Του Κωστή Ντουντουλάκη
Θλιβερό χαμπέρι. Έφυγε δυστυχώς προχτές, σήμερα στις 5 το απόγευμα η κηδεία του στο κοιμητήριο του Αγίου Λουκά Χανίων, ο παλιός καλός φίλος και συναθλητής, παλιάς κοπής άνθρωπος, ντόμπρος, αγέρωχος πάντα, ελικρινής, δίκαιος, παληκάρι σε όλα του μα και ευαίσθητος αυτοδίδακτος καλλιτέχνης συνάμα!
Ο Αντώνης Μιχαηλίδης, ήταν από τους πρωτοπόρους της άρσης βαρών, την δεκαετία του 1960 στα Χανιά. Υπήρξε πρότυπο για εμάς, όλους τους μετά το 1970 Χανιώτες αρσιβαρίστες.

Ήταν ένας από τους δυο τρεις που ξεκίνησαν το άθλημα εδώ με πρωτόγονες μπάρες, όργανα και βάρη ιδιοκατασκευής, πολλά τα έφτιαχνε ο ίδιος σε τόρνους ως τεχνίτης εργαζόμενος τότε στο Ναύσταθμο. Ακόμα κι όταν αργότερα ήρθαν τα βάρη και στοιχειώδη όργανα από την Ομοσπονδία, χρησιμοποιούσαμε επί χρόνια για βοηθητικές ασκήσεις κάποια από εκείνα τα παλιά…

Είχε εντυπωσιακή σωματική δύναμη, αν και ως αυτοδίδακτος, χωρίς προπονητή, υστερούσε σε τεχνική.
Διακρίθηκε μετά και στον ακοντισμό όπου έκανε παγκρήτιο ρεκόρ.
Παράλληλα, αν και από μικρός στην βιοπάλη, ασχολήθηκε με την ζωγραφική. Αυτοδίδακτος κι εκεί, τα έργα του θυμίζουν εκείνα του Θεόφιλου. Δεν έπαψε να ζωγραφίζει στον ελεύθερο χρόνο του ούτε στα χρόνια που έφυγε μετανάστης στην Αμερική αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον.

Ο πίνακας παρακάτω, είναι ένας που μου χάρισε προ ετών.
Οι φωτογραφίες μαζί του είναι από τα χρόνια του αθλητισμού και τις παρεούλες μας.

Θερμά συλλυπητήρια στα πολυαγαπημένα του παιδιά κι εγγόνια. Θα ζει πάντα στις αναμνήσεις όσων είχαμε την καλή τύχη να τον γνωρίσουμε από κοντά, θα ζει στις καρδιές μας ως άνθρωπος που άφησε ανεξίτηλα ίχνη γνήσιων αξιών, σημαντικών πράξεων και ανθρωπιάς στο διάβα του



