Η ιστορική υποστήριξη προς το Τελ Αβίβ διαρρηγνύεται σε απροσδόκητα στρώματα της αμερικανικής κοινωνίας. Τα δεδομένα του 2026 όπως παρουσιάζονται από το CNN αποκαλύπτουν μια πρωτοφανή κρίση δημοτικότητας που αγγίζει πλέον τον πυρήνα της δεξιάς βάσης και τους μετριοπαθείς Δημοκρατικούς, αναδιαμορφώνοντας το πολιτικό τοπίο ενόψει των επερχόμενων εκλογικών αναμετρήσεων.

Για δεκαετίες, η υποστήριξη προς το Ισραήλ αποτελούσε ένα από τα ελάχιστα ζητήματα που υπερέβαιναν τις κομματικές γραμμές στο Καπιτώλιο, λειτουργώντας ως ο ακρογωνιαίος λίθος της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Ωστόσο, η εικόνα που αναδύεται από τις τελευταίες δημοσκοπικές μετρήσεις του 2026 υποδεικνύει μια δομική αλλαγή, η οποία δεν περιορίζεται πλέον στις παραδοσιακά επικριτικές φωνές της αριστερής πτέρυγας.

Σύμφωνα με την ανάλυση των δεδομένων ευνοϊκότητας, το Ισραήλ αντιμετωπίζει ένα σοβαρό «πρόβλημα δημοτικότητας» στις Ηνωμένες Πολιτείες, το οποίο εξαπλώνεται με ταχύτητα σε εκλογικές ομάδες που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν δεδομένοι σύμμαχοι. Η μετατόπιση αυτή, που χαρακτηρίζεται από διψήφια ποσοστά πτώσης μέσα σε μόλις τέσσερα χρόνια, θέτει σε αμφισβήτηση την πολιτική «ασυλία» που απολάμβανε το Τελ Αβίβ και αναδεικνύει νέες προκλήσεις για τη διπλωματία της Ουάσιγκτον.

Η Ρωγμή στο Ρεπουμπλικανικό «Τείχος»

Η πιο εντυπωσιακή εξέλιξη καταγράφεται στον χώρο των Ρεπουμπλικανών, όπου η στήριξη προς το Ισραήλ θεωρούνταν παραδοσιακά αδιαπραγμάτευτη. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η νέα γενιά των συντηρητικών ψηφοφόρων απομακρύνεται σταθερά από αυτή τη γραμμή. Συγκεκριμένα, η καθαρή ευνοϊκότητα (net favorability) του Ισραήλ μεταξύ των Ρεπουμπλικανών κάτω των 50 ετών έχει υποστεί μια δραματική καθίζηση. Το 2022, η ομάδα αυτή προσέφερε στο Ισραήλ μια συντριπτικά θετική ψήφο εμπιστοσύνης. Μέχρι το 2025, η ευνοϊκότητα είχε ήδη υποχωρήσει στο -2, ενώ σήμερα, το 2026, έχει κατρακυλήσει στο -16. Πρόκειται για μια συνολική μετατόπιση άνω των 40 μονάδων μέσα σε τέσσερα χρόνια, γεγονός που υποδηλώνει ότι η θρησκευτική ή στρατηγική σύνδεση της δεξιάς με το Ισραήλ δεν κληρονομείται αυτόματα στις νεότερες γενιές.

Η τάση αυτή δεν περιορίζεται μόνο στην ηλικία, αλλά επεκτείνεται και στην ιδεολογική ταυτότητα εντός του κόμματος. Οι μετριοπαθείς και φιλελεύθεροι Ρεπουμπλικανοί, οι οποίοι αποτελούν περίπου το ένα τρίτο της βάσης του κόμματος, παρουσιάζουν παρόμοια συμπεριφορά. Από το θετικό +26 του 2022, η ευνοϊκότητά τους προς το Ισραήλ πέρασε σε αρνητικό έδαφος, αγγίζοντας σήμερα το -9. Η πτώση των 35 μονάδων σε αυτή την κατηγορία εξηγεί εν πολλοίς γιατί οι επικριτικές φωνές εντός του Grand Old Party (GOP) αρχίζουν να αποκτούν πολιτικό βάρος.

Η Περίπτωση του Τόμας Μάσι και η Νέα Πραγματικότητα των Προκριματικών

Η δημοσκοπική αυτή μεταστροφή βρίσκει την πρακτική της εφαρμογή στην πολιτική αρένα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την περίπτωση του Τόμας Μάσι (Thomas Massie), του αντιπροσώπου από την 4η περιφέρεια του Κεντάκι. Ο Μάσι, ένας από τους πιο ένθερμους επικριτές του Ισραήλ εντός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, βρίσκεται σήμερα σε θέση ισχύος παρά την έντονη πολεμική που δέχεται. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει στηρίξει ανοιχτά τον αντίπαλό του, ενώ ισχυρές φιλοϊσραηλινές φωνές έχουν κινητοποιηθεί εναντίον του.

Ωστόσο, οι προβλέψεις για τις προκριματικές εκλογές του Κεντάκι δείχνουν ότι ο Μάσι έχει 71% πιθανότητα να κερδίσει το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών. Το γεγονός ότι ένας υποψήφιος με τέτοιες θέσεις παραμένει το φαβορί απέναντι στην επίσημη κομματική γραμμή και τη στήριξη του Τραμπ, αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα της αλλαγής των διαθέσεων στη βάση των ψηφοφόρων. Η στήριξη προς το Ισραήλ δεν φαίνεται πλέον να αποτελεί το «διαβατήριο» για την πολιτική επιβίωση εντός της δεξιάς.

Η Απομάκρυνση των Νέων Ανδρών: Η «Χαμένη» Συμμαχία του Τραμπ

Μια άλλη κρίσιμη δημογραφική ομάδα που παρουσιάζει έντονη μεταστροφή είναι οι νέοι άνδρες κάτω των 50 ετών. Η ομάδα αυτή αποτέλεσε βασικό πυλώνα της εκλογικής συμμαχίας του Ντόναλντ Τραμπ το 2024, όμως οι θέσεις τους στο ζήτημα του Ισραήλ αποκλίνουν σημαντικά από την παραδοσιακή εξωτερική πολιτική. Το 2022, η καθαρή ευνοϊκότητα του Ισραήλ σε αυτή την ομάδα ήταν στο -3. Μέχρι το 2025 υποχώρησε στο -22, για να φτάσει σήμερα στο εντυπωσιακό -47.

Η σωρευτική πτώση των 44 μονάδων μέσα σε τέσσερα χρόνια αναδεικνύει ένα βαθύ χάσμα. Οι νέοι άνδρες, που μετακινήθηκαν μαζικά προς το Ρεπουμπλικανικό στρατόπεδο στις τελευταίες εκλογές, δεν φαίνεται να συμμερίζονται την προσήλωση του κόμματος στο Τελ Αβίβ. Αυτή η ασυμφωνία μεταξύ της κομματικής ηγεσίας και της πιο δυναμικής εκλογικής της βάσης δημιουργεί ένα ασταθές περιβάλλον για τη διαμόρφωση της μελλοντικής αμερικανικής στρατηγικής στη Μέση Ανατολή.

Το Δημοκρατικό Κέντρο σε «Αποδρομή»

Αν η πτώση στους Ρεπουμπλικανούς είναι αξιοσημείωτη, η αλλαγή στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος χαρακτηρίζεται από τους αναλυτές ως «κοσμογονική». Παραδοσιακά, η κριτική προς το Ισραήλ εντοπιζόταν στην αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών. Σήμερα, όμως, το κύμα της δυσαρέσκειας έχει κατακλύσει το μετριοπαθές και το συντηρητικό τμήμα του κόμματος.

Η καθαρή ευνοϊκότητα του Ισραήλ μεταξύ των μη φιλελεύθερων Δημοκρατικών (μετριοπαθών και συντηρητικών) βρισκόταν στο +3 το 2022. Μέσα σε τρία χρόνια, το 2025, είχε ήδη βυθιστεί στο -30. Η εικόνα σήμερα είναι ακόμη πιο ζοφερή, με την ευνοϊκότητα να αγγίζει το -55. Μια μετατόπιση σχεδόν 60 μονάδων μέσα σε τέσσερα χρόνια σε μια παραδοσιακά σταθερή ομάδα ψηφοφόρων υποδηλώνει ότι η εμπλοκή του Ισραήλ στις περιφερειακές συγκρούσεις και η ανθρωπιστική κρίση που ακολούθησε την 7η Οκτωβρίου έχουν διαβρώσει τη στήριξη ακόμη και στους πιο συντηρητικούς κύκλους των Δημοκρατικών.

Η συνολική εικόνα της αμερικανικής κοινής γνώμης το 2026 δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Η καθαρή ευνοϊκότητα του Ισραήλ στο σύνολο των ενηλίκων στις ΗΠΑ έχει περάσει από το +13 του 2022 στο -23 σήμερα. Πρόκειται για μια συνολική απώλεια 36 μονάδων μέσα σε μια τετραετία, η οποία αντανακλά μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο ο μέσος Αμερικανός προσλαμβάνει τη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή. Αυτή η «άμπωτη» της υποστήριξης δεν είναι απλώς ένας αριθμός, αλλά το αποτέλεσμα μιας ιστορικής ανακατανομής των συναισθημάτων συμπάθειας μεταξύ των δύο εμπλεκόμενων πλευρών.

Το Ιστορικό Πρεδούριο των Παλαιστινίων

Η πιο θεμελιώδης αλλαγή καταγράφεται στην απάντηση του ερωτήματος με ποιον συμπάσχουν περισσότερο οι Αμερικανοί. Το 2022, πριν από τις επιθέσεις της 7ης Οκτωβρίου και τον πόλεμο που ακολούθησε, οι Ισραηλινοί προηγούνταν με μια άνετη διαφορά 28 μονάδων. Σε ορισμένες παλαιότερες μετρήσεις, η διαφορά αυτή άγγιζε ακόμη και τις 40 ή 50 μονάδες.

Το 2026, για πρώτη φορά, οι Παλαιστίνιοι προηγούνται στη συμπάθεια των Αμερικανών με διαφορά 11 μονάδων. Πρόκειται για μια μετατόπιση σχεδόν 40 μονάδων από το 2022 και ακόμη μεγαλύτερη αν συγκριθεί με την περίοδο αμέσως μετά την 7η Οκτωβρίου 2023. Οι Παλαιστίνιοι βρίσκονται σήμερα στην καλύτερη θέση που έχουν βρεθεί ποτέ στη συνείδηση της αμερικανικής κοινής γνώμης, γεγονός που αλλάζει άρδην το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι Αμερικανοί πολιτικοί καλούνται να λάβουν αποφάσεις για τη χρηματοδότηση ή τη στρατιωτική στήριξη της περιοχής.

Ο Παράγοντας «Μπίμπι» και η Σύγκριση με τον Τραμπ

Μεγάλο μέρος αυτής της αρνητικής τάσης φαίνεται να προσωποποιείται στον ίδιο τον Πρωθυπουργό του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου. Ο μακροβιότερος ηγέτης στην ιστορία του Ισραήλ, ο οποίος έχει συνδεθεί με την αμερικανική πολιτική σκηνή εδώ και δεκαετίες, βιώνει τη δική του κατακρήμνιση. Στις αρχές του 2024, η καθαρή ευνοϊκότητά του στις ΗΠΑ ήταν στο +9. Σήμερα, το 2026, βρίσκεται στο -23.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση των ανεξάρτητων ψηφοφόρων, όπου ο Νετανιάχου καταγράφει ευνοϊκότητα -35. Σύμφωνα με τους αναλυτές, ο «Μπίμπι» είναι πλέον τόσο αντιδημοφιλής στις ΗΠΑ όσο και ο Ντόναλντ Τραμπ, με τη διαφορά ότι ο δεύτερος διατηρεί μια σταθερή και φανατική βάση, ενώ ο πρώτος φαίνεται να χάνει ερείσματα σε όλο το πολιτικό φάσμα. Η ταύτιση της ισραηλινής πολιτικής με το πρόσωπο του Νετανιάχου λειτουργεί πλέον ως βαρίδι για τη δημόσια εικόνα της χώρας στην Αμερική.

Το AIPAC ως «Μπαμπούλας» των Προκριματικών

Η κρίση δημοτικότητας του Ισραήλ έχει αρχίσει να μεταφράζεται σε άμεσες εκλογικές συνέπειες, ειδικά στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος. Το όνομα του Ισραήλ έχει αποκτήσει αρνητική φόρτιση στις προκριματικές εκλογές, με την επιρροή των λόμπι να τίθεται υπό το μικροσκόπιο των ψηφοφόρων. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του AIPAC (American Israel Public Affairs Committee). Οι αναζητήσεις στο Google για το AIPAC το 2026 έχουν εκτοξευθεί κατά 363% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, φτάνοντας σε ιστορικό υψηλό.

Στην αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών, η χρηματοδότηση από το AIPAC χρησιμοποιείται πλέον ως όπλο εναντίον των αντιπάλων, με τους υποψηφίους να κατηγορούνται ότι εξυπηρετούν ξένα συμφέροντα. Το μεγάλο ερώτημα που απασχολεί πλέον τους στρατηγικούς αναλυτές είναι αν αυτή η τάση θα περάσει και στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Αν τα ποσοστά των νέων Ρεπουμπλικανών παραμείνουν στα τρέχοντα αρνητικά επίπεδα, το Ισραήλ και οι οργανώσεις που το στηρίζουν ενδέχεται να μετατραπούν σε «πολιτικό σκιάχτρο» και για τη δεξιά, ανατρέποντας μια συμμαχία που θεωρούνταν αδιάρρηκτη για μισό αιώνα.

Η ανάλυση των δεδομένων του 2026 υποδηλώνει ότι δεν βρισκόμαστε απλώς μπροστά σε μια παροδική διακύμανση της κοινής γνώμης, αλλά σε μια δομική αναδιάταξη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέρχονται σε μια εποχή όπου η στήριξη προς το Ισραήλ δεν είναι πλέον η «προεπιλεγμένη» θέση του εκλογικού σώματος. Η απώλεια της νεολαίας, των ανεξάρτητων και των μετριοπαθών Δημοκρατικών δημιουργεί μια νέα γεωγραφία ισχύος, όπου οι Παλαιστίνιοι αποκτούν για πρώτη φορά σημαντικό επικοινωνιακό πλεονέκτημα.

Αν και οι αριθμοί μπορεί να αλλάξουν στο μέλλον, η τρέχουσα δυναμική αναγκάζει την αμερικανική πολιτική τάξη να επανεξετάσει τους όρους της σχέσης της με το Τελ Αβίβ. Η εποχή που η βοήθεια προς το Ισραήλ εγκρινόταν με «κλειστά μάτια» φαίνεται να δύει, δίνοντας τη θέση της σε μια περίοδο έντονου ελέγχου, κομματικής αντιπαράθεσης και λαϊκής δυσαρέσκειας. Το αν η ισραηλινή διπλωματία θα καταφέρει να αναστρέψει αυτό το κλίμα ή αν οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να απομακρύνονται από τον παραδοσιακό τους ρόλο ως «αταλάντευτος προστάτης», θα αποτελέσει ένα από τα κεντρικά ζητήματα της διεθνούς πολιτικής για τα επόμενα χρόνια.