε την αποθάρρυνση με τη φιλοδοξία, το μίσος με την ελπίδα. Η παγκόσμια προοδευτική κινητοποίηση έχει μια θεμελιώδη αποστολή: να ανακτήσει τη μετασχηματιστική ικανότητα του προοδευτισμού και να προβάλει ένα μέλλον κοινωνικής δικαιοσύνης, ισότητας και δημοκρατίας».
Απόλυτη στήριξη και κάλυψη στην κυβέρνηση προσφέρει ο Αχιλλέας Μπέος σε νέο του διάγγελμα που ανάρτησε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με αφορμή την υπόθεση Λαζαρίδη. Ο Αχ. Μπέος εμφατικά δηλώνει ότι δεν πρέπει να νοιάζει τον λαό και την αντιπολίτευση εάν ο πρώην πια Υφυπουργός είχε ή δεν είχε πτυχίο και επιτίθεται στην αντιπολίτευση, χαρακτηρίζοντάς τους ως μίκυ μάους και καρτούνς, καθώς ανέδειξε το θέμα.
Μάλιστα κάνει λόγο για ένα κλειστό κύκλωμα στη Βουλή ανθρώπων που οι γονείς τους τους αγόρασαν, όπως λέει πτυχίο…
Το διάγγελμα Μπέου
«Αισθάνομαι την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας με αυτά που βλέπω καθημερινά, που συμβαίνουν στη Βουλή των Ελλήνων. Όχι κωμικά, όχι τραγελαφικά με τον Λαζαρίδη και τον κάθε Λαζαρίδη. Ντροπή. Είναι αντιπολίτευση αυτή; Ρε πολιτικοί απατεώνες, ρε μίκυ μάους, καρτούνς γι’ αυτό σας έστειλε ο ελληνικός λαός στη Βουλή; Τι μας νοιάζει εμάς εάν ο Λαζαρίδης ή ο κάθε Λαζαρίδης έχει πτυχίο ή δεν έχει; Τα προβλήματα του ελληνικού λαού αυτά είναι; Η ανεργία, η ακρίβεια, λιμοκτονούν οικογένειες και εσείς ασχολείστε με τους Λαζαρίδηδες, τους Ηλιόπουλους, τους Θεοχαρόπουλους όλους αυτούς τους ανεπάγγελτους;
Ποιος σας είπε ότι έχετε προνόμιο επειδή ο πατέρας σας είχε χρήματα και σας έβγαλε ένα πτυχίο και μπορείτε να είστε στη Βουλή να δημιουργήσετε ένα κλειστό γκέτο ένα κλειστό κύκλωμα; Δεν υπάρχουν ικανοί άνθρωποι στην κοινωνία του μόχθου, της καθημερινότητας που μπορούν να προσφέρουν; Από που έχετε αποκτήσει αυτά τα προνόμια; Ρε ντροπή σας. Κάντε ρε αντιπολίτευση να συμβάλλετε σε ένα καλύτερο αύριο στην κοινωνία στον ελληνικό λαό στην πατρίδα μας. Ρε ένας περιφερόμενος θίασος είστε, δεν το έχετε καταλάβει; Της πλάκας πολιτικοί απατεώνες είστε, μίκυ μάους, αντιπολίτευση της πλάκας. Σοβαρευτείτε λίγο, κουράστηκε ο ελληνικός λαός αρκετά σας ανεχτήκαμε. Θα επανέλθω σύντομα, γιατί έχω πολλά».
Την άποψή του ότι οι εκλογές του 2023 ήταν «πειραγμένες» εξέφρασε ανοιχτά ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Κώστας Αρβανίτης, μιλώντας στο OPEN.
«Θα το πω ανοικτά, οι εκλογές του 2023 ήταν πειραγμένες. Και δεν τολμάει να το πει κανείς ανοιχτά, ούτε από την αντιπολίτευση. Πώς από πρασινοκόκκινη η Κρήτη, έγινε μπλε; Ή η δυτική Μακεδονία;» ανέφερε χαρακτηριστικά ο Κώστας Αρβανίτης στην εκπομπή «Καθαρές Κουβέντες», κάνοντας μάλιστα λόγο για ένα σύστημα επιρροής της κοινής γνώμης.
«Αυτά τα λέγαμε από το 2023» πρόσθεσε ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.
Όλο το επίμαχο απόσπασμα απομαγνητοφωνημένο:
Το Μέγαρο Μαξίμου θεωρεί εδώ και χρόνια ως «εσωτερικό εχθρό» τον ΣΥΡΙΖΑ και την Αριστερά. Τώρα, όμως, ανακαλύπτει και έναν «εξωτερικό εχθρό». Ποιος είναι αυτός; Η κυρία Φον ντερ Λάιεν, η οποία έκανε διακοπές στα Χανιά μαζί με τον Πρωθυπουργό της Ελλάδας; Ή μήπως ο κύριος Βέμπερ, ο επικεφαλής του Λαϊκού Κόμματος; Ας μας κατονομάσει η κυβέρνηση επιτέλους αυτούς τους εχθρούς της Ελλάδας, ώστε να συνταχθούμε κι εμείς μαζί της κατά των εχθρών της πατρίδας.
Αναρωτιέμαι, όμως: ποιοι είναι αυτοί που πραγματικά προστατεύουν την πατρίδα; Είναι εκείνοι που «μπαζώνουν», εκείνοι που παρακολουθούν και εκείνοι που διανέμουν και χαρίζουν το κρατικό χρήμα σε «κολλητούς», διαμορφώνοντας συγκεκριμένες πολιτικές συνθήκες και συνειδήσεις;
Για να το πω ανοιχτά, κύριε Χαριτάτο, οι εκλογές του ’23 ήταν «πειραγμένες» και κανείς δεν τολμά να το πει, ούτε καν από την αντιπολίτευση. Πώς «πρασίνισε» η Δυτική Μακεδονία; Πώς η Κρήτη, από παραδοσιακά «πρασινοκόκκινη», έγινε ξαφνικά μπλε;
Αυτά που λέμε αποτελούν μια βαρύτατη καταγγελία, την οποία επαναλαμβάνουμε από το 2023, αλλά δεν λαμβάνουμε καμία επίσημη απάντηση.
Το σύστημα είχε δύο βραχίονες: ο ένας παρακολουθούσε και ο άλλος μοίραζε χρήμα. Παράλληλα, είχε δύο στόχους: ο βασικός ήταν να βγάλει τον Τσίπρα από τη μέση —δεν έχω ξαναδεί πολιτικό να δέχεται τόσο σφοδρή επίθεση από όλο το πολιτικό σύστημα— και ο δεύτερος ήταν να διαλύσουν την Αριστερά, εκμεταλλευόμενοι φυσικά και τα δικά μας λάθη, στα οποία βοηθήσαμε κι εμείς.
Αυτή είναι η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε σήμερα, με σκοπό να μας πουν ότι «δεν υπάρχει άλλη λύση» και να προβάλουν το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος». Το ίδιο ακούσαμε και μετά τη Χούντα: «Καραμανλής ή τανκς». Ε, λοιπόν, όχι. Η Δημοκρατία έχει απαντήσεις και θα τις δώσει. Αν θέλουμε να μιλήσουμε για το τι πρέπει να γίνει, το πρώτο βήμα είναι να φύγει αυτή η κυβέρνηση.
Νέοι αποκαλυπτικοί διάλογοι έρχονται στη δημοσιότητα από τη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Στους διαλόγους που δημοσιεύει ο Alpha στέλεχος του ΟΠΕΚΕΠΕ συνομιλεί με δήθεν αγρότη. Αναφέρονται σε αχυράνθρωπο, κωδικούς «φούσκα» καθώς και στην αμοιβή που θα πάρει το στέλεχος, που τακτοποιήσει την αίτηση.
Άγνωστος άνδρας: Ο κτηνίατρος που μάς άνοιξε πέρυσι τον κωδικό έλεγε ΟΚ, θα τον κλείσω, διώξ’ τα όλα τα ζώα και τέλος, ό,τι πρόλαβες. Θα γίνει προϊστάμενος εκεί και σε δύο χρόνια σύνταξη. Θέλει να τα παραδώσει καθαρά, δεν θέλει να λεκιάσει και λέει: “τώρα ένας ένας κωδικός φούσκα πρέπει να κλείνουν
Στέλεχος ΟΠΕΚΕΠΕ: Τώρα δεν θα είναι φούσκα. Αυτά που θα δηλωθούν, θα ανταποκρίνονται.
Άγνωστος άνδρας: Κοίτα, είναι διακίνηση ποσών. Μπορεί να σου βρούνε διάφορα. Είναι καλά ο Γκ… στην υγεία του καταρχάς;. (γέλια)
Στέλεχος ΟΠΕΚΕΠΕ: Ξέρω και ‘γω; Εύθραυστο μού τον παρουσιάζουν, δεν τον έχω δει ποτέ τον άνθρωπο στη ζωή μου.
Άγνωστος άνδρας: Μόνο στην ταυτότητα. (γέλια)
Στέλεχος ΟΠΕΚΕΠΕ: (γέλια) Έχω μέχρι και τους κωδικούς ΤΑΧΙΣ, κωδικούς e-banking, τα πάντα.
Άγνωστος άνδρας: Μην ξεχάσεις να κάνεις και την αίτηση για το 22.
Στέλεχος ΟΠΕΚΕΠΕ: «Έβαλα τώρα την τιμή, γιατί το είχα έτοιμο στο excel… Το 44,8 βγαίνει ένας φόρος 9 χιλιάρικα. να κοπούν 55, τα τιμολόγια των Φ… Θα δώσουν φόρο 8».
Τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη θα επισκεφθεί την ερχόμενη Τετάρτη, 22 Απριλίου 2026, η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας Λάουρα Κοβέσι, ενώ την επόμενη ημέρα, Πέμπτη 23 Απριλίου 2026, θα παραβρεθεί στις εργασίες του 11ου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών, σε πάνελ με κεντρικό τίτλο «The Shock of the New» (Το Σοκ του Νέου).
Το περιεχόμενο της συνάντησης με τον κ. Φλωρίδη δεν έγινε γνωστό από την πλευρά της κυρίας Κοβέσι. Επίσης, δεν έχει γίνει γνωστό μέχρι στιγμής εάν η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας θα πραγματοποιήσει άλλη συνάντηση με κυβερνητικούς ή δικαστικούς αξιωματούχους, καθώς δεν έχει προηγηθεί σχετική ενημέρωση από την πλευρά της κυρίας Κοβέσι.
Τρεις παρεμβάσεις «για να σταματήσει η ασυδοσία των τραπεζών», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, καταθέτει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝΑΛ, Νίκος Ανδρουλάκης, σε άρθρο του που δημοσιεύεται σήμερα Δευτέρα (20.4.26) στο vima.gr.
Τα τελευταία χρόνια, ο ελληνικός λαός πληρώνει πανάκριβα την ασυδοσία των ολιγοπωλίων σε βασικούς τομείς της αγοράς όπως τα τρόφιμα, η ενέργεια, η υγεία και οι τράπεζες. Τα κυβερνητικά ημίμετρα έχουν αποτύχει παταγωδώς. Η ακρίβεια έχει αποκτήσει ενδημικά χαρακτηριστικά, ενώ το κόστος ζωής παραμένει σε δυσθεώρητα επίπεδα. Σε αυτές τις συνθήκες, καθίσταται επιτακτική η ανάγκη για αυστηρούς κανόνες που προστατεύουν αποτελεσματικά τα εισοδήματα των πιο ευάλωτων πολιτών και των μεσαίων στρωμάτων.
Ιδίως οι τράπεζες, παρότι ανακεφαλαιοποιήθηκαν επανειλημμένα και στηρίχθηκαν με δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ από τις θυσίες του ελληνικού λαού, δεν έχουν έως σήμερα ανταποκριθεί επαρκώς στον αναπτυξιακό και κοινωνικό τους ρόλο. Το περιθώριο μεταξύ επιτοκίων χορηγήσεων και καταθέσεων παραμένει από τα υψηλότερα στην ευρωζώνη, η μεγάλη πλειονότητα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων εξακολουθεί να στερείται ουσιαστικής πρόσβασης σε τραπεζικό δανεισμό, ενώ οι πολίτες επιβαρύνονται με καταχρηστικές προμήθειες ακόμη και για βασικές συναλλαγές.
Την ίδια στιγμή, οι τράπεζες έχουν επιστρέψει σε υψηλή κερδοφορία, αξιοποιώντας κρατικές εγγυήσεις για τη μείωση των «κόκκινων» δανείων και τη διοχέτευση των δανείων του Ταμείου Ανάκαμψης μέσω αυτών, χωρίς όμως να επιδεικνύουν την αντίστοιχη ανταποδοτικότητα προς την κοινωνία.
Ως πρώτο βήμα αποκατάστασης της δικαιοσύνης, το ΠΑΣΟΚ είχε καταθέσει από τον Δεκέμβριο του 2024 τροπολογία για έκτακτη εισφορά στα τραπεζικά κέρδη 2023–2024, την οποία η Νέα Δημοκρατία απέρριψε.
Σήμερα, το ζήτημα της έκτακτης φορολόγησης επανέρχεται με ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Οι τέσσερις συστημικές τράπεζες κατέγραψαν για το 2025 καθαρά κέρδη που προσεγγίζουν τα 4,5 δισ. ευρώ, εκ των οποίων σχεδιάζεται να διανεμηθούν στους μετόχους πάνω από 2,5 δισ. ευρώ μέσω μερισμάτων, τα οποία φορολογούνται μόλις με 5%, ενώ το μεγαλύτερο μέρος τους φεύγει στο εξωτερικό, επιβαρύνοντας το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, το ΠΑΣΟΚ καταθέτει ένα συνεκτικό πλαίσιο τριών στοχευμένων παρεμβάσεων:
Πρώτον, η επιβολή έκτακτης εισφοράς στα τραπεζικά κέρδη για τα έτη 2025 και 2026 εναρμονίζεται με αντίστοιχες ευρωπαϊκές πρακτικές. Παράλληλα, εξασφαλίζει άμεσα δημοσιονομικά έσοδα που μπορούν να αξιοποιηθούν για αναπτυξιακούς σκοπούς.
Δεύτερον, η επιτάχυνση της απόσβεσης του αναβαλλόμενου φόρου – ενός λογιστικού δικαιώματος των τραπεζών να συμψηφίζουν μελλοντικούς φόρους με ζημιές του παρελθόντος – μέσω αυξημένων απαιτήσεων διανομής κερδών αποκλειστικά για τον σκοπό αυτό, έχει πολλαπλά οφέλη: περιορίζει τη μετακύλιση βαρών στο μέλλον, βελτιώνει την ποιότητα των εποπτικών κεφαλαίων και διασφαλίζει ότι η κερδοφορία δεν αξιοποιείται μονομερώς προς όφελος των μετόχων.
Τρίτον, η κατάργηση των χρεώσεων για τη διατήρηση καταθετικών λογαριασμών αποτελεί μια ακόμη ουσιαστική παρέμβαση υπέρ των πολιτών, ενισχύοντας τη διαφάνεια και τη δίκαιη πρόσβαση στις τραπεζικές υπηρεσίες.
Η δέσμη μέτρων που καταθέτει το ΠΑΣΟΚ είναι αναγκαία για τον επανακαθορισμό των όρων λειτουργίας των τραπεζών στο πλαίσιο μιας σύγχρονης οικονομίας και μιας πιο δίκαιης κοινωνίας.
Το κρίσιμο δίλημμα είναι σαφές: είτε θα συνεχιστεί η προκλητική ασυδοσία, είτε θα οικοδομήσουμε ένα νέο συμβόλαιο εμπιστοσύνης μεταξύ κοινωνίας και τραπεζικού συστήματος. Ένα συμβόλαιο που θα υπηρετεί ταυτόχρονα την ανθεκτική ανάπτυξη, τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα και την κοινωνική δικαιοσύνη.
Η ευθύνη πλέον μεταφέρεται στην κυβέρνηση: θα στηρίξει τις αναγκαίες αυτές παρεμβάσεις ή θα συνεχίσει να ανέχεται τις ολιγοπωλιακές πρακτικές των τραπεζών;
Στο προσυνέδριο με θέμα «Ελλάδα προορισμός για όλους – Μεγάλα έργα και υποδομές» που πραγματοποιείται στο Ηράκλειο, παραβρίσκεται ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο κ. Μητσοτάκης στη διάρκεια της συζήτησης, στην οποία συμμετείχε, απάντησε σε ερώτηση του Δημάρχου Χάλκης, Ευάγγελου Φραγκάκη, σε ότι αφορά την μικρονησιωτικότητα και ζητήματα που συνδέονται με την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας ή και σε ότι αφορά τα κίνητρα που θα μπορούσαν να δοθούν, προκειμένου να παραμένουν οι νέοι στα νησιά ή και να επιστρέψουν.
Απαντώντας ο κ. Μητσοτάκης τόνισε ότι «έχουμε το προνόμιο, αλλά και τη μεγάλη ευθύνη να είμαστε πολιτικοί προϊστάμενοι μιας χώρας , που έχει κοντά στα 150 κατοικημένα νησιά», επισημαίνοντας ότι αυτό από μόνο του καταδεικνύει «τη συνθετότητα της ανάγκης να πρέπει να φροντίσουμε για τους συμπολίτες μας που κατοικούν σε κάθε νησί ξεχωριστά».
Όπως ανέφερε, η πρόκληση της νησιωτικότητας μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία, «εάν θέλουμε πραγματικά να τη μετατρέψουμε από ένα μειονέκτημα σε μία πραγματική ευκαιρία», δίνοντας προτεραιότητα στις ανάγκες των μόνιμων κατοίκων «όχι μόνο το καλοκαίρι, αλλά και το χειμώνα» όπως χαρακτηριστικά τόνισε. Σημείωσε δε ότι «έχουμε και τα χρηματοδοτικά εργαλεία, αλλά και το σχέδιο» για να στηριχθούν τα μικρά νησιά και «να τα καταστήσουμε από άγονη γραμμή σε γόνιμο τόπο». Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε ζητήματα όπως η προσβασιμότητα, η εκπαίδευση και η υγεία, τονίζοντας ότι «ανοίγονται πλέον πολύ μεγάλες ευκαιρίες μέσω της τεχνολογίας», ώστε να υποστηριχθούν οι πολίτες, ειδικά τους χειμερινούς μήνες. Στο πλαίσιο αυτό, ο πρωθυπουργός χαιρέτισε την πρωτοβουλία του Στέλιου Χατζηιωάννου, υπογραμμίζοντας ότι η ενίσχυση για την προσέλκυση γιατρών μπορεί να συμβάλει, ώστε τα μικρά νησιά «να είναι μόνιμα στελεχωμένα».
Ο πρωθυπουργός επιπρόσθετα, σημείωσε ακόμη ότι «το κάθε νησί έχει τη δική του ιστορία και τα δικά του συγκριτικά πλεονεκτήματα», προσθέτοντας πως σε μια εποχή υψηλού κόστους ζωής «πολλοί συμπολίτες μας αναζητούν μια διαφορετική ζωή» και τα νησιά μπορούν να προσφέρουν αυτή τη δυνατότητα. Αναφερόμενος στην εκπαίδευση, παρατήρησε ότι «η εκπαίδευση που μπορείς να πάρεις σε ένα μικρό νησί… μπορεί να είναι καλύτερη λόγω του ότι είναι λιγότεροι μαθητές».
Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι όταν γίνεται λόγος για νησιωτικότητα «δεν σκεφτόμαστε μόνο την Κρήτη, την Κέρκυρα, ή τη Ρόδο, αλλά όλα αυτά τα μικρά νησιά», πολλά εκ των οποίων βρίσκονται σε ακριτικές περιοχές, ευχαριστώντας το Λιμενικό Σώμα για τη συμβολή του στην ασφάλειά τους.
Στη συζήτηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη θέτοντας ερωτήματα , συμμετέχουν ο Δήμαρχος Χάλκης Ευάγγελος Φραγκάκης , ο Πρόεδρος Τουριστικών και Ταξιδιωτικών Πρακτόρων Κρήτης, Μιχάλης Βλατάκης, ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Φόδελε, Χαράλαμπος Παντερής και η Έφορος Αρχαιοτήτων Χανίων και Αν. Έφορος Ρεθύμνου, Ελένη Παπαδοπούλου.
Στο επίκεντρο της συζήτησης βρίσκονται ζητήματα εκτός από την νησιωτικότητα και την ανάγκη στήριξής της, ο τουρισμός, η ηλεκτρική διασύνδεση Κρήτης -Αττικής ,ο σχεδιασμός και οι παρεμβάσεις στον ΒΟΑΚ.
Μητσοτάκης: « Προικίζουμε την Κρήτη με υποδομές για τα επόμενα 50 χρόνια»
«Προικίζουμε την Κρήτη με υποδομές για τα επόμενα 50 χρόνια», τόνισε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, απαντώντας σε ερώτηση του προέδρου του Συνδέσμου Τουριστικών και Ταξιδιωτικών Πρακτόρων Κρήτης, Μιχάλη Βλατάκη, στο πλαίσιο του 4ου προσυνεδρίου της Ν.Δ στο Ηράκλειο, δίνοντας το στίγμα της στρατηγικής για την περαιτέρω ανάπτυξη του νησιού.
Όπως επισήμανε, «ο τουρισμός στην Κρήτη και στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια έχει σημειώσει … μια εντυπωσιακή πρόοδο», με την Κρήτη να αποτελεί «ναυαρχίδα», ενώ υπογράμμισε ότι τα οικονομικά στοιχεία επιβεβαιώνουν πως η χώρα κινείται «στη σωστή κατεύθυνση», παρά τις επιμέρους επιφυλάξεις του κλάδου. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην ποιοτική διάσταση του τουρισμού, σημειώνοντας ότι «δεν πρέπει να μετράμε την επιτυχία μόνο με τον αριθμό των αφίξεων, αλλά και με το πόσο ξοδεύουν αυτοί οι οποίοι έρχονται», επισημαίνοντας ότι η αύξηση της δαπάνης ανά επισκέπτη καταδεικνύει την αναβάθμιση του τουριστικού προϊόντος.
«Αυτή πρέπει να είναι και η κατεύθυνση του τουρισμού της Κρήτης», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο πρωθυπουργός ανέδειξε ως βασικό στόχο τον 12μηνο τουρισμό, τονίζοντας ότι η Κρήτη «λόγω μεγέθους, ποικιλίας, πολιτισμού και των πολλών διαφορετικών προϊόντων που μπορεί να προσφέρει θα γίνει νομοτελειακά πρωταγωνίστρια», ενώ επεσήμανε ότι υπάρχουν ακόμη σημαντικά περιθώρια για την προσέλκυση επισκεπτών και τους χειμερινούς μήνες, μέσα από ένα διαφοροποιημένο τουριστικό προϊόν. Παράλληλα, στάθηκε στην ανάγκη αντιμετώπισης της εποχικότητας, εξηγώντας ότι η επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου θα επιτρέψει μεγαλύτερη διάρκεια απασχόλησης για τους εργαζόμενους και θα ενισχύσει συνολικά την οικονομία. Όπως σημείωσε, η αξιοποίηση του πολιτισμού και της ενδοχώρας μπορεί να συμβάλει καθοριστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην φιλοξενία της Κρήτης για την οποία είπε πως αποτελεί στοιχείο μοναδικό, «που δεν μπορεί εύκολα ούτε να διδαχθεί, ούτε να αντιγραφεί». «Πάνω σε μοναδικές εμπειρίες χτίζουμε το νέο μοντέλο του τουρισμού», ανέφερε, επισημαίνοντας παράλληλα ότι «ειδικά για την Κρήτη το μέλλον του τουρισμού είναι λαμπρό», επαναλαμβάνοντας τη σημασία των επενδύσεων και των υποδομών που -όπως είπε- ήδη υλοποιούνται.
Κατά την συζήτηση στο προσυνέδριο της Ν.Δ που πραγματοποιείται στο Ηράκλειο , ο κ. Μητσοτάκης, αναφέρθηκε και στη σημασία των μεγάλων έργων υποδομής για την Κρήτη και τα καθοριστικά -όπως σημείωσε- οφέλη για την οικονομία και την καθημερινότητα των πολιτών.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην ηλεκτρική διασύνδεση του νησιού, την οποία χαρακτήρισε «απολύτως κρίσιμο έργο», τονίζοντας ότι η ολοκλήρωσή της θα οδηγήσει σε χαμηλότερους λογαριασμούς ρεύματος. Αναφερόμενος στον Βόρειο Οδικό ‘Αξονα Κρήτης (ΒΟΑΚ), υπογράμμισε ότι πρόκειται για ένα έργο με μεγάλες δυσκολίες, σημειώνοντας πως «όταν ήρθαμε στα πράγματα παραλάβαμε το απόλυτο μηδέν», ενώ σήμερα «ο ΒΟΑΚ είναι μία πραγματικότητα και υλοποιείται». Τόνισε δε ότι ο σχεδιασμός αφορά το σύνολο του άξονα «από το Καστέλι μέχρι τη Σητεία», εκφράζοντας τη δέσμευσή του για την ολοκλήρωσή του και επαναλαμβάνοντας την κρίσιμη σημασία και των έργων οδικής ασφάλειας που εκτελούνται.
Για το νέο αεροδρόμιο στο Καστέλι, ανέφερε ότι θα είναι «το πιο σύγχρονο στη Μεσόγειο» και αναμένεται να ολοκληρωθεί το 2028, σημειώνοντας ότι το κόστος του αυξήθηκε, λόγω της επέκτασης και της επίλυσης κρίσιμων ζητημάτων προσβασιμότητας. Όπως υπογράμμισε, πρόκειται για ένα έργο με μεγάλη πολυπλοκότητα, καθώς «εκατοντάδες προβλήματα πρέπει να επιλυθούν» μέχρι την ολοκλήρωσή του.
Στο πρώτο μέρος των εργασιών του προσυνεδρίου -και αμέσως μετά το καλωσόρισμα του προέδρου της Οργανωτικής Επιτροπής του Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας, Θεόδωρου Ρουσόπουλου, του Περιφερειάρχη Κρήτης Σταύρου Αρναουτάκη και του Περιφερειάρχη Νοτίου Αιγαίου Γιώργου Χατζημάρκου – συμμετείχαν οι υπουργοί Υποδομών και Μεταφορών Χρίστος Δήμας, Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Βασίλης Κικίλιας, η υπουργός Τουρισμού Όλγα Κεφαλογιάννη, ενώ διαδικτυακή παρέμβαση έκανε και η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη. Η συζήτηση επικεντρώθηκε σε ζητήματα που σχετίζονται με τις υποδομές, τις μεταφορές, τη ναυτιλία, τον τουρισμό και τον πολιτισμό, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε ομιλία του αντιπροέδρου της Νέας Δημοκρατίας και της κυβέρνησης, Κωστή Χατζηδάκη.
Σύσκεψη στην Περιφέρεια Κρήτης για τη λειψυδρία παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη
Σε σύσκεψη με αντικείμενο τα μέτρα αντιμετώπισης της λειψυδρίας, παραβρέθηκε νωρίτερα ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, που βρίσκεται στο Ηράκλειο.
Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε στην έδρα της Περιφέρειας Κρήτης και σε αυτήν συμμετείχαν μεταξύ άλλων ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης, ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου, η υφυπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου Σέβη Βολουδάκη, ο υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, Θανάσης Κοντογιώργης, ο περιφερειάρχης Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης, βουλευτές, δήμαρχοι και στελέχη της αυτοδιοίκησης.
Στόχος της σύσκεψης ήταν η αναζήτηση λύσεων για τη διαχείριση των υδάτινων πόρων του νησιού.
Έντονη κινητικότητα παρατηρείται το τελευταίο διάστημα στην οδό Αμαλίας, τη έδρα του Αλέξη Τσίπρα και του Ινστιτούτου του.
Πρόσωπα που βρίσκονται κοντά στον πρώην πρωθυπουργό έχουν σχεδόν καθημερινή παρουσία στην Αμαλίας αλλά και στο νέο γραφείο που έχει ανοίξει στην παρακείμενη οδό Φιλελλήνων.
Ο βασικός σχεδιασμός του Αλέξη Τσίπρα δεν έχει αλλάξει και όπως έχει ήδη γράψει το in από τις 19 Φεβρουαρίου ο στόχος του πρώην πρωθυπουργού είναι να ανακοινώσει επίσημα το νέο κόμμα το ερχόμενο Σεπτέμβριο.
Επι της ουσίας τα πολιτικά «όργανα» που θα αποτελούν την πολιτική καθοδήγηση υπο τον πρώην πρωθυπουργό έχουν ήδη αρχίσει να συγκροτούνται.
Σάρκα και οστά
Οι πρώτες συνεδριάσεις έχουν αρχίσει με την πρώτη να πραγματοποιείται στις αρχές της Μεγάλης Εβδομάδας με τη δομή και συνεδρίαση να παραπέμπει σε μια άτυπη Πολιτική Γραμματεία.
Σε εκείνη τη συνεδρίαση χαράχτηκε ο προγραμματισμός και ο πολιτικός σχεδιασμός των επόμενων ημερών μέχρι και τα τέλη Μάη.
Παράλληλα θα συνεδριάζει σε τακτική βάση μια πιο κλειστή ομάδα υπο τον Αλέξη Τσίπρα με τον αριθμό των μελών της να μην ξεπερνά τα 7 με 8 άτομα μαζί με τον πρόεδρο.
Σε αυτό το κλειστό «όργανο» που παραπέμπει σε Πολιτικό Συμβούλιο μετέχουν ήδη σύμφωνα με πληροφορίες οι Γιώργος Βασιλειάδης, Μιχάλης Καλογήρου, Κώστας Τούμπουρος, Μίλτος Χατζηγιαννάκης και Γιάννα Πεππέ.
Η τελική μορφή του «οργάνου» θα διαμορφωθεί από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα το αμέσως επόμενο διάστημα, όπως και του μεγαλύτερου «οργάνου» που θα αριθμεί περίπου 25 άτομα της εμπιστοσύνης του πρώην πρωθυπουργού.
Ουσιαστικά το κόμμα έχει αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά και σε επίπεδο πολιτικής δομής καθώς οι πυρήνες αυτοοργάνωσης έχουν κάνει ήδη ένα κύκλο συγκρότησής τους σε όλη την Ελλάδα.
Το πάζλ της οργανωτικής δομής συμπληρώνει το Οργανωτικό του οποίου επικεφαλής είναι ο Γιώργος Βασιλειάδης με τη συνδρομή του Γρηγόρη Θεοδοωράκη και του Μίλτου Χατζηγιαννάκη.
Εκπροσώπηση και επικοινωνία
Σε ακόμη πιο προχωρημένο επίπεδο όμως βρίσκεται η οργάνωση σε επίπεδο ομάδων εργασίας του Ινστιτούτου που αριθμούν περί τα 50 άτομα και σύμφωνα με τις πληροφορίες από την Αμαλίας οι επεξεργασίες τους ανά τομέα έχουν φτάσει σχεδόν σε τελικό στάδιο.
Μεγάλο ερώτημα παραμένει τι θα γίνει στο σκέλος της εκπροσώπησης και της επικοινωνίας του κόμματος Τσίπρα με πολλά ονόματα να έχουν πέσει ήδη στο τραπέζι.
Ήδη το Ινστιτούτο έχει ανακοινώσει την κα Κουφονικολάκου ως υπεύθυνη επικοινωνίας του Ινστιτούτου ενώ στο παρασκήνιο ακούγονται και τα ονόματα δυο κεντρογενών έμπειρων στελεχών που δεν αποκλείεται να αναλάβουν το κομμάτι του εκπροσώπου Τύπου στα μέσα ενημέρωσης.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι κατ’ εντολή Τσίπρα όλοι θα έχουν επιταχύνει το βήμα τους προκειμένου μέσα στο καλοκαίρι το νέο κόμμα να έχει σχηματοποιηθεί σε επίπεδο εικόνας στη συνείδηση των πολιτών και όλα να είναι έτοιμα για το Σεπτέμβριο για την επίσημη παρουσίαση και επίσημη πρώτη του πρώην πρωθυπουργού ως προέδρου κόμματος ξανά στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης.
Στα να πρόσωπα που θα βγουν μπροστά σε επίπεδο γενικότερης εκπροσώπησης θα πρέπει να συγκαταλέγονται και συνεργάτες του κ. Τσίπρα στον Ινστιτούτο του όπως η κα Φωτονιάτα ή ο κ. Κουτεντάκης, αλλά και άλλα πρόσωπα τα οποία έχουν πάρει μέρος είτε στις παρουσιάσεις της «Ιθάκης» είτε του Ινστιτούτου.
Μέχρι τέλος Απριλίου θα έχει ολοκληρωθεί από την ομάδα Σιακαντάρη και το σημαντικό σκέλος του πολιτικού κειμένου θέσεων και αρχών για τον ευρύτερο χώρο τον οποίο θα εκφράζει το νέο κόμμα Τσίπρα και το οποίο θα αποτελεί τη βάση για τις όποιες συμπορεύσεις θα γίνουν από στελέχη της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς.
Παρεμβάσεις
Αντίστοιχα το βήμα του έχει ανοίξει και ο Αλέξης Τσίπρας ο οποίος πυκνώνει και εκείνος τις παρεμβάσεις του επόμενο διάστημα και ήδη έχουν προγραμματιστεί δυο εμφανίσεις του.
Η πρώτη παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού θα είναι την ερχόμενη Τρίτη σε μια ιδιαίτερη εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου του Λεωνίδα Μακρή, «Γιάννης Μπουτάρης: Η Πολιτική Αλλιώς».
Το ενδιαφέρον εστιάζεται στη σύνθεση των ομιλητών καθώς ο κ. Τσίπρας θα μιλήσει για τον αείμνηστο δήμαρχο Θεσσαλονίκης – είχε εξελιχθεί σε έναν από τους ελάχιστους συμμάχους του στην υποστήριξη της Συμφωνίας των Πρεσπών στη Βόρεια Ελλάδα – δίπλα σε δυο πράσινους δήμαρχους, τον Χάρη Δούκα και τον Γιάννη Μώραλη.
Η κοινή παρουσία των δυο δίπλα στον κ. Τσίπρα το μόνο βέβαιο είναι οτι δεν ευχαριστεί την Χαριλάου Τρικούπη σε μια φάση που το κόμμα Τσίπρα επανέρχεται ως ο υπαρξιακός αντίπαλος του ΠΑΣΟΚ.
Η δεύτερη παρέμβαση του κ. Τσίπρα αναμένεται δυο ημέρες μετά, την Πέμπτη συγκεκριμένα, στους Δελφούς και στο ομώνυμο forum, οπου σύμφωνα με τον έως τώρα σχεδιασμό θα είναι ομιλητής αμέσως μετά την Ευρωπαία Εισαγγελέα Κοβέσι.
Η «Ιθάκη»
Ταυτόχρονα κλείνει και ο κύκλος των παρουσιάσεων της «Ιθάκης» με τελευταίους σταθμούς σε Ηράκλειο και Καλαμάτα μέχρι το τέλος Απριλίου.
Ουσιαστικά ο κύκλος του βιβλίου έκλεισε με την πρώτη συνέντευξη του κ. Τσίπρα μετά από σχεδόν τρία χρόνια και η οποία σηματοδότησε σύμφωνα με στενό του συνεργάτη και το τέλος της παρελθοντολογίας ή της λαθολογίας καθώς φαίνεται ότι ο ίδιος έχει κλείσει τους λογαριασμούς του με το χθες, όπως σημείωνε.
Το Ινστιτούτο
Στο παιχνίδι της πολιτικής προετοιμασίας του νέου κόμματος είναι πάντα μέσα και το Ινστιτούτο και ήδη προγραμματίζεται μια ακόμη εκδήλωση στο Βόλο.
Ο σημαντικότερος μήνας όμως του Ινστιτούτου είναι πάντα ο Ιούνιος και η ετήσια εκδήλωση στα μέσα του μήνα.
Σύμφωνα με πληροφορίες η φετινή ετήσια εκδήλωση δεν αποκλείεται να βρεθεί εκτός συνόρων και συγκεκριμένα στην Κύπρο με δεδομένη τη διεθνή συγκυρία της έντασης στη Μέση Ανατολή, τον πόλεμο στο Ιράν και την επίθεση που έγινε στη βρετανική βάση στην μεγαλόνησο.
