Ενδείξεις που γεννούν πολλά ερωτήματα για σχέδιο στοχοποίησης της πρώην προϊσταμένης της Διεύθυνσης Εσωτερικού Ελέγχου του ΟΠΕΚΕΠΕ, Παρασκευής Τυχεροπούλου, προκύπτουν από τη δικογραφία της υπόθεσης.
Όπως λένε πηγές με γνώση της δικογραφίας, οι ανώνυμες επιστολές που έφτασαν στη Διεύθυνση Εσωτερικών Υποθέσεων και είχαν ως αποτέλεσμα να ξετυλιχτεί το κουβάρι του σκανδάλου δεν ήταν όλες «ίδιες» και δεν ήταν όλες «αθώες».
Ακόμα και σήμερα κανείς δεν γνωρίζει τους αποστολείς. Είναι τίμιοι κτηνοτρόφοι που αγανάκτησαν με το πάρτι των επιδοτήσεων, είναι τίμιοι υπάλληλοι του ΟΠΕΚΕΠΕ που έβλεπαν να «θάβονται» υπηρεσιακά γιατί δεν ήταν διεφθαρμένοι, ήταν άτομα που συμμετείχαν στο «πάρτυ» και ήθελαν να «κάψουν» στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ που ήθελαν να δώσουν τέλος στη διαφθορά;
Πηγές με γνώση της δικογραφίας σημειώνουν ότι επειδή οι επιστολές για το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν πολλές δεν αποκλείεται να υπήρχαν διάφορες κατηγορίες πληροφοριοδοτών.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή για να γίνει κατανοητό πως φτάνουμε σε… περίεργη ανώνυμη επιστολή, που ενδεχομένως ήθελε να αποπροσανατολίσει την έρευνα στοχοποιώντας την κ. Τυχεροπούλου, τον άνθρωπο δηλαδή που προσπάθησε να αποκαλύψει το σκάνδαλο.
Η πρώτη καταγγελία έγινε στις 26 Ιουλίου 2021 και έγραφε: «Κύριοι διοικητά του Εσωτερικών Υποθέσεων. Δεν αντέχουμε άλλο. Πρέπει σε κάποιον να μιλήσουμε και κάποιος πρέπει να κάνει κάτι πια με αυτή την κατάσταση. Είμαστε υπάλληλοι του ΟΠΕΚΕΠΕ οι οποίοι έχουμε αηδιάσει». Κατόπιν, περιγράφονταν «πρόσωπα και καταστάσεις και έτσι ο Εισαγγελέας διέταξε για πρώτη φορά την άρση του τηλεφωνικού απορρήτου.
Για τη συγκεκριμένη επιστολή θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι προέρχεται από κάποιον έντιμο υπάλληλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς γινόταν φανερό ότι επρόκειτο για άτομο (ή άτομα) που ήξερε «εκ των έσω» τη διαφθορά στα «σπλάχνα» του Οργανισμού.
Στις 24 Δεκεμβρίου εστάλησαν στο Εσωτερικών Υποθέσεων ακόμα δύο ανώνυμες καταγγελίες με παρόμοιο περιεχόμενο με την πρώτη. Σύμφωνα με τη δικογραφία, στις επίμαχες ανώνυμες επιστολές γινόταν λόγος «για δύο οικογένειες της Κρήτης που από το 2018 έως το 2023 έκαναν απάτες σε βάρος του προϋπολογισμού της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά την υποβολή ενιαίων αιτήσεων ενίσχυσης στον ΟΠΕΚΕΠΕ, δηλώνοντας ψευδή στοιχεία τόσο σχετικά με το ζωικό κεφάλαιο που διατηρούν όσο και σχετικά με τις μισθωμένες εκτάσεις, καλλιεργούμενες ή βοσκοτόπους βάσει των οποίων θεμελιώνουν δικαίωμα λήψης υψηλών ενισχύσεων».
Το «κάψιμο» της Τυχεροπούλου
Τα πράγματα περιπλέκονται από ανώνυμη επιστολή, που έφτασε στις Εσωτερικές Υποθέσεις στις 29 Απριλίου 2022. Σε αυτή την επιστολή καταγγέλλονταν περιέργως για πλημμελή άσκηση καθηκόντων και άλλα στελέχη του ΟΠΕΚΕΠΕ (πλην δηλαδών αυτών που υπήρχαν στις πρώτες καταγγελίες). Ανάμεσα στους καταγγελλόμενους ήταν η Παρασκευή Τυχεροπούλου, το πρόσωπο δηλαδή που είχε διαπιστώσει τα «κενά» στον τρόπο έγκρισης των επιδοτήσεων και προσπάθησε να αντιδράσει.
Πιο συγκεκριμένα, στην επιστολή αναφερόταν, σύμφωνα με πληροφορίες του ieidiseis: «Κύριοι διοικητά του Εσωτερικών Υποθέσεων, η κατάσταση στον ΟΠΕΚΕΠΕ έχει φτάσει στο απροχώρητο. Οι διεφθαρμένοι του υπάλληλοι εξακολουθούν να παρακάμπτουν διαδικασίες και φροντίζουν ώστε οι δικοί τους άνθρωποι (δήθεν γεωργοί και κτηνοτρόφοι) να λαμβάνουν τεράστιες επιδοτήσεις χωρίς να έχουν τις απαραίτητες εκτάσεις ή τα ζώα, πάντα με το αζημίωτο ή απλώς αλλάζουν τα στοιχεία των αποτελεσμάτων. Αντιθέτως όσοι γεωργοί και κτηνοτρόφοι παλεύουν νόμιμα και δεν έχουν κάποιον γνωστό ή δεν δέχονται να δώσουν κάτι επιπλέον στον υπάλληλο μένουν τελευταίοι στη λίστα».
Από την καταγγελία γινόταν σαφές ότι κάποιος ήθελε να στοχοποιήσει την ελέγκτρια που είχε εντοπίσει σωρεία παρατυπιών στις ενισχύσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ. Παραμένει μυστήριο ποιος ήταν τότε ο πληροφοριοδότης που ενδεχομένως ήθελε να αποπροσανατολίσει τις Αρχές, γνωρίζοντας ίσως ότι είναι σε εξέλιξη έρευνα για το σκάνδαλο. Κατά πληροφορίες η τότε καταγγελία έγινε αιτία για να διαταχθεί άρση του απορρήτου για την κ. Τυχεροπούλου, χωρίς να βρεθεί τίποτα μεμπτό.
Το ερώτημα είναι πως ο αποστολέας της επιστολής θα μπορούσε να γνωρίζει ότι είναι σε εξέλιξη έρευνα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα από το γεγονός ότι εκτός από την κ. Τυχεροπούλου κατήγγειλε στην επιστολή και πρόσωπα που υπήρχαν στις προγενέστερες καταγγελίες. Συνεπώς είτε ήταν μία καταγγελία χωρίς δόλο είτε είχε… περιέργως πληροφόρηση για το περιεχόμενο των προηγούμενων καταγγελιών και έφτιαξε εσκεμμένα μία νέα επιστολή που προσομοίαζε με τις άλλες προσθέτοντας όμως τα πρόσωπα που ήθελε να «κάψει».
Όπως εξηγούν πηγές με γνώση της δικογραφίας, με την επιστολή αυτή «τσουβαλιάζονταν» οι διεφθαρμένοι υπάλληλοι του ΟΠΕΚΕΠΕ με τους έντιμους (την κ. Τυχεροπούλου και ακόμα έναν συνάδελφό της). Χαρακτηριστικό είναι ότι σε βάρος των δύο συγκεκριμένων στελεχών του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν βρέθηκε κατά την έρευνα τίποτα επιλήψιμο, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που ελέγχονται πλέον από τη Δικαιοσύνη.
Η ιστορική υποστήριξη προς το Τελ Αβίβ διαρρηγνύεται σε απροσδόκητα στρώματα της αμερικανικής κοινωνίας. Τα δεδομένα του 2026 όπως παρουσιάζονται από το CNN αποκαλύπτουν μια πρωτοφανή κρίση δημοτικότητας που αγγίζει πλέον τον πυρήνα της δεξιάς βάσης και τους μετριοπαθείς Δημοκρατικούς, αναδιαμορφώνοντας το πολιτικό τοπίο ενόψει των επερχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων.
Για δεκαετίες, η υποστήριξη προς το Ισραήλ αποτελούσε ένα από τα ελάχιστα ζητήματα που υπερέβαιναν τις κομματικές γραμμές στο Καπιτώλιο, λειτουργώντας ως ο ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Ωστόσο, η εικόνα που αναδύεται από τις τελευταίες δημοσκοπικές μετρήσεις του 2026 υποδεικνύει μια δομική αλλαγή, η οποία δεν περιορίζεται πλέον στις παραδοσιακά επικριτικές φωνές της αριστερής πτέρυγας.
Σύμφωνα με την ανάλυση των δεδομένων ευνοϊκότητας, το Ισραήλ αντιμετωπίζει ένα σοβαρό «πρόβλημα δημοτικότητας» στις Ηνωμένες Πολιτείες, το οποίο εξαπλώνεται με ταχύτητα σε εκλογικές ομάδες που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν δεδομένοι σύμμαχοι. Η μετατόπιση αυτή, που χαρακτηρίζεται από διψήφια ποσοστά πτώσης μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια, θέτει σε αμφισβήτηση την πολιτική «ασυλία» που απολάμβανε το Τελ Αβίβ και αναδεικνύει νέες προκλήσεις για τη διπλωματία της Ουάσιγκτον.
Η Ρωγμή στο Ρεπουμπλικανικό «Τείχος»
Η πιο εντυπωσιακή εξέλιξη καταγράφεται στον χώρο των Ρεπουμπλικανών, όπου η στήριξη προς το Ισραήλ θεωρούνταν παραδοσιακά αδιαπραγμάτευτη. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η νέα γενιά των συντηρητικών ψηφοφόρων απομακρύνεται σταθερά από αυτή τη γραμμή. Συγκεκριμένα, η καθαρή ευνοϊκότητα (net favorability) του Ισραήλ μεταξύ των Ρεπουμπλικανών κάτω των 50 ετών έχει υποστεί μια δραματική καθίζηση. Το 2022, η ομάδα αυτή προσέφερε στο Ισραήλ μια συντριπτικά θετική ψήφο εμπιστοσύνης. Μέχρι το 2025, η ευνοϊκότητα είχε ήδη υποχωρήσει στο -2, ενώ σήμερα, το 2026, έχει κατρακυλήσει στο -16. Πρόκειται για μια συνολική μετατόπιση άνω των 40 μονάδων μέσα σε τέσσερα χρόνια, γεγονός που υποδηλώνει ότι η θρησκευτική ή στρατηγική σύνδεση της δεξιάς με το Ισραήλ δεν κληρονομείται αυτόματα στις νεότερες γενιές.
Η τάση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στην ηλικία, αλλά επεκτείνεται και στην ιδεολογική ταυτότητα εντός του κόμματος. Οι μετριοπαθείς και φιλελεύθεροι Ρεπουμπλικανοί, οι οποίοι αποτελούν περίπου το ένα τρίτο της βάσης του κόμματος, παρουσιάζουν παρόμοια συμπεριφορά. Από το θετικό +26 του 2022, η ευνοϊκότητά τους προς το Ισραήλ πέρασε σε αρνητικό έδαφος, αγγίζοντας σήμερα το -9. Η πτώση των 35 μονάδων σε αυτή την κατηγορία εξηγεί εν πολλοίς γιατί οι επικριτικές φωνές εντός του Grand Old Party (GOP) αρχίζουν να αποκτούν πολιτικό βάρος.
Η Περίπτωση του Τόμας Μάσι και η Νέα Πραγματικότητα των Προκριματικών
Η δημοσκοπική αυτή μεταστροφή βρίσκει την πρακτική της εφαρμογή στην πολιτική αρένα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την περίπτωση του Τόμας Μάσι (Thomas Massie), του αντιπροσώπου από την 4η περιφέρεια του Κεντάκι. Ο Μάσι, ένας από τους πιο ένθερμους επικριτές του Ισραήλ εντός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, βρίσκεται σήμερα σε θέση ισχύος παρά την έντονη πολεμική που δέχεται. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει στηρίξει ανοιχτά τον αντίπαλό του, ενώ ισχυρές φιλοϊσραηλινές φωνές έχουν κινητοποιηθεί εναντίον του.
Ωστόσο, οι προβλέψεις για τις προκριματικές εκλογές του Κεντάκι δείχνουν ότι ο Μάσι έχει 71% πιθανότητα να κερδίσει το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών. Το γεγονός ότι ένας υποψήφιος με τέτοιες θέσεις παραμένει το φαβορί απέναντι στην επίσημη κομματική γραμμή και τη στήριξη του Τραμπ, αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα της αλλαγής των διαθέσεων στη βάση των ψηφοφόρων. Η στήριξη προς το Ισραήλ δεν φαίνεται πλέον να αποτελεί το «διαβατήριο» για την πολιτική επιβίωση εντός της δεξιάς.
Η Απομάκρυνση των Νέων Ανδρών: Η «Χαμένη» Συμμαχία του Τραμπ
Μια άλλη κρίσιμη δημογραφική ομάδα που παρουσιάζει έντονη μεταστροφή είναι οι νέοι άνδρες κάτω των 50 ετών. Η ομάδα αυτή αποτέλεσε βασικό πυλώνα της εκλογικής συμμαχίας του Ντόναλντ Τραμπ το 2024, όμως οι θέσεις τους στο ζήτημα του Ισραήλ αποκλίνουν σημαντικά από την παραδοσιακή εξωτερική πολιτική. Το 2022, η καθαρή ευνοϊκότητα του Ισραήλ σε αυτή την ομάδα ήταν στο -3. Μέχρι το 2025 υποχώρησε στο -22, για να φτάσει σήμερα στο εντυπωσιακό -47.
Η σωρευτική πτώση των 44 μονάδων μέσα σε τέσσερα χρόνια αναδεικνύει ένα βαθύ χάσμα. Οι νέοι άνδρες, που μετακινήθηκαν μαζικά προς το Ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο στις τελευταίες εκλογές, δεν φαίνεται να συμμερίζονται την προσήλωση του κόμματος στο Τελ Αβίβ. Αυτή η ασυμφωνία μεταξύ της κομματικής ηγεσίας και της πιο δυναμικής εκλογικής της βάσης δημιουργεί ένα ασταθές περιβάλλον για τη διαμόρφωση της μελλοντικής αμερικανικής στρατηγικής στη Μέση Ανατολή.
Το Δημοκρατικό Κέντρο σε «Αποδρομή»
Αν η πτώση στους Ρεπουμπλικανούς είναι αξιοσημείωτη, η αλλαγή στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος χαρακτηρίζεται από τους αναλυτές ως «κοσμογονική». Παραδοσιακά, η κριτική προς το Ισραήλ εντοπιζόταν στην αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών. Σήμερα, όμως, το κύμα της δυσαρέσκειας έχει κατακλύσει το μετριοπαθές και το συντηρητικό τμήμα του κόμματος.
Η καθαρή ευνοϊκότητα του Ισραήλ μεταξύ των μη φιλελεύθερων Δημοκρατικών (μετριοπαθών και συντηρητικών) βρισκόταν στο +3 το 2022. Μέσα σε τρία χρόνια, το 2025, είχε ήδη βυθιστεί στο -30. Η εικόνα σήμερα είναι ακόμη πιο ζοφερή, με την ευνοϊκότητα να αγγίζει το -55. Μια μετατόπιση σχεδόν 60 μονάδων μέσα σε τέσσερα χρόνια σε μια παραδοσιακά σταθερή ομάδα ψηφοφόρων υποδηλώνει ότι η εμπλοκή του Ισραήλ στις περιφερειακές συγκρούσεις και η ανθρωπιστική κρίση που ακολούθησε την 7η Οκτωβρίου έχουν διαβρώσει τη στήριξη ακόμη και στους πιο συντηρητικούς κύκλους των Δημοκρατικών.
Η συνολική εικόνα της αμερικανικής κοινής γνώμης το 2026 δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Η καθαρή ευνοϊκότητα του Ισραήλ στο σύνολο των ενηλίκων στις ΗΠΑ έχει περάσει από το +13 του 2022 στο -23 σήμερα. Πρόκειται για μια συνολική απώλεια 36 μονάδων μέσα σε μια τετραετία, η οποία αντανακλά μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο ο μέσος Αμερικανός προσλαμβάνει τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Αυτή η «άμπωτη» της υποστήριξης δεν είναι απλώς ένας αριθμός, αλλά το αποτέλεσμα μιας ιστορικής ανακατανομής των συναισθημάτων συμπάθειας μεταξύ των δύο εμπλεκόμενων πλευρών.
Το Ιστορικό Πρεδούριο των Παλαιστινίων
Η πιο θεμελιώδης αλλαγή καταγράφεται στην απάντηση του ερωτήματος με ποιον συμπάσχουν περισσότερο οι Αμερικανοί. Το 2022, πριν από τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου και τον πόλεμο που ακολούθησε, οι Ισραηλινοί προηγούνταν με μια άνετη διαφορά 28 μονάδων. Σε ορισμένες παλαιότερες μετρήσεις, η διαφορά αυτή άγγιζε ακόμη και τις 40 ή 50 μονάδες.
Το 2026, για πρώτη φορά, οι Παλαιστίνιοι προηγούνται στη συμπάθεια των Αμερικανών με διαφορά 11 μονάδων. Πρόκειται για μια μετατόπιση σχεδόν 40 μονάδων από το 2022 και ακόμη μεγαλύτερη αν συγκριθεί με την περίοδο αμέσως μετά την 7η Οκτωβρίου 2023. Οι Παλαιστίνιοι βρίσκονται σήμερα στην καλύτερη θέση που έχουν βρεθεί ποτέ στη συνείδηση της αμερικανικής κοινής γνώμης, γεγονός που αλλάζει άρδην το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι Αμερικανοί πολιτικοί καλούνται να λάβουν αποφάσεις για τη χρηματοδότηση ή τη στρατιωτική στήριξη της περιοχής.
Ο Παράγοντας «Μπίμπι» και η Σύγκριση με τον Τραμπ
Μεγάλο μέρος αυτής της αρνητικής τάσης φαίνεται να προσωποποιείται στον ίδιο τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου. Ο μακροβιότερος ηγέτης στην ιστορία του Ισραήλ, ο οποίος έχει συνδεθεί με την αμερικανική πολιτική σκηνή εδώ και δεκαετίες, βιώνει τη δική του κατακρήμνιση. Στις αρχές του 2024, η καθαρή ευνοϊκότητά του στις ΗΠΑ ήταν στο +9. Σήμερα, το 2026, βρίσκεται στο -23.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση των ανεξάρτητων ψηφοφόρων, όπου ο Νετανιάχου καταγράφει ευνοϊκότητα -35. Σύμφωνα με τους αναλυτές, ο «Μπίμπι» είναι πλέον τόσο αντιδημοφιλής στις ΗΠΑ όσο και ο Ντόναλντ Τραμπ, με τη διαφορά ότι ο δεύτερος διατηρεί μια σταθερή και φανατική βάση, ενώ ο πρώτος φαίνεται να χάνει ερείσματα σε όλο το πολιτικό φάσμα. Η ταύτιση της ισραηλινής πολιτικής με το πρόσωπο του Νετανιάχου λειτουργεί πλέον ως βαρίδι για τη δημόσια εικόνα της χώρας στην Αμερική.
Το AIPAC ως «Μπαμπούλας» των Προκριματικών
Η κρίση δημοτικότητας του Ισραήλ έχει αρχίσει να μεταφράζεται σε άμεσες εκλογικές συνέπειες, ειδικά στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος. Το όνομα του Ισραήλ έχει αποκτήσει αρνητική φόρτιση στις προκριματικές εκλογές, με την επιρροή των λόμπι να τίθεται υπό το μικροσκόπιο των ψηφοφόρων. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του AIPAC (American Israel Public Affairs Committee). Οι αναζητήσεις στο Google για το AIPAC το 2026 έχουν εκτοξευθεί κατά 363% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, φτάνοντας σε ιστορικό υψηλό.
Στην αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών, η χρηματοδότηση από το AIPAC χρησιμοποιείται πλέον ως όπλο εναντίον των αντιπάλων, με τους υποψηφίους να κατηγορούνται ότι εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα. Το μεγάλο ερώτημα που απασχολεί πλέον τους στρατηγικούς αναλυτές είναι αν αυτή η τάση θα περάσει και στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Αν τα ποσοστά των νέων Ρεπουμπλικανών παραμείνουν στα τρέχοντα αρνητικά επίπεδα, το Ισραήλ και οι οργανώσεις που το στηρίζουν ενδέχεται να μετατραπούν σε «πολιτικό σκιάχτρο» και για τη δεξιά, ανατρέποντας μια συμμαχία που θεωρούνταν αδιάρρηκτη για μισό αιώνα.
Η ανάλυση των δεδομένων του 2026 υποδηλώνει ότι δεν βρισκόμαστε απλώς μπροστά σε μια παροδική διακύμανση της κοινής γνώμης, αλλά σε μια δομική αναδιάταξη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέρχονται σε μια εποχή όπου η στήριξη προς το Ισραήλ δεν είναι πλέον η «προεπιλεγμένη» θέση του εκλογικού σώματος. Η απώλεια της νεολαίας, των ανεξάρτητων και των μετριοπαθών Δημοκρατικών δημιουργεί μια νέα γεωγραφία ισχύος, όπου οι Παλαιστίνιοι αποκτούν για πρώτη φορά σημαντικό επικοινωνιακό πλεονέκτημα.
Αν και οι αριθμοί μπορεί να αλλάξουν στο μέλλον, η τρέχουσα δυναμική αναγκάζει την αμερικανική πολιτική τάξη να επανεξετάσει τους όρους της σχέσης της με το Τελ Αβίβ. Η εποχή που η βοήθεια προς το Ισραήλ εγκρινόταν με «κλειστά μάτια» φαίνεται να δύει, δίνοντας τη θέση της σε μια περίοδο έντονου ελέγχου, κομματικής αντιπαράθεσης και λαϊκής δυσαρέσκειας. Το αν η ισραηλινή διπλωματία θα καταφέρει να αναστρέψει αυτό το κλίμα ή αν οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να απομακρύνονται από τον παραδοσιακό τους ρόλο ως «αταλάντευτος προστάτης», θα αποτελέσει ένα από τα κεντρικά ζητήματα της διεθνούς πολιτικής για τα επόμενα χρόνια.
Η Κούβα θα μπορούσε να νικήσει τον παραλυτικό ενεργειακό αποκλεισμό των ΗΠΑ για πάντα με μια επένδυση μόλις 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Και ο υπόλοιπος κόσμος θα έπρεπε να πληρώσει γι’ αυτό.
Αυτοί είναι οι τολμηροί ισχυρισμοί μιας ανάλυσης δεξαμενής σκέψης για την ενεργειακή πολιτική της πληττόμενης σοσιαλιστικής δημοκρατίας, η οποία υποστηρίζει ότι η Κούβα θα μπορούσε να δείξει στους γείτονές της στην Καραϊβική τον δρόμο προς ένα μέλλον πράσινης ενέργειας.
Μόλις 8 δισεκατομμύρια δολάρια (5,9 δισεκατομμύρια λίρες) θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν την κατασκευή επαρκούς ανανεώσιμης ενέργειας για την κάλυψη του 93,4% των αναγκών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας της Κούβας, υποστηρίζει η έκθεση. Με λιγότερα από 20 δισεκατομμύρια δολάρια, η Κούβα θα μπορούσε να γίνει η πρώτη χώρα στην Καραϊβική που θα διαθέτει ένα δίκτυο που θα τροφοδοτείται εξ ολοκλήρου από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Οι προτάσεις αυτές έρχονται καθώς η Κούβα υφίσταται εβδομάδες ενός ενεργειακού αποκλεισμού που επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ στο νησί και στην κομμουνιστική κυβέρνησή του, για την οποία η Ουάσινγκτον ισχυρίζεται ότι ασκεί «κακόβουλη επιρροή» στην περιοχή.
Από τον Ιανουάριο, η Κούβα έχει λάβει μόνο μία αποστολή πετρελαίου, από τη Ρωσία, αφού ο Ντόναλντ Τραμπ υπέγραψε εκτελεστικό διάταγμα απειλώντας με εμπορικούς δασμούς οποιαδήποτε χώρα πουλούσε πετρέλαιο στο νησιωτικό έθνος.
Μέχρι τον Μάρτιο, το εθνικό ηλεκτρικό δίκτυο είχε καταρρεύσει, με τα 10 εκατομμύρια κατοίκους να υφίστανται επαναλαμβανόμενες διακοπές ρεύματος. Οι μονάδες εντατικής θεραπείας των νοσοκομείων έχασαν το ρεύμα τους, και οι μεταφορές και η βιομηχανία ακινητοποιήθηκαν, καθώς ο Τραμπ καυχιόταν: «Πιστεύω πραγματικά ότι θα έχω… την τιμή να καταλάβω την Κούβα».
Η ανάλυση από το Transition Security Project (TSP) της δεξαμενής σκέψης Common Wealth περιγράφει πώς η Κούβα θα μπορούσε να αποκτήσει πλήρη ενεργειακή ανεξαρτησία από τον ασταθή γείτονά της, μετασχηματίζοντας το δίκτυό της ώστε να λειτουργεί με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, κάτι που όχι μόνο θα εξάλειφε την ευαλωτότητά της αλλά θα χρησίμευε και ως μοντέλο για την περιοχή.
«Η στρατηγική ενεργειακής κυριαρχίας των ΗΠΑ επιδιώκει να εδραιώσει την εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, να καθυστερήσει την πράσινη μετάβαση και να ενισχύσει την ισχύ των ΗΠΑ», δήλωσε ο Kevin Cashman, ερευνητής στο TSP, ο οποίος συνέταξε την ανάλυση. Ωστόσο, η ολοένα και φθηνότερη και κλιμακούμενη ηλιακή ενέργεια και η αποθήκευση σε μπαταρίες αποδυναμώνουν μια τέτοια στρατηγική.
«Για χώρες όπως η Κούβα – με τεράστιες δυνατότητες ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, αλλά που υποφέρουν από διακοπές ρεύματος και εκτεταμένη δυστυχία υπό έναν σκληρό και παράνομο ενεργειακό αποκλεισμό που επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ – μια μετάβαση στην πράσινη ηλεκτρική ενέργεια θα μείωνε την επιρροή των ΗΠΑ και θα παρείχε ένα λαμπρό παράδειγμα στον κόσμο».
Μοντελοποιώντας τέσσερα διαφορετικά σενάρια, η ανάλυση του TSP διαπίστωσε ότι ένα πλήρως ανανεώσιμο δίκτυο για την Κούβα θα κόστιζε 19,2 δισεκατομμύρια δολάρια, αλλά μια επένδυση 8 δισεκατομμυρίων δολαρίων θα ήταν αρκετή για να τερματιστεί η εξάρτηση της χώρας από τα εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα. Ακόμη και μια ανάπτυξη 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων θα μείωνε την εξάρτηση της Κούβας από τα ορυκτά καύσιμα μόλις στο ένα πέμπτο της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.
Σύμφωνα με την πιο φιλόδοξη πρόταση, τα τρία τέταρτα της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας θα παρέχονται από ηλιακή ενέργεια, με το ένα πέμπτο να προέρχεται από αιολική ενέργεια και το υπόλοιπο να παρέχεται από υδροηλεκτρική ενέργεια και βιοενέργεια. Τα φθηνότερα σενάρια θα είχαν μεγαλύτερη εξάρτηση από τη βιοενέργεια και τον άνεμο.
«Η ηλεκτρική ενέργεια είναι φθηνότερη σε κάθε σενάριο επένδυσης σε ανανεώσιμες πηγές από ό,τι στο σενάριο “συνήθους δραστηριότητας” (business as usual): το κόστος ανά μονάδα ενέργειας πέφτει από τα 14,3 σεντ ανά kWh στο βασικό σενάριο, στα 12,1 σεντ με 1 δισεκατομμύριο δολάρια επένδυσης, στα 7,3 σεντ με 5 δισεκατομμύρια δολάρια, στα 6,5 σεντ με 8 δισεκατομμύρια δολάρια και στα 9,9 σεντ στην περίπτωση των πλήρως ανανεώσιμων πηγών», αναφέρει η έκθεση.
Η μετάβαση θα απαιτούσε έναν μετασχηματισμό σε ολόκληρη την κοινωνία, αλλά η Κούβα το έχει καταφέρει ξανά στο παρελθόν: μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης τη δεκαετία του ’90, η χώρα μετασχημάτισε γρήγορα το γεωργικό της σύστημα προς την αγροοικολογία και την αυτάρκεια.
Κατά το παρελθόν έτος, η κουβανική κυβέρνηση έχει ήδη θέσει σε λειτουργία περισσότερα από 1.000 MW ηλιακής ενέργειας με κινεζική χρηματοδότηση και βοήθεια.
Κάτι που αφήνει το ερώτημα: ποιος θα πληρώσει; «Η χρηματοδότηση αυτής της μετάβασης θα πρέπει… να θεωρηθεί ως επανορθωτική κλιματική χρηματοδότηση», υποστηρίζει η έκθεση. Όχι μόνο θα μπορούσαν οι Κουβανοί να αποπληρώσουν τις επενδύσεις μέσω της εξοικονόμησης από τη φθηνότερη ενέργεια, αλλά ο μετασχηματισμός «θα αποτελούσε ένα σημαντικό παράδειγμα ταχείας ενεργειακής μετάβασης υπό συνθήκες εξωτερικών περιορισμών».
Σε μια κίνηση που κλιμακώνει κατακόρυφα την ένταση στις σχέσεις των δύο χωρών, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ ενημέρωσε επισήμως το Κογκρέσο ότι η Κούβα έχει συνδράμει με έως και 5.000 μαχητές στη ρωσική πολεμική προσπάθεια στην Ουκρανία. Σύμφωνα με επίσημη διαβίβαση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η Αβάνα δεν περιορίζεται μόνο στην παροχή ανθρώπινου δυναμικού, αλλά προσφέρει σταθερά «διπλωματική και πολιτική υποστήριξη στη Μόσχα», γεγονός που ωθεί την Ουάσιγκτον να χαρακτηρίζει το κουβανικό καθεστώς άμεσο συνεργό στις στρατιωτικές επιχειρήσεις της Ρωσίας.
Η έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και οι κατηγορίες για «ανοχή»
Η αποχαρακτηρισμένη έκθεση πέντε σελίδων, η οποία εστάλη σε κρίσιμες επιτροπές του Κογκρέσου στις 8 Απριλίου 2026, αναφέρει ότι αν και τα δημόσια στοιχεία δεν αποδεικνύουν πως η Αβάνα απέστειλε επίσημα το σύνολο των μαχητών, υπάρχουν «σημαντικές ενδείξεις ότι το καθεστώς γνώριζε, επέτρεψε ή διευκόλυνε επιλεκτικά τη ροή» των ατόμων αυτών προς το μέτωπο. Εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, μιλώντας στο δίκτυο Axios, τόνισε ότι το κουβανικό καθεστώς απέτυχε να προστατεύσει τους πολίτες του από το να χρησιμοποιηθούν ως «πιόνια» στη σύγκρουση Ρωσίας-Ουκρανίας.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης, οι Κουβανοί υπήκοοι αποτελούν πλέον μία από τις μεγαλύτερες αναγνωρίσιμες ομάδες ξένων μαχητών που υποστηρίζουν τις ρωσικές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Οι εκτιμήσεις ποικίλλουν, ωστόσο οι περισσότερες πηγές ανοιχτής πληροφόρησης συγκλίνουν στο ότι μεταξύ 1.000 και 5.000 Κουβανών πολιτών βρίσκονται στην Ουκρανία σε οποιαδήποτε δεδομένη στιγμή, με τις ουκρανικές υπηρεσίες πληροφοριών να εκτιμούν ότι αρκετές χιλιάδες από αυτούς είναι ανεπτυγμένοι απευθείας στην πρώτη γραμμή του μετώπου.
Η γεωπολιτική διάσταση και η πίεση προς την Αβάνα
Η αποκάλυψη αυτή έρχεται σε μια χρονική συγκυρία όπου ο Λευκός Οίκος έχει εντείνει την εκστρατεία πίεσης με στόχο την αλλαγή ηγεσίας στην Αβάνα, εφαρμόζοντας παράλληλα έναν αποτελεσματικό αποκλεισμό στις αποστολές πετρελαίου προς την κομμουνιστική χώρα. Η χρήση του ζητήματος των μαχητών ως διπλωματικό εργαλείο δεν είναι νέα, καθώς τον περασμένο Οκτώβριο το Στέιτ Ντιπάρτμεντ αξιοποίησε την παρουσία Κουβανών στην Ουκρανία για να χτίσει διεθνή αντίσταση κατά του ψηφίσματος του ΟΗΕ που ζητούσε την άρση του αμερικανικού εμπάργκο.
Σε εκείνη την προσπάθεια άσκησης πίεσης, το υπουργείο είχε ενημερώσει άλλες χώρες για την παρουσία έως και 5.000 μαχητών, επιδιώκοντας να καταδείξει την Κούβα ως ενεργό μέρος της παγκόσμιας αστάθειας. Πρόσφατα δημοσιεύματα των New York Times αναφέρουν ότι η κυβέρνηση Τραμπ εργάζεται μεθοδικά για την απομάκρυνση του Προέδρου Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ από την εξουσία, εντάσσοντας την παρουσία των μαχητών στο ευρύτερο πλαίσιο της απονομιμοποίησης του καθεστώτος.
Η απάντηση της Κούβας και η προοπτική της σύγκρουσης
Η αντίδραση της Αβάνας υπήρξε άμεση και σε υψηλό επίπεδο. Ο Πρόεδρος Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ, μιλώντας στην εκπομπή «Meet the Press» του δικτύου NBC, εμφανίστηκε ανυποχώρητος απέναντι στις αμερικανικές πιέσεις. «Θα υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας και, αν χρειαστεί να πεθάνουμε, θα πεθάνουμε», δήλωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας την πρόθεση του καθεστώτος να αντισταθεί στην κλιμακούμενη πολιορκία της Ουάσιγκτον.
Ο στρατός του Ιράν προειδοποιεί ότι θα αποκλείσει την Ερυθρά Θάλασσα αν συνεχιστεί ο ναυτικός αποκλεισμός από τις ΗΠΑ.
Σε ανακοίνωση που μεταδόθηκε από την ιρανική κρατική τηλεόραση, ο επικεφαλής του κεντρικού στρατιωτικού επιτελείου του Ιράν δήλωσε ότι, εάν η Ουάσινγκτον συνεχίσει τον αποκλεισμό και «εάν δημιουργεί ανασφάλεια για τα ιρανικά εμπορικά πλοία και τα δεξαμενόπλοια πετρελαίου», αυτό θα συνιστά «προοίμιο» παραβίασης της εκεχειρίας.
«Οι ισχυρές ένοπλες δυνάμεις της Ισλαμικής Δημοκρατίας δεν θα επιτρέψουν τη συνέχιση εισαγωγών και εξαγωγών στον Περσικό Κόλπο, στη Θάλασσα του Ομάν και στην Ερυθρά Θάλασσα», διεμήνυσε ο Αλί Αμπντολαχί.
Η ιρανική προειδοποίηση ενδέχεται να συνδέεται με πιθανή ενεργοποίηση των Χούθι στην Υεμένη, οι οποίοι έχουν στο παρελθόν στοχοποιήσει εμπορικά πλοία στην περιοχή της Ερυθράς Θάλασσας.
Ιράν: Δύο πλοία έσπασαν τον αμερικανικό αποκλεισμό
Ενα ιρανικό υπερδεξαμενόπλοιο και ένα φορτηγό πλοίο μεταφοράς τροφίμων, το οποίο κατευθύνεται προς το λιμάνι Μπαντάρ Ιμάμ Χομεϊνί του Ιράν, εισήλθαν στον Περσικό Κόλπο μέσω των Στενών του Ορμούζ, παρά τον ναυτικό αποκλεισμό που έχουν επιβάλει οι Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με το ιρανικό πρακτορείο Fars.
Όπως προαναφέραμε, το πρώτο πλοίο βρίσκεται στη λίστα αμερικανικών κυρώσεων, ενώ εισήλθε στα ιρανικά χωρικά ύδατα χωρίς να επιχειρήσει απόκρυψη, με ενεργοποιημένο το σύστημα εντοπισμού του.
Κοινή δήλωση Υπουργών Οικονομικών για τη Μέση Ανατολή και τις παγκόσμιες οικονομικές επιπτώσεις
Κοινή δήλωση των Υπουργών Οικονομικών του Ηνωμένου Βασιλείου, της Αυστραλίας, της Ιαπωνίας, της Σουηδίας, της Ολλανδίας, της Φινλανδίας, της Ισπανίας, της Νορβηγίας, της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας, της Πολωνίας και της Νέας Ζηλανδίας για τη Μέση Ανατολή.
Οι τελευταίες εβδομάδες έχουν επιφέρει απαράδεκτες απώλειες ανθρώπινων ζωών και σημαντική αναταραχή στην παγκόσμια οικονομία και τις χρηματοπιστωτικές αγορές, ενώ η εκεχειρία είναι κρίσιμη για την προστασία των αμάχων και της ασφάλειας της περιοχής.
Ζητούμε μια άμεση και διαρκή διαπραγματευτική λύση στη σύγκρουση και την αποκατάσταση της ελεύθερης και ασφαλούς διέλευσης μέσω των Στενών του Ορμούζ, ώστε να περιοριστούν οι επιπτώσεις στην ανάπτυξη, τις τιμές της ενέργειας και το βιοτικό επίπεδο, ιδιαίτερα για τους φτωχότερους και πιο ευάλωτους.
Η επανέναρξη των εχθροπραξιών, η επέκταση της σύγκρουσης ή η συνεχιζόμενη διαταραχή στα Στενά του Ορμούζ θα δημιουργούσαν σοβαρούς πρόσθετους κινδύνους για την παγκόσμια ενεργειακή ασφάλεια, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα. Ακόμη και με μια βιώσιμη λύση, οι επιπτώσεις στην ανάπτυξη, τον πληθωρισμό και τις αγορές θα συνεχιστούν.
Η ΕΕ προειδοποίησε τα 27 κράτη-μέλη για πιθανούς περιορισμούς στα καύσιμα
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει προειδοποιήσει τα κράτη-μέλη της ότι, εάν παραταθεί ο πόλεμος στο Ιράν, ο αντίκτυπος στις αγορές ενέργειας θα μπορούσε να οδηγήσει σε περιορισμούς στην κατανάλωση καυσίμων, σύμφωνα με Ευρωπαίους διπλωμάτες που επικαλείται το πρακτορείο Reuters.
Οι Βρυξέλλες εκτιμούν ότι μια παρατεταμένη διαταραχή θα μπορούσε να επιδεινώσει περαιτέρω την ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης και να ασκήσει πρόσθετη πίεση στις τιμές των καυσίμων και των μεταφορών.
Οι τιμές στα ενοίκια όχι μόνο δεν μένουν -έστω- σταθερές, αλλά αυξάνονται και με ραγδαίους ρυθμούς.
Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία από την μελέτη του Κέντρου Φιλελεύθερων Μελετών (ΚΕΦΙΜ), το οποίο αναφέρει ότι η αύξηση σε ετήσια βάση έφτασε το 10,1%, ποσοστό που είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πίσω μόνο από την Κροατία.
Αυτό, έχει οδηγήσει, όπως αναφέρει η έρευνα, σε αύξηση τουλάχιστον 40% την τελευταία τριετία.
Η έρευνα βασίστηκε σε πρόσφατα στοιχεία της Eurostat και αναφέρει ότι το τέταρτο τρίμηνο του 2025 οι τιμές κατοικιών στην Ε.Ε. των «27» αυξήθηκαν κατά 5,5% και τα ενοίκια κατά 3,2% σε ετήσια βάση.
Ωστόσο, στην Ελλάδα η αύξηση είναι κατά πολύ μεγαλύτερη από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο ωστόσο για την Ελλάδα δεν είναι μόνο η αύξηση των τιμών, αλλά η επιβάρυνση των νοικοκυριών. Στην Αθήνα, το ενοίκιο για ένα διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου αντιστοιχεί στο 70,2% του μέσου μηνιαίου εισοδήματος, ενώ για δύο υπνοδωμάτια φτάνει το 93,6% σύμφωνα με την έρευνα.
Τα αντίστοιχα ποσοστά στην ΕΕ δεν ξεπερνούν το 46%…
Τα συμπεράσματα του ΚΕΦΙΜ
Η μελέτη του ΚΕΦΙΜ καταλήγει στα εξής συμπεράσματα:
Στην ΕΕ-27 το 2025 οι τιμές κατοικιών αυξήθηκαν κατά 5,5% και τα ενοίκια κατά 3,2%.
Η Ελλάδα κατέγραψε το 2025 τη δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση ενοικίων στην ΕΕ (+10,1%), πίσω μόνο από την Κροατία (+17,6%). Ακολουθούν η Ουγγαρία (+9,8%), η Βουλγαρία (+9,6%) και η Ρουμανία (+8,2%). Στον αντίποδα, οι χαμηλότερες αυξήσεις καταγράφηκαν σε χώρες όπως η Ιταλία, η Γαλλία και η Φινλανδία.
Από το 2000 έως σήμερα τα ενοίκια στην Ελλάδα ακολούθησαν την εξής πορεία: ταχεία άνοδο 2000–2011 (+53%), απότομη πτώση 2011–2018 (–26%), στασιμότητα 2018–2021 και εκ νέου έντονη ανοδική πορεία από το 2022, ξεπερνώντας τα επίπεδα του 2010
Οι τιμές αγοράς κατοικιών στην Ελλάδα: σχεδόν διπλασιασμός 2000–2008, βαθιά πτώση 2008– 2017 (–43% στην Αθήνα), και ταχεία ανάκαμψη 2017-2025 (+86% στην Αθήνα), ξεπερνώντας το 2025 τα επίπεδα του 2008.
Η αναλογία ενοικίου προς μηνιαίο εισόδημα στην Αθήνα ανέρχεται στο 70,2% για διαμέρισμα με ένα υπνοδωμάτιο και 93,6% για δυο υπνοδωμάτια (2024), έναντι 31–34% και 46% αντίστοιχα για τον μέσο όρο της ΕΕ.
Σύμφωνα με τα επίσημα και οριστικά δεδομένα που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Μεταφορών και Υποδομών της Τουρκίας για το 2025, οι μετακινήσεις Τούρκων πολιτών προς την Ελλάδα σημείωσαν πρωτοφανή άνοδο, φτάνοντας σε ιστορικά υψηλά επίπεδα.
Συνολικά, 2.253.513 Τούρκοι ταξιδιώτες επισκέφθηκαν τη χώρα μας μέσα στο έτος, αριθμός που αποτυπώνει έναν εντυπωσιακό υπερδιπλασιασμό σε σχέση με το 2024, όταν οι αφίξεις κυμαίνονταν μεταξύ 1,15 και 1,5 εκατομμυρίων.
Την ίδια δυναμική επιβεβαιώνει και η Στατιστική Υπηρεσία της Τουρκίας (TÜİK), η οποία καταγράφει ότι η Ελλάδα συγκαταλέχθηκε στους κορυφαίους προορισμούς για τους περίπου 11,9 εκατομμύρια Τούρκους που ταξίδεψαν συνολικά στο εξωτερικό το 2025. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα αναδείχθηκε σε έναν από τους βασικούς πυλώνες του εξερχόμενου τουρισμού της Τουρκίας.
Παράλληλα, ενισχύεται στην πράξη η αντίληψη ότι οι Τούρκοι επισκέπτες αποτελούν σημαντική πηγή τουριστικών εσόδων, ιδιαίτερα για τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. Ωστόσο, η επιρροή τους δεν περιορίζεται πλέον μόνο εκεί. Η δημοφιλία της Ελλάδας επεκτείνεται σταδιακά και σε σημαντικούς ηπειρωτικούς προορισμούς, όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. Οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για ταξιδιωτικά έσοδα από την τουρκική αγορά που ξεπέρασαν κατά πολύ τα 500 εκατομμύρια ευρώ κατά το προηγούμενο έτος.
Καθοριστικό ρόλο στην αύξηση αυτή διαδραμάτισε το πρόγραμμα της λεγόμενης «βίζας στην πύλη» (express visa), το οποίο εφαρμόστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του 2025 σε δέκα νησιά του Αιγαίου.
Περίπου 1,1 εκατομμύρια Τούρκοι πολίτες αξιοποίησαν είτε αυτή τη δυνατότητα είτε υφιστάμενες άδειες εισόδου, προκειμένου να ταξιδέψουν σε δημοφιλείς προορισμούς όπως η Ρόδος, η Κως και η Χίος, που αναδείχθηκαν σε κορυφαίες επιλογές.
Ιδιαίτερα αυξημένη ήταν η επιβατική κίνηση στις θαλάσσιες συνδέσεις Τσεσμέ–Χίου και Μπόντρουμ–Κω, οι οποίες παρουσίασαν τη μεγαλύτερη συχνότητα δρομολογίων.
Ταυτόχρονα, νησιά όπως η Λέσβος και η Σάμος κατέγραψαν σημαντική άνοδο, ευνοούμενα από τη γεωγραφική τους εγγύτητα με το Αϊβαλί και το Κουσάντασι.
Αξιοσημείωτη ήταν και η πορεία μικρότερων νησιών —όπως η Λήμνος, η Κάλυμνος, η Λέρος, η Σύμη και το Καστελλόριζο— τα οποία εμφάνισαν αυξήσεις στις αφίξεις που ξεπέρασαν το 40% σε ετήσια βάση.
Πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι τα στοιχεία ενδέχεται να υποεκτιμούν την πραγματική κίνηση, καθώς δεν περιλαμβάνουν Τούρκους επισκέπτες που προσεγγίζουν τα ελληνικά νησιά με ιδιωτικά σκάφη αναψυχής, χωρίς να καταγράφονται μέσω των τυπικών διαδικασιών εισόδου.
Επιπλέον, διαπιστώνεται μια σαφής μετατόπιση των ταξιδιωτικών προτιμήσεων, καθώς οι Τούρκοι επισκέπτες δεν περιορίζονται πλέον αποκλειστικά στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, αλλά στρέφονται ολοένα και περισσότερο προς την Αθήνα και άλλους ηπειρωτικούς προορισμούς.
Η εξέλιξη αυτή αποτυπώνεται και στα στοιχεία του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών, όπου η Τουρκία εισήλθε για πρώτη φορά στη δεκάδα των σημαντικότερων διεθνών αγορών, με το μερίδιο των Τούρκων επιβατών να ανέρχεται στο 2,5% των συνολικών αεροπορικών αφίξεων.
Η Θεσσαλονίκη διατήρησε τη διαχρονική της ελκυστικότητα, κυρίως λόγω των ιστορικών και πολιτισμικών δεσμών, ενώ η ενίσχυση των αεροπορικών συνδέσεων με την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα συνέβαλε περαιτέρω στην αύξηση της επισκεψιμότητας.
Τέλος, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των δαπανών καταδεικνύουν ότι οι Τούρκοι ταξιδιώτες διαθέτουν αξιοσημείωτη αγοραστική ισχύ.
Σύμφωνα με αναλύσεις τραπεζικών συναλλαγών μεγάλων διεθνών εταιρειών πιστωτικών καρτών, καθώς και εκθέσεις της Ένωσης Ξενοδόχων Τουρκίας (TÜROB), η μέση δαπάνη ανά κάρτα σε προορισμούς όπως η Σαντορίνη και τα Χανιά καταγράφηκε σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα. Η τάση αυτή συνδέεται, μεταξύ άλλων, και με τις οικονομικές συνθήκες που επικρατούν εντός της Τουρκίας, οι οποίες φαίνεται να ενισχύουν τη διάθεση κατανάλωσης κατά τη διάρκεια ταξιδιών στο εξωτερικό.
Σε πεδίο σφοδρής πολιτικής αντιπαράθεσης, που υπερβαίνει τα όρια της κοινοβουλευτικής κριτικής και μεταφέρεται στις δικαστικές αίθουσες, εξελίσσεται η δημόσια διένεξη μεταξύ του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Μάριου Λαζαρίδη, και του βουλευτή Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ, Παύλου Πολάκη. Στο επίκεντρο της σύγκρουσης βρίσκονται καταγγελίες για την εγκυρότητα των ακαδημαϊκών τίτλων του Υφυπουργού, καθώς και ερωτήματα σχετικά με τη νομιμότητα της πρόσληψής του σε οργανική θέση του Δημοσίου το 2007. Η αντιπαράθεση, η οποία πυροδοτήθηκε από εκατέρωθεν δηλώσεις σε τηλεοπτικά μέσα και κοινωνικά δίκτυα, εγείρει ζητήματα θεσμικής διαφάνειας, ενώ η προαναγγελία αγωγών και η προσφυγή σε ελεγκτικές αρχές προσδίδουν στην υπόθεση χαρακτηριστικά μείζονος πολιτικής κρίσης.
Η υπερασπιστική γραμμή Λαζαρίδη και η αντεπίθεση
Ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης, Μάριος Λαζαρίδης, απέρριψε κατηγορηματικά τις επικρίσεις της αντιπολίτευσης, κάνοντας λόγο για προσωπική στοχοποίηση λόγω της πολιτικής του δράσης. Σε πρόσφατες δηλώσεις του, ο κ. Λαζαρίδης υπεραμύνθηκε της επαγγελματικής και οικογενειακής του εντιμότητας, τονίζοντας ότι η πορεία του στο δημόσιο βίο υπήρξε διαφανής. Ξεκαθάρισε ότι δεν προτίθεται να παραιτηθεί, δηλώνοντας πως «είναι πολύ καθαρός» και πως δεν θα επιτρέψει σε πολιτικούς αντιπάλους, τους οποίους συνέδεσε με ζητήματα του ποινικού δικαίου, να κάμψουν την πορεία του.
Παράλληλα, ο κ. Λαζαρίδης πέρασε στην αντεπίθεση, προαναγγέλλοντας προσφυγή στην Αρχή Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες (Αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος) κατά του Παύλου Πολάκη. Ο Υφυπουργός ζητά να διερευνηθεί η προέλευση των οικονομικών πόρων του βουλευτή Χανίων από την περίοδο της θητείας του ως Δημάρχου Σφακίων, κλιμακώνοντας την ένταση και μετατοπίζοντας το βάρος της κριτικής στο οικονομικό πεδίο.
Η δέσμη καταγγελιών Πολάκη για το «πτυχίο» και το ΦΕΚ του 2007
Από την πλευρά του, ο Παύλος Πολάκης απάντησε με μια εκτενή και δριμεία παρέμβαση, γνωστοποιώντας ότι έδωσε εντολή στον δικηγόρο του για την κατάθεση αγωγής για συκοφαντία και εξύβριση κατά του κ. Λαζαρίδη και όσα χρήματα κερδίσει θα τα δώσει στον Δήμο Σφακίων.. Ο βουλευτής Χανίων εστίασε σε μια σειρά από τεκμήρια που, σύμφωνα με τον ίδιο, αποδεικνύουν ότι ο Υφυπουργός κατέλαβε δημόσιες θέσεις χωρίς τα απαραίτητα προσόντα.
Κεντρικό σημείο της κριτικής του κ. Πολάκη αποτελεί το ΦΕΚ του 2007, στο οποίο αναφέρεται η πρόσληψη του κ. Λαζαρίδη σε κενή οργανική θέση «ειδικού επιστήμονα». Ο βουλευτής υποστηρίζει ότι η θέση αυτή απαιτούσε συγκεκριμένα ακαδημαϊκά προσόντα βάσει διατάξεων νόμου του 1994, διαψεύδοντας τον ισχυρισμό του Υφυπουργού ότι η πρόσληψη αφορούσε απλώς έναν «μετακλητό υπάλληλο». Επιπλέον, ο κ. Πολάκης αμφισβήτησε την εγκυρότητα του τίτλου σπουδών που παρουσίασε ο κ. Λαζαρίδης, επισημαίνοντας ότι στον τίτλο δεν αναγράφεται αντικείμενο σπουδών (Δημοσιογραφία ή Πολιτικές Επιστήμες), ενώ σχολίασε σκωπτικά ότι η ημερομηνία έκδοσής του αντιστοιχεί σε ημέρα Κυριακή.
Το χρονοδιάγραμμα του Delaware και το «Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών»
Στο μικροσκόπιο της αντιπαράθεσης τέθηκε και το ιστορικό του εκπαιδευτικού ιδρύματος “The College of Southeastern Europe” στο Delaware των ΗΠΑ. Ο κ. Πολάκης παρέθεσε στοιχεία σύμφωνα με τα οποία το συγκεκριμένο κολλέγιο ιδρύθηκε το 1991, γεγονός που έρχεται σε αντίφαση με το διάστημα σπουδών 1987-1992 που επικαλείται ο Υφυπουργός. Κατά τον βουλευτή, η δραστηριότητα του ιδρύματος στην Αθήνα αφορούσε ένα «Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών» στην περιοχή του Γκύζη, το οποίο δεν παρείχε αναγνωρισμένους τίτλους σπουδών ισότιμους με τα δημόσια πανεπιστήμια.
Ο Παύλος Πολάκης υπογράμμισε ότι οι ανακρίβειες στο βιογραφικό και η κατάληψη θέσης ειδικού επιστήμονα συνιστούν «απάτη σε βάρος του δημοσίου χρήματος», μεταθέτοντας την πολιτική ευθύνη στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη για τη διατήρηση του κ. Λαζαρίδη στο κυβερνητικό σχήμα.
Διαβάστε τι ανέφερε:
ΜΑΚΑΡΙΕ ΛΑΖΑΡΙΔΗ ΑΚΟΜΑ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ Ή ΝΑ ΣΕ ΔΙΩΞΕΙ Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ;;;;
Περιμενουμε με τον Θεόφιλο Ξανθοπουλο τα πτυχια σου απο την Υπουργο Παιδειας τη ΣΟΦΙΑ ΖΑΧΑΡΑΚΗ!!!!
Ποσες μερες θελει να τα βρει;;;;
Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ
Ο κ. Μητσοτάκης να αποπέμψει τον Μακάριο Λαζαρίδη από τη θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Η πρόσληψή του ως ειδικός σύμβουλος στο υπουργείο Παιδείας, επι κυβέρνησης ΝΔ το 2007, χωρίς να έχει πτυχίο ΑEI/TEI, είναι ένα σκάνδαλο που αποδεικνύει το ήθος και τη σχέση του Μακάριου Λαζαρίδη με την αλήθεια.
Ο Μακάριος Λαζαρίδης είναι το πρόσωπο της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Δήθεν άριστοι, που δεν έχουν ούτε τα βασικά προσόντα, αναβαθμίζονται σε υπουργοί και, όταν αποκαλύπτεται το σκάνδαλο, κάνουν ότι δεν ακούνε.
Το συγκεκριμένο περιστατικό δεν είναι, άλλωστε, το μοναδικό: Ξεκίνησαν με τον Π. Κοντολέοντα στην ΕΥΠ, το καλοκαίρι του 2019, και τότε άλλαξαν τον νόμο. Τώρα τι θα σκαρφιστούν; Συνέχισαν με τον Αντώνη Διαματάρη, ο οποίος απομακρύνθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη τον Δεκέμβριο του 2019 λόγω του σκανδάλου με το βιογραφικό του. Στο επίσημο βιογραφικό του αναφερόταν ότι είχε μεταπτυχιακό από το Columbia University, αποκαλύφθηκε όμως ότι δεν είχε πάρει τέτοιο πτυχίο…
Η απομάκρυνση του Λαζαρίδη θα ήταν αυτονόητη πράξη από το πρώτο λεπτό σε οποιαδήποτε χώρα σέβεται την αξιοκρατία και την αλήθεια. Με πρωθυπουργό τον κ. Μητσοτάκη, το συζητάμε σχεδόν μια βδομάδα.
Η υπεύθυνη Πολιτικού Σχεδιασμού του ΠΑΣΟΚ, Άννα Διαμαντοπούλου μίλησε στην εκπομπή “Πορτατίφ” της Νάντιας Αϊβάτογλου στην ΚΡΗΤΗ TV για την πολιτική της διαδρομή, την προσωπική της ζωή, τις δυσκολίες που την καθόρισαν και για τα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ.
Αποκάλυψε πως υπήρξε προσωπική επιλογή της Μαργαρίτας Παπανδρέου κάτι που εξαργύρωσε λαμβάνοντας τη θέση της ως Νομάρχη Καστοριάς στα 26 της χρόνια. “Έπαιζα τάβλι, χαρτιά και οδηγούσα μοτοσυκλέτα” είπε για την εποχή πριν την πολιτικοποίησή της.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη γενιά της, σημειώνοντας πως: “Ανήκω σε μια γενιά από την επαρχία που μας έδωσε το ΠΑΣΟΚ τη δυνατότητα να μπούμε σε θέσεις εξουσίας”, ενώ δεν παρέλειψε να σχολιάσει και τη σημερινή πολιτική πραγματικότητα: “Όλοι ασχολούνται με το ΠΑΣΟΚ”, επισημαίνοντας παράλληλα ότι στελέχη του κόμματος συχνά “παρασύρονται σε δηλώσεις για τα εσωτερικά του κόμματος και χάνεται ο στόχος”.
“Γίνονται αλλαγές στο ΠΑΣΟΚ αλλά δεν τις ξέρει ο κόσμος γιατί στην τηλεόραση δεν αφιερώνουν το χρόνο που πρέπει, συνήθως οι δημοσιογράφοι κάνουν πιπεράτες η κατευθυνόμενες ερωτήσεις. Κάποια στελέχη ίσως δημιουργούν συνειδητά θέμα στο ΠΑΣΟΚ, κάνοντας εντυπωσιακές δηλώσεις για τα εσωτερικά του κόμματος”, σημείωσε χαρακτηριστικά. “Υπάρχει μια άνοδος, αλλά όχι αυτή που θα θέλαμε”, παραδέχθηκε ωστόσο. “Είμαστε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης και δεν υπάρχει περίπτωση να συνεργαστούμε με τη Νέα Δημοκρατία”, υπογράμμισε εμφατικά.
Τόνισε πως “την εποχή των μνημονίων άσπρισαν τα μαλλιά μου σε μια νύχτα από το άγχος”, ενώ πρόσθεσε: “Έχω ρίξει πολύ κλάμα στην πολιτική”, περιγράφοντας τις επιθέσεις που δέχθηκε στην αρχή της πορείας της, όταν – όπως είπε – κυκλοφόρησε φυλλάδιο που αμφισβητούσε την επιλογή της να ασχοληθεί με την πολιτική ως νέα μητέρα.
“Όταν κατέβηκα πρώτη φορά υποψήφια, υπήρχε αντίπαλος που μοίρασε χαρτάκια που έγραφαν: “Θα εμπιστευθείτε μια γυναίκα που άφησε το δύο μηνών μωρό της για να κατέβει στις εκλογές;” Πήγα στο αυτοκίνητο και έβαλα τα κλάματα”, ανέφερε.
“Δεν πιστεύω ότι το κόμμα Καρυστιανού και το κόμμα Τσίπρα θα επηρεάσουν το ΠΑΣΟΚ”
Σχολιάζοντας τα νέα κόμματα που αναμένονται το επόμενο διάστημα, είπε:
“Η κυρία Καρυστιανού ηγήθηκε ενός κινήματος, το οποίο είχε βάση. Από τη στιγμή που αυτό το κίνημα δεν είναι ακηδεμόνευτο, δηλαδή παίρνει χαρακτηριστικά κόμματος, γιατί ένα κόμμα έχει συγκεκριμένες θέσεις και οι θέσεις δεν είναι ίδιες για όλους όσους, σε ένα τέτοιο κίνημα, θέλουνε δικαιοσύνη. Τα πράγματα γίνονται πολύ διαφορετικά. Επομένως η κυρία Καρυστιανού διαχωρίζει τη θέση της από αυτό το κίνημα και χάνεται ο στόχος όπως τον είχε διατυπώσει η ίδια. Γιατί η ίδια είχε διατυπώσει ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να μπει στην πολιτική. Τώρα μπαίνει στην πολιτική. Θα κριθεί πλέον ως κόμμα”.
“Ο κύριος Τσίπρας είναι άλλη περίπτωση. Ο κύριος Τσίπρας είναι ένας πολιτικός που έρχεται μετά από μια πολύ συγκεκριμένη εμπειρία. Δεν είναι πια ούτε νέος ούτε άφθαρτος. Δεν έχει να υποσχεθεί πράγματα, έχει να απολογηθεί για πράγματα. Επομένως θα είναι και για αυτόν αρκετά δύσκολα τα θέματα. Εγώ δεν πιστεύω ότι το κόμμα Καρυστιανού και το κόμμα Τσίπρα θα επηρεάσουν ιδιαίτερα το ΠΑΣΟΚ”.
Ερωτηθείσα γιατί είπε αναφερόμενη στην κυρία Καρυστιανού και στην κυρία Κωνσταντοπούλου ότι “το ΠΑΣΟΚ δεν θα γίνει κόμμα διαμαρτυρίας”, απάντησε:
“Γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν είναι κόμμα διαμαρτυρίας. Είναι κόμμα εξουσίας. Οπότε δεν μπορεί να χρησιμοποιεί εργαλεία τα οποία χρησιμοποιεί κάθε μέρα η κυρία Κωνσταντοπούλου, ούτε η κυρία Καρυστιανού”. “Στην πολιτική έχει σημασία να είσαι σταθερός”, είπε, απέναντι στον λαϊκισμό. “Αυτό που παρουσιάζεται σε όλες τις χώρες είναι ένας ακροδεξιός λαϊκισμός. Αυτός κερδίζει και αυτός παίρνει τα πάνω του” ανέφερε σχολιάζοντας τη “ψήφο διαμαρτυρίας”.
Σχετικά με το αν είναι έτοιμη η χώρα μας για μια γυναίκα πρωθυπουργό, δήλωσε:
“Είναι και παρά είναι. Πιστεύω ότι είναι και θα σας πω και την εξής ιστορία. Όταν ήμουν νεαρή υφυπουργός, ήταν βουλευτής ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Θα πρέπει να ήταν το 1997. Δίνει μία συνέντευξη τότε ο Μητσοτάκης και τον ρωτάνε “Μπορεί να υπάρξει γυναίκα πρωθυπουργός στην Ελλάδα;”.
Και απαντάει “Ναι. Από τη Νέα Δημοκρατία η Ντόρα Μπακογιάννη και από το ΠΑΣΟΚ η Άννα Διαμαντοπούλου”. Τότε θυμάμαι στη πεθερά μου είχε κακοφανεί. Λέει “πω πω! ο Μητσοτάκης το είπε αυτό;”. Η πεθερά μου Χανιώτισσα και όπως ξέρετε ήταν σε αντίθεση τότε Μητσοτάκης και Πολυχρονίδης. Από τότε λοιπόν γίνεται αυτή η συζήτηση. Βεβαίως υπάρχει η δυνατότητα και υπάρχουν και πολλές πλέον και σημαντικές γυναίκες που έχουνε προοπτική. Όταν θα προκύψει η στιγμή, η Ελλάδα είναι και πάρα είναι έτοιμη για γυναίκα πρωθυπουργό”.
Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξής της η Άννα Διαμαντοπούλου μίλησε για τον γιο της, Χάρη Σαβαλάνο, δηλώνοντας ότι δέχθηκε bullying την περίοδο της κρίσης, ενώ τον χαρακτήρισε “τον μεγαλύτερο κριτή” της.
Αποκάλυψε δε, πως είναι στιχουργός και έχει γράψει κομμάτια του Κωνσταντίνου Αργυρού όπως το “Ελεύθερος”. “Δεν τα μπορώ τα μπουζούκια, δεν έχω ακούσει live τα τραγούδια” πρόσθεσε ωστόσο.
Για την έκθεση στα social media είπε πως δεν της αρέσει το “φτιαχτό”. “Το ζεϊμπέκικο στην Καλλιθέα ήταν μια αυθόρμητη στιγμή”, ανέφερε.
Οι συνεχείς απειλές Τραμπ περί αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ έχουν ωθήσει την Ευρώπη να καταρτίσει ένα εφεδρικό σχέδιο που αποσκοπεί να διασφαλίσει ότι η θα μπορεί να αμυνθεί χρησιμοποιώντας τις υπάρχουσες στρατιωτικές δομές της Συμμαχίας σε περίπτωση που ο Αμερικανός πρόεδρος κάνει πράξη τις απειλές.
Οπως αποκαλύπτει η Wall Street Journal, με τις ευλογίες πλέον και της Γερμανίας, οι αξιωματούχοι που εργάζονται πάνω σε αυτό το σχέδιο, το οποίο ορισμένοι αποκαλούν «ευρωπαϊκό ΝΑΤΟ», επιδιώκοντας να τοποθετήσουν περισσότερους Ευρωπαίους σε θέσεις διοίκησης και ελέγχου και παράλληλα να αντικαταστήσουν τα στρατιωτικά μέσα των ΗΠΑ με τα δικά τους.
Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι στοχεύουν στη διατήρηση της αποτροπής έναντι της Ρωσίας και άλλων εν δυνάμει απειλών, ακόμη και αν η Ουάσιγκτον αποσύρει τις δυνάμεις της από την Ευρώπη ή αρνηθεί να την υπερασπιστεί, όπως έχει πει ο Τραμπ.
Τα σχέδια, η επεξεργασία των οποίων ξεκίνησε πέρυσι, επιταχύνθηκαν μετά την απειλή του Τραμπ να καταλάβει τη Γροιλανδία από τη Δανία -μέλος του ΝΑΤΟ- ενώ πλέον και αποκτούν πιο επείγοντα χαρακτήρα λόγω της άρνησης της Ευρώπης να υποστηρίξει τον πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράν – κάτι που έχει εξοργίσει τον Αμερικανό πρόεδρο.
Ιδιαίτερη σημασία έχει η αλλαγή στάσης του Βερολίνου. Για δεκαετίες, η Γερμανία αντιστεκόταν στις εκκλήσεις για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή κυριαρχία στην άμυνά της, προτιμώντας την Αμερική ως τον απόλυτο εγγυητή της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Αυτό αλλάζει τώρα υπό τον Γερμανό καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς.
”Η πρόκληση είναι τεράστια. Ολόκληρη η δομή του ΝΑΤΟ είναι χτισμένη γύρω από την αμερικανική ηγεσία σχεδόν σε κάθε επίπεδο, από την υλικοτεχνική υποστήριξη και τις υπηρεσίες πληροφοριών έως την ανώτατη στρατιωτική διοίκηση της Συμμαχίας” σημειώνει η WSJ.
Οι Ευρωπαίοι προσπαθούν πλέον να αναλάβουν μεγαλύτερο μέρος αυτών των ευθυνών – κάτι που ο Τραμπ απαιτούσε εδώ και καιρό. Η Συμμαχία θα είναι «περισσότερο υπό ευρωπαϊκή ηγεσία», δήλωσε πρόσφατα με νόημα ο Γενικός Γραμματέας της, Μαρκ Ρούτε.
Η διαφορά τώρα είναι ότι οι Ευρωπαίοι λαμβάνουν μέτρα με δική τους πρωτοβουλία, και όχι ως αποτέλεσμα της πίεσης των ΗΠΑ. Τις τελευταίες ημέρες, ο Τραμπ χαρακτήρισε τους Ευρωπαίους συμμάχους «δειλούς» και αποκάλεσε το ΝΑΤΟ «χάρτινο τίγρη», προσθέτοντας «ο Πούτιν το ξέρει αυτό».
«Η μετατόπιση του βάρους από τις ΗΠΑ προς την Ευρώπη είναι σε εξέλιξη και θα συνεχιστεί… ως μέρος της στρατηγικής άμυνας και εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ», δήλωσε ο πρόεδρος της Φινλανδίας, Αλεξάντερ Στουμπ, ένας από τους ηγέτες που εμπλέκονται στα σχέδια.
Νωρίτερα αυτό το μήνα, ο Τραμπ απείλησε να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ λόγω της άρνησης των συμμάχων να υποστηρίξουν τον πόλεμο του κατά του Ιράν, λέγοντας ότι η κίνηση αυτή ήταν «απαράδεκτη». Οποιαδήποτε αποχώρηση από τη συμμαχία θα απαιτούσε την έγκριση του Κογκρέσου, αλλά ο Τραμπ θα μπορούσε ακόμα να μετακινήσει στρατεύματα ή πόρους εκτός Ευρώπης, ή να αρνηθεί την υποστήριξη, χρησιμοποιώντας την εξουσία του ως αρχιστράτηγος.
Αμέσως μετά την απειλή του Τραμπ, ο Στουμπ του τηλεφώνησε για να τον ενημερώσει σχετικά με τα σχέδια της Ευρώπης για την ενίσχυση της άμυνάς της, σύμφωνα με το επίμαχο δημοσίευμα.
Η στροφή της Γερμανίας άνοιξε το δρόμο για μια ευρύτερη συμφωνία μεταξύ άλλων χωρών, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Πολωνία, οι σκανδιναβικές χώρες και ο Καναδάς, οι οποίες τώρα παρουσιάζουν το σχέδιο έκτακτης ανάγκης ως μια «συμμαχία των προθύμων» εντός του ΝΑΤΟ.
Ο σχεδιασμός έκτακτης ανάγκης έχει τώρα μετατραπεί σε αντιμετώπιση πρακτικών στρατιωτικών ζητημάτων, όπως το ποιος θα διαχειριζόταν την αεροπορική και πυραυλική άμυνα του ΝΑΤΟ, τους διαδρόμους ενίσχυσης προς την Πολωνία και τις χώρες της Βαλτικής, τα δίκτυα εφοδιαστικής και τις μεγάλες περιφερειακές ασκήσεις, σε περίπτωση που οι Αμερικανοί αξιωματικοί αποσυρθούν. Αυτά παραμένουν οι μεγαλύτερες προκλήσεις.
Αξιωματούχοι τονίζουν ότι η επαναφορά της στρατιωτικής θητείας αποτελεί έναν άλλο παράγοντα κρίσιμο για την επιτυχία του σχεδίου. Πολλές χώρες την κατάργησαν μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. «Δεν πρόκειται να δώσω συμβουλές σε καμία ευρωπαϊκή χώρα, αλλά όσον αφορά την πολιτική αγωγή, την εθνική ταυτότητα και την εθνική ενότητα, πιθανώς δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από την υποχρεωτική στρατιωτική θητεία», δήλωσε ο Στουμπ.
Οι εμπλεκόμενοι αξιωματούχοι επιθυμούν επίσης να επιταχύνουν την ευρωπαϊκή παραγωγή ζωτικού εξοπλισμού σε τομείς όπου η Ευρώπη υστερεί έναντι των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων των δυνατοτήτων υποβρύχιου πολέμου, διαστημικών και αναγνωριστικών δυνατοτήτων, ανεφοδιασμού εν πτήσει και αεροπορικής κινητικότητας.
Η ανακοίνωση της Γερμανίας και του Ηνωμένου Βασιλείου τον περασμένο μήνα σχετικά με ένα κοινό πρόγραμμα για την ανάπτυξη πυραύλων κρουζ με τεχνολογία στελθ και υπερηχητικών όπλων είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της νέας πρωτοβουλίας.
Η υλοποίηση του στόχου θα είναι δύσκολη. Ο Ανώτατος Διοικητής των Συμμαχικών Δυνάμεων στην Ευρώπη είναι πάντα Αμερικανός, και Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν δηλώσει ότι δεν έχουν καμία πρόθεση να παραχωρήσουν αυτή τη θέση.
Κανένα ευρωπαϊκό μέλος δεν έχει επαρκές κύρος εντός του ΝΑΤΟ για να αντικαταστήσει τις ΗΠΑ στην ηγεσία, εν μέρει επειδή μόνο οι ΗΠΑ μπορούν να παρέχουν την πυρηνική ομπρέλα σε ολόκληρη την ήπειρο.
Οι Ευρωπαίοι αναλαμβάνουν όλο και περισσότερους ηγετικούς ρόλους, αλλά εξακολουθούν να στερούνται κρίσιμων δυνατοτήτων λόγω των ετών υπο-χρηματοδότησης και της εξάρτησης από τις ΗΠΑ.
Η μετάβαση, σε κάθε περίπτωση, δείχνει να έχει ήδη ξεκινήσει, συνεχίζει η WSJ. Ένας αυξανόμενος αριθμός βασικών διοικητικών θέσεων του ΝΑΤΟ κατέχεται πλέον από Ευρωπαίους, ενώ πολλές σημαντικές ασκήσεις που πραγματοποιήθηκαν πρόσφατα ή έχουν προγραμματιστεί για τους επόμενους μήνες θα διεξαχθούν υπό την ηγεσία ευρωπαϊκών δυνάμεων – ιδίως στη σκανδιναβική περιοχή, όπου η Συμμαχία συνορεύει με τη Ρωσία.
Ένα ιδιαίτερα δύσκολο κενό υπάρχει στον τομέα των πληροφοριών και της πυρηνικής αποτροπής. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αναφέρουν ότι καμία αναδιάταξη στρατευμάτων δεν μπορεί να αντικαταστήσει γρήγορα τα αμερικανικά συστήματα δορυφόρων, επιτήρησης και προειδοποίησης πυραύλων που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της αξιοπιστίας του ΝΑΤΟ, αφήνοντας τη Γαλλία και τη Βρετανία υπό πίεση να επεκτείνουν τόσο τον πυρηνικό όσο και τον στρατηγικό ρόλο τους στον τομέα των πληροφοριών.
Ο ίδιος ο Τραμπ φαίνεται να αναγνωρίζει ότι η Γροιλανδία ήταν το σημείο καμπής. «Όλα ξεκίνησαν, αν θέλετε να μάθετε την αλήθεια, από τη Γροιλανδία», είπε σχετικά με την απειλή του να αποχωρήσει από το ΝΑΤΟ. «Θέλουμε τη Γροιλανδία. Δεν θέλουν να μας τη δώσουν και είπα: “Εντάξει, αντίο”».
