Η συζήτηση γύρω από τη στελέχωση του Γενικού Νοσοκομείου Χανίων και τη δρομολογούμενη ένταξή του στο καθεστώς των «υγειονομικά άγονων περιοχών» λαμβάνει ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις, θέτοντας στο επίκεντρο το αναπτυξιακό μοντέλο της Δυτικής Κρήτης. Με δημόσια παρέμβασή του, ο γιατρός και δημοτικός σύμβουλος Χανίων με τη «Λαϊκή Συσπείρωση», Δημήτρης Μακρέας, καταθέτει μια εναλλακτική και κριτική ανάγνωση της υγειονομικής πραγματικότητας.

Σύμφωνα με τον κ. Μακρέα, η ανάγκη επιστράτευσης ενός θεσμικού εργαλείου που σχεδιάστηκε αποκλειστικά για τη στήριξη απομονωμένων περιοχών αποτελεί ένδειξη μιας βαθύτερης αστικής και κοινωνικής μετάλλαξης, η οποία τροφοδοτείται από την έξαρση της τουριστικής δραστηριότητας και την υποβάθμιση των δημόσιων δομών.

Το κεντρικό επιχειρηματολογικό σκέλος της παρέμβασης του κ. Μακρέα εστιάζει στον χαρακτήρα του μέτρου που προκρίνεται ως λύση για το νοσηλευτικό ίδρυμα των Χανίων. Ο δημοτικός σύμβουλος υπογραμμίζει ότι η συγκεκριμένη νομοθετική πρόβλεψη αλλοιώνεται ως προς τον αρχικό της σκοπό, καθώς προοριζόταν για περιοχές με γεωγραφικές ιδιαιτερότητες και παντελή έλλειψη ιδιωτικών υποδομών περίθαλψης.

Αναφέρει πιο αναλυτικά ο γιατρός:

Δυστοπία ή η ωμή πραγματικότητα που παράγει η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού και της έντασης των εκμεταλλευτικών σχέσεων;

Μαλλον και τα δύο..

Φτάσαμε στο σημείο η σανίδα σωτηρίας του νοσοκομείου να είναι η διαστροφή ενός εργαλείου που έχει ως σκοπό να στηρίξει δυσπρόσιτες περιοχές στις οποίες συνήθως δεν υπάρχουν ούτε ιδιωτικές υπηρεσίες υγείας .

Στα Χανιά όμως ο ιδιωτικός τομέας μεγεθύνεται μέρα με τη μέρα ως αποτέλεσμα (και) της υποβάθμισης των δημοσίων υπηρεσιών.

Πριν βιαστούμε να χειροκροτήσουμε την προτεινόμενη λύση (η οποία μακάρι να αποδώσει) ας δούμε με ειλικρίνεια την εικόνα της πόλης και την προβολή της στο άμεσο μέλλον.

Ας μιλήσουμε για το πραγματικό πρόβλημα που είναι η επιδίωξη του μέγιστου κέρδους από κάθε σπιθαμή γης, από το ίδιο το παρελθόν και την ιστορία της πόλης, από τις ίδιες τις σχέσεις των ανθρώπων. Από τον αέρα, τον ήλιο ,τα βουνά , τα νερά .Ότι μπορεί να πουληθεί πουλιέται όσο πιο ακριβά γίνεται. Και ότι δε μπορεί να πουληθεί άμεσα μετατρέπεται με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο σε εμπορικό προϊόν.

Πως άλλαξε αυτή η πόλη μέσα σε μόλις δεκαπέντε χρόνια; Πως μετατράπηκε σε αυτό το δυστοπικό τουριστικό πάρκο ; Πως έγινε αφιλόξενη πέρα από πανάκριβη;

Η “Πόλη που θέλουμε” σε πολύ μεγάλο βαθμό ταυτίζεται με τον “άνθρωπο που θέλουμε να είμαστε”.

Ας μιλήσουμε επιτέλους για το πραγματικό υπαρξιακό πρόβλημα της πόλης.