Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η πολιτική συγκέντρωση που διοργάνωσε η Τομεακή Επιτροπή Χανίων του ΚΚΕ τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου, όπου έκοψε και την πρωτοχρονιάτικη πίτα της.
Ο Δημήτρης Δημουλάς, μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ, μεταξύ άλλων ανέφερε:
«Με το Συνέδριο ολοκληρώθηκε μια διαδικασία, καθόλου τυπική για το Κόμμα μας, αλλά ζωντανή και ουσιαστική. Μια διαδικασία όπου μελετήσαμε, σκεφτήκαμε, ανταλλάξαμε γόνιμο προβληματισμό, για το πώς θα ανταποκριθούμε στις σύγχρονες απαιτήσεις που έχει η ταξική πάλη.
(….)Όλοι παρακολουθούμε τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς να έχουν πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη, βλέπουμε πολεμικά μέτωπα, αντιπαραθέσεις. Ανοιχτές απειλές για χρήση στρατιωτικών μέσων, μια επικίνδυνη κλιμάκωση. Το ίδιο το 2026 έκανε ποδαρικό με την επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα.
(….) Πλέον απροκάλυπτα και οι ίδιοι το ομολογούν: Στόχο έχουν τον έλεγχο των εδαφών, των κοιτασμάτων και των ενεργειακών δρόμων. Το να αποκτήσουν «ζωτικό χώρο».
«καταπίνουν τη γλώσσα τους» οι υμνητές του ευρωατλαντικού στρατοπέδου στη χώρα μας. Αυτοί που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι η συμμετοχή στην Ε.Ε. και στο ΝΑΤΟ, η στρατηγική συνεργασία με τις ΗΠΑ και η εγκατάσταση πολεμικών βάσεων στη χώρα μας, αποτελούν παράγοντες που δήθεν διασφαλίζουν την ειρήνη και την ασφάλεια.
(….) Όλοι αυτοί που προπαγάνδιζαν την ΝΑΤΟική συνοχή, βρίσκονται σε αμηχανία όταν ο ένας ΝΑΤΟικός «σύμμαχος» απειλεί τον άλλο, όπως γίνεται στην περίπτωση της Γροιλανδίας με τις δηλώσεις των ΗΠΑ για έλεγχό της ακόμα και με στρατιωτικά μέσα.
Τα επιχειρήματά τους περί «σταθερότητας» και οι επικλήσεις τους στο Διεθνές δίκαιο, κουρελιάζονται από τις στρατιωτικές επεμβάσεις και τα παζάρια που βλέπουμε να εξελίσσονται.
(….) Ακούμε διάφορες φωνές να λένε, ότι όλα αυτά οφείλονται σε «παράφρονες» ηγέτες, όπως ο Τραμπ. Που με καταστροφικές πολιτικές και για προσωπικό γόητρο οδηγούν σε εντάσσεις.
Όμως, στην πραγματικότητα, ο Τραμπ αποτελεί το κυνικό πρόσωπο του ιμπεριαλισμού σε μια εποχή ασυμβίβαστων πλέον ανταγωνισμών. Είναι αυτός που επιλέξανε τα αμερικάνικα μονοπώλια «για να βγάλει τη δουλειά».
Αυτοί που μιλάνε για τον λεγόμενο «τραμπισμό» ως διεθνές πρόβλημα, θέλουν να κρύψουν το γεγονός ότι είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, το σημερινό εκμεταλλευτικό σύστημα που γεννάει αυτούς τους ανταγωνισμούς και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους. Είναι η ίδια η καπιταλιστική οικονομία, με τους νόμους και με την κίνησή της, βασισμένη στην εκμετάλλευση των εργαζομένων για αδιάκοπη παραγωγή με σκοπό το κέρδος. Με σκοπό την ολοένα και μεγαλύτερη συσσώρευση κεφαλαίων. Που τελικά φτάνει στο σημείο να «μπουκώνει».
Να μην μπορεί πλέον να βρει κερδοφόρες επενδύσεις, τέτοιες που θα διασφαλίσουν ένα ικανοποιητικό ποσοστό κέρδους. Είναι η ίδια η καπιταλιστική οικονομία που γεννάει τις οικονομικές κρίσεις. Και εκεί είναι που καπιταλιστές βγάζουν τα μαχαίρια.
(….) Βασικός παράγοντας που τροφοδοτεί και οξύνει τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και τις συγκρούσεις σε διεθνές επίπεδο είναι η υποχώρηση της οικονομικής δύναμης των ΗΠΑ σε σχέση με την ισχυροποίηση της Κίνας. Και έτσι, σήμερα βλέπουμε τη στροφή προς την πολεμική οικονομία και προετοιμασία.
Η στροφή αυτή στην πολεμική οικονομία, συνοδεύεται από αύξησης του βαθμού εκμετάλλευσης των εργαζομένων και μείωση των δαπανών κοινωνικής πολιτικής στα καπιταλιστικά κράτη.
(….) Η σημερινή εντατική προετοιμασία ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είναι ανάλογη με αυτή του Μεσοπολέμου, την περίοδο 1930 – 1940. Πρώτη φορά σε τέτοια έκταση μετά τον Β’ Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.
(….) Σε αυτές τις συνθήκες, οι έως τώρα διαμορφωμένες συμμαχίες μπορεί να αλλάζουν, να αναδιατάσσονται. Όμως το βασικό στοιχείο που τις χαρακτηρίζει, είναι η οικονομική βάση αυτών που τις συγκροτούν. Καπιταλιστικά κράτη, κράτη που δουλεύουν για λογαριασμό των μονοπωλίων, μόνο ταξικά εχθρικές για τον λαό συμμαχίες μπορούν να συγκροτήσουν. Επομένως, τα διάφορα διλλήματα που μας παρουσιάζουν τα αστικά κόμματα, να επιλέξουμε το ένα ή το άλλο στρατόπεδο – ότι πρέπει ντε και καλά να επιλέξουμε – είναι ψεύτικα. Κανένα συμφέρον δεν έχει η εργατική τάξη, ο λαός από μια τέτοια επιλογή. Η μόνη ταξικά συνεπής επιλογή είναι να εμπιστευτεί τη δική του δύναμη, να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής των εξελίξεων.
- Να δυναμώσει την πάλη ενάντια στην εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις συνέπειες από τη συμμετοχή της χώρας μας στους ευρωΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς.
- Ο λαός να απαιτήσει το κλείσιμο των ΝΑΤΟικών βάσεων, όπως είναι η βάση της Σούδας.
Να μην δείξει ο λαός καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, αλλά και στα υπόλοιπα αστικά κόμματα. Να μην «τσιμπήσει» στους δήθεν «εθνικούς στόχους» που προβάλλουν και που οδηγούν στο να στέλνουμε φρεγάτες στο εξωτερικό. Στο να στέλνεται πολεμικό υλικό στην Ουκρανία. Και που προετοιμάζουν το έδαφος ώστε αύριο να οδηγήσει ακόμα και σε αποστολή φαντάρων στα πολεμικά μέτωπα.
(….) Η πολεμική οικονομία και προετοιμασία αγκαλιάζει κάθε πτυχή της κρατικής λειτουργίας, κάθε αστικό θεσμό. Στο φόντο αυτής της προετοιμασίας, δυναμώνουν αντιθέσεις και μέσα στην αστική τάξη. Οι διεργασίες αυτές επιδιώκουν να εκφραστούν και πολιτικά.
Τάσεις αμφισβήτησης της κυβέρνησης προέρχονται και από το εσωτερικό της ΝΔ, ενάντια στην σημερινή της ηγεσία. Είναι υπαρκτές, άσχετα αν προς το παρόν δεν κλονίζουν τη συνοχή της κυβέρνησης. Μια συνοχή που διατηρείται και από την κατάσταση στην οποία βρίσκονται τα υπόλοιπο αστικά κόμματα.
Όπου κανένα κόμμα, από μόνο του ή σε συνεργασία με άλλο, δεν φαίνεται να μπορεί με αξιώσεις να στηρίξει το δίπολο της κυβερνητικής εναλλαγής. Τουλάχιστον σε αυτή τη φάση.
(….) Προσπαθούν να το ξεπεράσουν, αξιοποιώντας διάφορα γεγονότα και καταστάσεις που προκύπτουν, ακόμα και διάφορα σκάνδαλα που μπορεί να βγαίνουν στη φόρα, δοκιμάζοντας σενάρια ενδεχόμενων λύσεων.
Προβάλλονται διάφοροι σωτήρες. Κάποιοι νέοι, όπως η κυρία Καρυστιανού, και κάποιοι αρκετοί γνώριμοι, όπως ο κύριος Τσίπρας – τον οποίο προσπαθούν να μας τον ξανασυστήσουν ως πιο «ώριμο» πλέον. Εμφανίζουν διάφορα αντιδραστικά λαϊκιστικά μορφώματα, όπως του Βελόπουλου ή της Λατινοπούλου, της Κωνσταντοπούλου, και μάλιστα τα εμφανίζουν και ως δήθεν “αντισυστημικές” δυνάμεις. Προσπαθούν να εμφανίσουν τα δεινά που αντιμετωπίζει ο λαός μας ως μια εξαίρεση μέσα στην κανονικότητα της Ε.Ε., η οποία οφείλεται στην καταστροφική πολιτική του Μητσοτάκη. Καλλιεργούν μια αγγελική εικόνα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, που νομοθετεί το ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου και τους διάφορους δημοσιονομικούς κόφτες για τις κοινωνικές παροχές. Που θεωρεί τους μικρούς επαγγελματίες και τις μικρές αγροτικές εκμεταλλεύσεις ως διαρθρωτικό πρόβλημα που πρέπει να ξεριζωθεί για να συγκεντρωθεί κεφάλαιο. Την Ένωση όπου τα διάφορα επιχειρηματικά lobby κυκλοφορούν ελεύθερα στους διαδρόμους του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου.
Την Ένωση της πολεμικής οικονομίας, του εγκλωβισμού και των «επαναπροωθήσεων» των προσφύγων από τις εμπόλεμες χώρες. Της πολιτικής που έχει μετατρέψει τις θάλασσες σε υγρό τάφο, όπως είδαμε πριν λίγες μέρες στη Χίο.
(….) Προβάλλουν ως λύση, την ενίσχυση των μηχανισμών αυτών που είναι ήδη αποτελεσματικότατοι όσον αφορά την προώθηση των επενδύσεων, την εξυπηρέτηση των καπιταλιστικών συμφερόντων, των τραπεζιτών και εφοπλιστών, ικανότατοι στην επιβολή φόρων, στην καταστολή και το φακέλωμα του λαού, στην εξυπηρέτηση των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών.
Η αδυναμία, από την άλλη, του κρατικού μηχανισμού όταν αφορά την κάλυψη των λαϊκών αναγκών αποτελεί επιλογή ενός κράτους που όντως επιτελεί τον κύριο σκοπό του. Ποιος είναι αυτός; Η στήριξη των καπιταλιστικών συμφερόντων. Της κερδοφορίας τον μονοπωλιακών ομίλων. Αυτή την επιλογή θέλει εξάλλου να ενισχύσει και ο κος Μητσοτάκης με τις πρόσφατες αλλαγές στον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα, αλλά και με την Συνταγματική Αναθεώρηση που φέρνει.
(….) Τί μας λένε τα αστικά κόμματα, με τις διάφορες παραλλαγές τους; Ότι δήθεν μπορεί πάνω στην βάση της καπιταλιστικής οικονομίας, να υπάρξει ένα κράτος που θα τους ικανοποιεί όλους. Και τους καπιταλιστές και τον λαό. Και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο δηλαδή.
(…) Η συνταγή της κρατικοποίησης, έχει δοκιμαστεί ξανά και ξανά στο παρελθόν. (….) Όμως ένα κράτος εχθρικό για τον λαό δεν πρόκειται να αξιοποιήσει φιλολαϊκά την περιουσία του.
(….) Τις επόμενες ημέρες συμπληρώνονται 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη. Και με αφορμή αυτό, είχε ανάψει μια συζήτηση για το αν η κρατικοποίηση των σιδηρόδρομων θα ήταν η λύση. (…..) Όλα τα σιδηροδρομικά δυστυχήματα και ατυχήματα που έχουν συμβεί στην ΕΕ έως σήμερα, αλλά και το εργοδοτικό έγκλημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα, επαληθεύουν ότι το σύνθημα «τα κέρδη τους ή οι ζωές μας» αποτυπώνει το πραγματικό δίλλημα της εποχής και στην Ελλάδα και παντού.
Ως Κόμμα δεν σταματάμε να προβάλλουμε αυτό το πραγματικό δίλλημα, κόντρα σε όλα τα κάλπικα δίπολα, τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές που σίγουρα θα ακούσουμε πάλι. Στα καλέσματα για συγκρότηση δήθεν “προοδευτικών” ή “κεντροαριστερών” κυβερνήσεων. Σενάρια που έχουν δοκιμαστεί, ξανά και ξανά, εδώ και χρόνια.
Και ακριβώς επειδή έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει, αλλά – και αυτό είναι πολύ σημαντικό – επειδή υπήρξε η πρωτοπόρα δράση των δυνάμεων του ΚΚΕ στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, σήμερα το αστικό πολιτικό σύστημα έχει δυσκολία να μασκαρευτεί.
Είμαστε περήφανοι που δώσαμε τις δυνάμεις μας στην ενίσχυση αυτού του ρεύματος αμφισβήτησης. Όμως αυτή η αμφισβήτηση πρέπει να ξεπεράσει αστικά κόμματα και πρόσωπα. Πρέπει να γίνει αμφισβήτηση των στρατηγικών επιλογών του κεφαλαίου και τους κράτους του και αγώνας ενάντιά τους.
Στρατηγική επιλογή τους είναι η φτηνή εργασία. Το χτύπημα των εργατικών δικαιωμάτων. Το 13ωρο. Για τους καπιταλιστές, η εποχή της πολεμικής οικονομίας απαιτεί και έναν εργάτη «σιωπηλό» και ευέλικτο. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη.
(…..) Στην προσπάθεια τους για φθηνή εργασία εντάσσεται και η επίθεση στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Με το κατάπτυστο νομοσχέδιο που έφεραν προς συζήτηση στη βουλή.
(….) Σημαντική εμπειρία αποκτήσαμε και αποκτούμε από τις κινητοποιήσεις των αγροτών. Από τον αγώνα τους για επιβίωση, για να μείνουν στον τόπο τους. Από τις 55 ημέρες των μπλόκων σε όλη την Ελλάδα, και εδώ στα Μεγάλα Χωράφια. Πώς συζητούσαν και αποφάσιζαν ως «ένα μπλόκο» μέσω της πανελλαδικής τους επιτροπής. Πώς αντιμετώπισαν τις συκοφαντίες, την καταστολή αλλά και τις τρικλοποδιές που προσπάθησε να βάλει η κυβέρνηση. Πώς έσπασαν δηλαδή τον λεγόμενο «κοινωνικό αυτοματισμό».
(….) Δύο κρίσιμα συμπεράσματα προβάλλουν:
Κατ’ αρχήν, ότι η σταθερή δράση, η συζήτηση, η παρέμβαση για τα λαϊκά προβλήματα, οι κινήσεις αλληλεγγύης για παράδειγμα από τις φυσικές καταστροφές και την ανυπαρξία του κράτους. Πώς αυτές οι καθημερινές κινήσεις που μπορεί να φαίνονται αργές, λίγες, κοπιαστικές, καμιά φορά και μάταιες, τελικά μπορεί – όταν οι συνθήκες διαμορφωθούν – να οδηγήσουν σε μαζικούς αγώνες.
Και επιπλέον, πάρα πολύ σημαντικό, ότι αν κάτι μπορεί να ενώσει πραγματικά, να δώσει αντοχή σε έναν αγώνα, είναι πρώτα και κύρια η κατεύθυνση που αυτός ο αγώνας έχει και το ποιον βάζει απέναντι. Έτσι λοιπόν, το γεγονός ότι οι αγροτικές κινητοποιήσεις έβαλαν στο στόχαστρο την Ευρωπαϊκή αγροτική πολιτική – την ΚΑΠ , ότι ανέδειξαν πώς αυτή η πολιτική υπηρετεί τις μεγάλες βιομηχανίες – δηλαδή έθιξαν την ίδια την καπιταλιστική οικονομία, βοήθησε να μην εγκλωβιστούν στις «κόκκινες γραμμές» της κυβέρνησης και στα επιχειρήματα για «εφικτές λύσεις» στα όρια της οικονομίας, να μην διασπαστεί ο αγώνας τους.
(….) Μπροστά μας έχουμε μεγάλες και καθημερινές μάχες.
Καθήκοντα που απαιτούν συσπείρωση δυνάμεων. Απαιτούν οργάνωση, απαιτούν συμμαχία. Και αυτά χτίζονται μόνο στο βαθμό που η αμφισβήτηση, που αναφέραμε νωρίτερα, παίρνει αντικαπιταλιστικό – αντιμονοπωλιακό περιεχόμενο και προσανατολισμό.
Γιατί τίποτα από αυτά δεν κατακτιέται χωρίς σύγκρουση με τον πραγματικό ένοχο: Τον ίδιο τον καπιταλισμό.
(….) Όταν όλες οι νέες τεχνολογίες, βρισκόμενες στα χέρια του κεφαλαίου, αξιοποιούνται πρώτα και κύρια ακριβώς για την ένταση της εκμετάλλευσης, την καταστολή και τη χειραγώγηση του λαού, αντί για την βελτίωση της ζωής του,
Τότε η μόνη διέξοδος για τον λαό είναι η επαναστατική ανατροπή και η οικοδόμηση του σοσιαλισμού.
(….) Ο καπιταλισμός, που κυριαρχεί σήμερα παγκόσμια, συγκλονίζεται από αξεπέραστες αντιφάσεις. Και γι’ αυτό δεν είναι ανίκητος. Οι κρίσεις και οι πόλεμοι που προκαλεί είναι ομολογία των αδυναμιών του.
(….) Χρειάζεται ετοιμότητα για κάθε νέα εξέλιξη, θετική ή αρνητική, που θα διαμορφώσει τις καταστάσεις εκείνες, πιο σύντομα σε σχέση με το παρελθόν, όπου θα κριθεί το αν η ταξική πάλη θα οδηγήσει τα πράγματα μπροστά ή θα οδηγηθούμε σε νέα οπισθοχώρηση. Και μπροστά σημαίνει για εμάς Σοσιαλισμός. Σημαίνει κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, σημαίνει επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός. Ώστε να μπουν στο επίκεντρο οι κοινωνικές ανάγκες».
