Του Χρήστου Κηπουρού

Αφιερώνεται στην ίδρυση μιας νέας Πόλης στην Νότια Κρήτη, που

προτείνουμε με το Σμήναρχο Λουτσέτη, με όνομα: “ΒΗΤΑ 12μίλια”.

Η μικρή Καβάλα του Νότου & “Αλήθεια ες αεί” των δώδεκα μιλίων.

Σκεπτόμενος τους εν Αθήναις άνωθεν, λέω να τους ερωτήσω να πουν καθαρά: «Τον θέλετε τον Χάρτη της Σεβίλλης; Ή είστε δεν-θέλει-στες;». Σταματήστε να κρύβεστε πίσω από ευρωπαϊκές επιτροπές, τεχνοκρατικά προσχήματα και ένοχες σιωπές για τα 12 μίλια. Απαντήστε καθαρά αν θέλετε τη γεωπολιτική θωράκιση της πατρίδας μας. Ναι ή ου;

Και όταν λέτε στη Βουλή ότι η Ελλάδα διαθέτει τεράστιο γεωπολιτικό πλούτο και προφανώς υπονοείτε τον χάρτη της Σεβίλλης, γιατί δεν τον ονοματίζετε; Ούτε το όνομα του λέτε, θυμίζοντας το βιβλίο της Πόντιας Thea Halo «Ούτε το όνομά μου» και πρόσφατα το “Νοτίως της Κρήτης” του Μητσοτάκη, αντί για το όνομα “Νότιο Κρητικό Πέλαγος”.

1. Η Σημαδεμένη Τράπουλα του Συλλογικού Όργουελ

Σε μια χώρα όπου αντί της Δημοκρατίας κυριαρχεί η συστημικότητα —τράπεζες, ΜΜΕ και Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στα οποία αποθεώνεται η λογοκρισία, με σβηστήρες {!} σε αναρτημένα με χιλιάδες Likes και καρδούλες γραπτά μου — ποιος Όργουελ; Όλη η Ελλάδα είναι συλλογικός Όργουελ, με κατά πόδας να τον ακολουθούν τα διάφορα κομματικά μορφώματα. Παλαιάς και Νέας κοπής, πρεσπογενή και προσχωσιγενή και άλλα, μη ιδεογενή. Όμως, οι ευφυείς ιδέες κερδίζουν όχι μόνο εκτός έδρας, αλλά ακόμη και με σημαδεμένη τράπουλα! Η αλήθεια δεν φιμώνεται από οποιαδήποτε γρανάζια. Να είναι καλά οι Έλληνες, που την πιάνουν στο φτερό.

2. «Είμαι ο Χάρτης της Σεβίλλης. Είμαι ζωντανός!»

Αν ο συγκεκριμένος Χάρτης είχε στόμα και μιλούσε, θα έβγαινε και θα φώναζε προς κάθε κατεύθυνση: «Είμαι ο Χάρτης της Σεβίλλης, Είμαι ζωντανός! Κάντε κάτι!». Η κραυγή του αυτή θυμίζει έντονα το Μακάριο, που βγήκε από το ραδιόφωνο της Πάφου και συγκλόνισε τον πλανήτη λέγοντας: «Είμαι ο Μακάριος, είμαι ζωντανός». Όσο κι αν οι άνωθεν κι οι εγχώριοι τουρκομπαρόκ κύκλοι θέλουν τον Χάρτη πολιτικά «νεκρό» για να μην ενοχλούν, αυτός παραμένει ζωντανό, νόμιμο και ηθικό όπλο του Ελληνισμού.

3. Νόμος ή Δημοψήφισμα

Στον μεγάλο αγώνα της διεθνούς Ιδεόσφαιρας, η θάλασσα ομορφαίνει όταν τα νερά ηρεμούν, που όμως αυτό γίνεται μόνο με ιδέες —και μάλιστα όχι ό,τι κι ό,τι, αλλά ιδέες επεξεργασμένες και σοβαρές!

Υπάρχουν δύο λύσεις. Είτε ο Χάρτης της Σεβίλλης να γίνει Νόμος ώστε να αποκτήσει Νομική υπόσταση είτε να προκηρυχθεί άμεσα Δημοψήφισμα.

4. Η Αθηναϊκή Αποφυγή και τα Επτά Θαύματα

Η Αθηναϊκή συστημικότητα ψάχνει να βρει νέους τρόπους αποφυγής της συζήτησης. Καλώς λοιπόν να ορίσουν περισσότερα γραπτά ειδημόνων. Όχι μόνον ένα. Αν μη τι άλλο ο Χάρτης της Σεβίλλης αξίζει ίσαμε επτά θαύματα: ΑΟΖ, 12μλ, Κριτής, φάρμακο, plan b, Καστελόριζο, Πατρίδα.

Επιμέλεια: Μανώλης Λουτσέτης

Διδυμότειχο Ιεράπετρα 9 Ιουνίου 2026,

Του Νεκτάριου Κοκολαντωνάκη *

Το «η ισχύς εν τη ενώσει» ισχύει σ’ όλες τις δράσεις του ανθρώπου, μα και σ’ όλη τη φύση. Δεν ανακαλύπτουν την Αμερική επομένως αυτοί που κάθε τόσο διαλαλούν την ανάγκη της ενότητας, ενώ συχνά ο στόχος τους είναι το εμπόριο ενότητας. Αυτή η δυνατότητα (το εμπόριο ενότητας) ήταν προνόμιο των ισχυρών πόλων της ρεφορμιστικής αριστεράς, που εδώ και πολλές δεκαετίες κυριαρχεί στη βάση της διάλυσης του Εργατικού Επαναστατικού Κομμουνιστικού Κινήματος (Ε.Ε.Κ.Κ.) που καθιέρωσε την έννοια της αριστεράς και την έκανε συνώνυμο αξιών, αγώνων, θυσίας και ανιδιοτελούς προσφοράς στην κοινωνική πρόοδο.

Στη χώρα μας η γραμμή του ΚΚΕ μετά το 1934, της κοινής μετωπικής δράσης, έδωσε το σπουδαίο εργατικό κίνημα της δεκαετίας του 1930, αλλά και την αντιφασιστική πάλη ενάντια  στο καθεστώς Μεταξά και κατάφερε να μετεξελιχθεί στο ιστορικής σπουδαιότητας μέτωπο του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ τη δεκαετία 1940. Οι ένδοξες σελίδες της ταξικής πάλης εκείνα τα χρόνια έβαλαν πλατιά και βαθιά στην εργατική τάξη και το λαό τα θεμέλια του αριστερού κινήματος.  Οι αδυναμίες και οι ανεπάρκειες  οδήγησαν σε λάθη, ήττες και τελικά σε διάλυση του Δ.Σ.Ε. που είχε πάρει τη σκυτάλη από το ΕΑΜ- ΕΛΑΣ για τη συνέχιση του αγώνα για το δίκιο και τη λευτεριά στον τόπο μας κόντρα στην πλουτοκρατία, το μοναρχοφασισμό και τον ιμπεριαλισμό που έστησε τελικά με τις βόμβες ναπάλμ, τα Μακρονήσια και τις χούντες, το σημερινό αστικό καθεστώς.

Σ’ αυτά τα ένδοξα χρόνια της πάλης του λαού μας κατακτήθηκε η αντίληψη της ενότητας στην πάλη που εκδηλώθηκε και σε μετέπειτα αναλαμπές (δεκαετία του 60, Νοέμβρης του 73, αγώνες της μεταπολίτευσης). Σήμερα η πλέρια αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης και η διάλυση του Ε.Ε.Κ.Κ. διεθνώς, δυσκολεύει την επαναστατική κομμουνιστική κατεύθυνση να μπει μπροστά στις υπαρκτές εργατολαϊκές αντιστάσεις, που παρότι αυτές ηττούνται, εκδηλώνονται ξανά και ξανά  και δε θα πάψουν. Φυσικά στην εποχή που κατάφερνε να ηγείται η επαναστατική κατεύθυνση στη λαϊκή πάλη αυτό συνέβαινε με όρους ενότητας αλλά και πάλης και αντιπαράθεσης.

Πότε δεν έλειψαν, ούτε στα πιο ένδοξα χρόνια του κινήματος, οι αυταπάτες και η γοητεία των εύκολων δρόμων . Ούτε η αντίληψη της συνδιαλλαγής, του πασιφισμού, της ηττοπάθειας, ούτε αυτή του σεχταρισμού και της ανεμπιστοσύνης στις λαϊκές δυνάμεις. Το μόνο έδαφος που μπορούσε πάντα να πατήσει και να διαμορφώσει συσχετισμούς η επαναστατική κατεύθυνση της εργατικής τάξης ήταν το έδαφος της μαζικής πάλης ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Η πάλη για το μεροκάματο, την ειρήνη, την εθνική ανεξαρτησία και τη δημοκρατία με όρους μαζών έχει ιστορία και έγραψε ιστορία στον τόπο μας. Αυτό δε διαγράφεται. Αποτελεί ιστορική πραγματικότητα που την αναγνωρίζει ακόμα και το σύστημα παρότι  στους σημερινούς συσχετισμούς τη διαχειρίζεται σχετικά άνετα.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι εργαζόμενες μάζες μαθαίνουν από την πείρα τους. Από την πείρα των καθημερινών αγώνων που γίνονται με τη συμμετοχή τους. Με κανέναν άλλο τρόπο δε μπορούν να διαμορφωθούν συσχετισμοί καταρχήν νικηφόρας αντίστασης στην άγρια επίθεση του συστήματος. Αυτά τα διόδια της αντίστασης από τις πιο μικρές εστίες αντίστασης πρέπει να πληρώσουν ξανά στις μέρες μας οι δυνάμεις που θέλουν να συμβάλλουν για να ξαναποκτήσει υπόσταση η επαναστατική άποψη στη μαζική λαϊκή πάλη. Μέχρι να πληρωθούν αυτά τα διόδια και η μαζική πάλη π.χ. σήμερα για το μεροκάματο να γίνει ξανά καθημερινή υπόθεση της ζωής των εργαζομένων, οι αυταπάτες, οι οπορτουνισμοί, οι απάτες και οι πολικαντισμοί θα δίνουν και θα παίρνουν. Ο κάθε παπατζής και ο κάθε Τσίπρας θα είναι ότι δηλώνει και το σύστημα θα κάνει τη δουλειά του με το λαό στο περιθώριο. Όμως δεν έχουν τη σημασία τους και οι εκλογές; Και βέβαια έχουν. Μιας και θα καταγράψουν τους συσχετισμούς. Αυτούς τους συσχετισμούς που διαμορφώνονται στο ταξικό πεδίο με τους αγώνες και τις αντιστάσεις που γίνονται, έτσι που γίνονται, ή που δε γίνονται καν.

Και η συσπείρωση στις εκλογές και στην εκλογική μάχη δε μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη συμβολή στην πάλη της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού; Γενικά ναι. Όμως όχι από το πουθενά. Το πρώτο και βασικό πεδίο εκδήλωσης της κοινής δράσης δε μπορεί να είναι εκλογικό. Για πραγματική και ουσιαστική κοινή δράση και συσπείρωση δεν αρκούν οι παραπλήσιες διακηρύξεις, οι ιστορικές αναφορές, τα λάβαρα και οι όρκοι στους αγώνες του παρελθόντος. Μόνο στο πεδίο της ταξικής πάλης του σήμερα σφυρηλατούνται  αληθινές κοινές δράσεις, συνασπισμοί, μέτωπα και συμπαρατάξεις. Όσοι το ξεχνάνε αυτό ελάχιστα έχουν να προσφέρουν στην αναγκαία για τη ζωή του λαού υπόθεση της πάλης του. Υπάρχουν οι εκλογικές κοινοπραξίες με διάφορες αριστερές έως και κομμουνιστικές συχνά ταμπέλες. Μπροστά στην ολοκλήρωσης της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ «εις τα εξ ων συνετέθη», το ΜΕΡΑ 25  και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εμφανίζονται σαν μετωπικές τάχα συσπειρώσεις που ελπίζουν κάτι να τραβήξουν από τα συντρίμμια. Όμως υπάρχει  μεταξύ ΝΑΡ και ΣΕΚ κοινή δράση που να ευνόησε κάποιο μέτωπο της λαϊκής πάλης;

Δεν περιμένουμε καν κάτι τέτοιο από το κόμμα του Βαρουφάκη που θέλει λέει κάτι σαν τον ευρωστρατό που να σκοτώσει το ΝΑΤΟ και μέσα από το λεκτικό εφεύρημα της επανάκτησης σπέρνει σύγχυση ρεφορμιστικών αυταπατών για το αστικό κράτος χωρίς καμία  έγνοια για τα αναγκαία μέτωπα πάλης του λαού για το μεροκάματο, την απεμπλοκή από τους πολέμους των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ κ.ο.κ. Ούτε φυσικά οι αυτόνομες καταγραφές σαν του ΚΚΕ έχουν να προσφέρουν στην υπόθεση του λαού, όταν ούτε αυτό το κόμμα  συμβάλει στο να δοθούν αποφασιστικά κάποιες μάχες. Χαρακτηριστικά στους αγρότες όπου αναπαρήγαγε, για άλλη μια φορά, τη λογική της συνδιαλλαγής και του διαλόγου. Η ενίσχυσή του σε σειρά συνδικαλιστικών οργάνων κάθε άλλο παρά αντανακλά ενίσχυση των όρων πάλης στο συγκεκριμένο χώρο όπου αυτό ενισχύεται.

Αυτή είναι η πραγματικότητα και  δυστυχώς η πλέρια αποκάλυψη των αυταπατών του ΣΥΡΙΖΑ, που για οκτώ χρόνια έδωσε άλλοθι στη Ν.Δ. του Μητσοτάκη για την πιο άγρια αντιλαϊκή επίθεση, δε μπορεί να αξιοποιηθεί από το κίνημα. Ας είναι λοιπόν αδιάφορο στις δυνάμεις που θέλουν να συμβάλλουν στην υπόθεση της λαϊκής πάλης το τι θα πιάσει η νέα γυροβολιά του πολιτικάντη Τσίπρα. Ας κρατήσουμε μόνο από την ιστορία των χιλιάδων έντιμων, που πίστεψαν στο «συνασπισμό» του ΣΥΡΙΖΑ πως, όχι μόνο οι ριψάσπιδες της συνδιαλλαγής με το σύστημα δε συνασπίζονται, μα συνεχώς στις γραμμές τους θα κυριαρχούν Κασελάκηδες, Τσίπρες κ.ο.κ. Ας αντιληφθούν έστω κάποιοι  αριστεροί άνθρωποι πως η δεξιά κυριαρχία, λόγω διάλυσης του Ε.Ε.Κ.Κ. που αναφερθήκαμε, δεν αντιμετωπίζεται και με τη δικιά μας μετατόπιση προς τα δεξιά. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τον κόσμο του πάλαι ποτέ ΣΥΡΙΖΑ αλλά και πιο αριστερά, μιας και η δεξιά μετατόπιση είναι συνολική. Αφορά  ήθη, συμπεριφορές και κυρίως την πολιτική διάθεση συμβολής στην πραγματική και όχι στην  εικονική και απονευρωμένη λαϊκή πάλη. Οι επιμένοντες, κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα της εποχής, θα συναντιούνται καθημερινά  και θα γνωρίζονται στις μάχες της εργατικής τάξης, της νεολαίας και του λαού.  Παρά τους αρνητικούς συσχετισμούς οι αντιθέσεις του συστήματος της εκμετάλλευσης οξύνονται και έτσι αυτός ο δρόμος μένει συνεχώς ανοικτός και πάντα ο μόνος δρόμος  ελπίδας.

* μέλος της π.ο. Κομμουνιστική Πάλη

Του Χάρη Τσιοκα

Αναζητώντας νέο σημείο εκκίνησης

Η κινητικότητα στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης παραμένει αντιφατική. Τα κόμματα αναλώνονται στην περιχαράκωση παρά στην κοινωνικοπολιτική αλληλοτροφοδότηση

Οι συζητήσεις για σύγκλιση δεν ξεκίνησαν τώρα. Χάνονται όμως ..Και αυτό έχει συγκεκριμένη αιτία: την αδυναμία των κομματικών ηγεσιών να υπερβούν τον εαυτό τους.

Η συζήτηση για συνεργασίες δεν συνοδεύεται από κοινωνικοπολιτικές διεργασίες διαμόρφωσης προοδευτικής πλειοψηφίας  ούτε από συμβολή σε προγραμματικές συγκλήσεις

Έτσι, καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με αγωνίες περιφερόμενων ρόλων παρά με στρατηγική επιλογή πολιτικής αλλαγής για την κοινωνία με την κοινωνία

Τι δεν είναι ενότητα

Η ενότητα δεν είναι συγκόλληση σχημάτων υπό εκλογική πίεση. Δεν είναι μεταγραφολογία  περιφερόμενων . Δεν είναι άνευ όρων εξουσιοδοτισμος

Η ενότητα οφείλει να έχει σημείο αναφοράς το εναλλακτικό πρόγραμμα και στη βάση αυτή να διασφαλίζεται η συνάντηση του δυναμικού που θα το υλοποιεί με όρους κοινωνικής αλληλοτροφοδότησης και ελέγχου .

Πού βρίσκεται το πραγματικό κενό

Η αποχή και η αποστασιοποίηση δείχνουν ότι ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας δεν εκπροσωπείται. Γιατί οι σύγχρονες ανάγκες απαιτούν από τα κόμματα κοινωνική διασύνδεση

Η κρίση ταυτότητας που τα διαχέει δεν αφορά απλά διασπάσεις του χθες , αλλά κυρίως την αδυναμία τους να διδαχθούν απ αυτές και να εμπνεύσουν διεργασίες λύσεων  για το αύριο .

Χρειάζονται σύγχρονες δομές κομμάτων που δεν υφαρπάζουν εξουσιοδοτισμο αλλά διασυνδέονται με την πλειοψηφία της αλλαγής

Η διέξοδος θα προκύψει από ανθρώπους που θέλουν να συμμετέχουν ουσιαστικά. Η συνάντηση των προοδευτικών ρευμάτων του σοσιαλισμού ,της αριστεράς και της οικολογίας οφείλει και πρέπει να γίνει με στόχο την αλλαγή  των άδικων κυβερνητικών πολιτικών.

Επιβεβλημένη προϋπόθεση η καθαρή απεύθυνση σε μια κοινωνική συμμαχία που έχει λόγους να στηρίζει ένα παραγωγικό και κοινωνικό μοντέλο ισόρροπης ανάπτυξης με πρόσβαση στα εργαλεία ανάπτυξης και συνοχής

Η νέα πολιτική πρόταση πρέπει να χτιστεί μέσα στην κοινωνία ,σ όλους τους γεωγραφικούς χώρους —στη νεολαία, στους χώρους εργασίας, στα συλλογικά πεδία δράσης.

Όχι ως αναπαραγωγή κομματικών  μοντέλων  εξουσιοδοτισμου  , αλλά ως νέα αρχή με σύγχρονες αντιστοιχήσεις και δομές κοινωνικής  αλληλοτροφοδότησης και ελέγχου

Άλλο η ανασύνθεση άλλο η επανασυγκόλληση

Ανασύνθεση σημαίνει κάτι πιο απαιτητικό: να διασυνδεθείς , χωρίς μικροκομματικες περιχαρακώσεις με μονομετωπο αγώνα για την αλλαγή

Ο ρόλος των προσώπων

Τα πρόσωπα μετρούν, αλλά όχι με περιφερόμενους όρους. Μετρούν με βάση την συμβολή ,τη διαδρομή, τη συνέπεια και την ικανότητα να εμπνέουν εμπιστοσύνη. Η πολιτική αξιοπιστία δεν χτίζεται επικοινωνιακά. Δεν είναι το χάσμα γενεών το επίμαχο αλλά των ιδεών έλεγε  ο Ανδρέας Παπανδρέου

Το ζητούμενο είναι  να πειστούν ξανά οι άνθρωποι .

Γιατί τελικά, η πολιτική αλλάζει όταν ενεργοποιείται η κοινωνία—όχι με  περιχαρακώσεις εξουσιοδοτισμου

Το συμπέρασμα

Έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή και το ζητούμενο της κοινωνίας σχετίζεται  με το αν η πολιτική θα περιοριστεί σε σκιαμαχίες εναλλαγής προσώπων για τη καλλίτερη δήθεν διαχείριση των πολιτικών που τροφοδοτούν την κρίση ή θα αντιστοιχηθεί με τις ανάγκες της

Τα σύνθετα προβλήματα της εποχής αναζητούν πλειοψηφίες ισχυρές για να εφαρμόσουν ένα άλλο μοντέλο διακυβέρνησης .

Γίνεται φανερό πλέον ότι και στην Ελλάδα όπως και στην Ευρώπη κανένα κόμμα δεν μπορεί μόνο του .

Χρειάζεται μέσα σε ένα περιβάλλον κοινωνικοπολιτικής ανασύνθεσης να γίνει αξιόπιστος  ο δρόμος για εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.

Και αυτό με τη σειρά του γεννά μια ΑΠΑΙΤΗΣΗ :

Να ενισχυθούν , με την εκλογική εντολή , δυνάμεις που δεσμεύονται ότι θα αξιοποιήσουν την εκλογική δύναμη προκειμένου να γίνουν καταλύτες την επόμενη μέρα στην διαμόρφωση προοδευτικής πλειοψηφίας .

Είναι το μόνο κίνητρο που θα ενεργοποιήσει την κοινωνία να συμμετέχει στις εκλογές που έρχονται .

Και αυτό γίνεται κριτήριο και επιλογής ψήφου των πολιτών