Της Κάλλη Λάσκαρη από τη σελίδα “ΓΑΥΔΟΣ – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ“

Διαβάζω τις τελευταίες μέρες για τη Γαύδο και το τι γίνεται εκεί. Θα μου πεις εδώ καράβια χάνονται το ότι ξηλώσαν τις «παράγκες» κάποιων «τρελών και άπλυτων» θα μας νοιάξει. Άλλωστε εμείς είμαστε της τάξης και της ηθικής, άρα καλά τους κάνουν – καταπατητές και βρωμιάριδες είναι.

Άσε λίγο να σου πω γιατί αυτό που συμβαίνει στη Γαύδο δεν είναι μόνο για τους λίγους που αγαπούν να ζουν στη φύση και αποφάσισαν να ζήσουν στις παραλίες της Γαύδου, γυμνοί και διαφορετικοί. Αφορά όλους μας.

Στη Γαύδο την είχα ακούσει αλλά κατάφερα και πήγα πριν 3 χρόνια για πρώτη φορά. Πήγα μόνη μου με τη σκηνή μου. Έζησα μια βδομάδα με ελάχιστα ή καθόλου ρούχα, κάτω από έναν κέδρο σε μια σκηνή και ποτέ δεν αισθάνθηκα πιο ελεύθερη και ασφαλής.

Τότε είχε αρχίσει ο πόλεμος ενάντια στο γυμνισμό, αλλά ακόμα ήταν στα πρώτα βήματα. Ίσως εσένα τώρα να σε φοβίζει να ζεις κοντά στη φύση, πόσο μάλλον χωρίς ρούχα, όμως έχεις ακούσει ποτέ κάτι κακό για τη Γαύδο; Ακούστηκε ποτέ γυναικοκτονία σε αυτό το μέρος; Τυχαίο θα μου πεις. Μπορεί άλλωστε πάντα υπάρχει χρόνος και κακοί εκεί έξω.

Όμως θα σου πω ότι η κοινότητα των ανθρώπων που ζουν κοντά στη φύση δεν τρώει μόνο χόρτα και τσία και πίνει κομπούχα, έχει και άλλα χαρακτηριστικά που έχουν να κάνουν με αξίες και συμπεριφορές. Φροντίζουν τη φύση, κάτι που δεν κάνουν οι εκδρομείς και οι τουρίστες. Νοιάζονται για τους άλλους αλλά κοιτούν τη δουλειά τους και όχι τι κάνεις εσύ. Δεν σε κρίνουν από τα ρούχα σου, άλλωστε ελάχιστα φοράς, αλλά ούτε και από το σώμα σου. Μοιράζονται, βοηθούν. Αγαπούν τα ζώα και τα φροντίζουν. Ζουν και αφήνουν και τους άλλους να ζήσουν. Σε δέχονται για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που έχεις.

Ναι καταλαβαίνω ότι αυτό δεν είναι το «κανονικό». Το κανονικό είναι να έχεις status, κύρος, να μπορείς να πεις «ξέρεις ποιος είμαι εγώ» και γυμνός ομολογώ δεν μπορείς να το στηρίξεις αυτό. Ακούγεται γελοίο.

Αυτό το νησί λοιπόν είναι ένας «άλλος» τόπος.

Και τώρα έρχεται μια δήμαρχος να το νοικοκυρέψει.

Να διώξει τους άπλυτους που βάζουν το νησί σε κίνδυνο.

Μόνο που 3 χρόνια πριν, της έστειλα προσωπικά μια έκκληση και φωτογραφίες για να φροντίσει να μαζέψουν τα γυαλιά μέσα στο δάσος στο Σαρακίνικο να μην πάρει φωτιά. Γυαλιά που οι εργάτες του Δήμου στη διαδικασία της «ανακύκλωσης» (είμαστε οικολόγοι για τα μάτια του κόσμου) αφήνουν πίσω τους. Με έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων της, για να παραμείνω κόσμια.

Άλλωστε μια φωτιά στο δάσος των κέδρων στο Σαρακίνικο θα ήταν βούτυρο στο ψωμί της. N’est-ce pas? που λεν και οι φίλοι μας οι Γάλλοι. Γιατί ποιος θα φταίει; Οι άπλυτοι.

Κάπου διάβασα ένα άρθρο ότι οι γυμνιστές βρίσκουν τις καλύτερες παραλίες γιατί δεν τους νοιάζει να περπατήσουν, δεν θέλουν να παρκάρουν τα τσιπ τους στην άμμο, δεν χρειάζονται 5άστερα και πολυτελή εστιατόρια που αναγκαστηκά θα πρέπει να έχουν δρόμους για να εφοδιάζονται. Κουβαλάνε στη πλάτη τους τα παιδιά τους, το σπίτι τους και τη τροφή τους. Μετά κάποιος καταλαβαίνει την αξία τους και πιέζει να φτιαχτεί δρόμος γιατί θέλει να τις εκμεταλλευτεί – τις παραλίες και τον τόπο, γιατί σιγά μην μείνει στο νησί, Τότε ένας δήμαρχος βρίσκει τους ανθρώπους βρώμικους και αλήτες και φέρνει ματ για να τους διώξει καθώς τα ματάκια του βλέπουν δολλάρια.

Ας μην γίνουμε η χώρα δεν υπάρχει χώρος για όλους όσοι θέλουμε να ζήσουμε έστω και για λίγο διαφορετικά. Ας μείνουν κάποιοι τόποι που να μπορούμε ακόμα να πάμε στην ταβέρνα και να βοηθήσουμε να έρθει το φαγητό στο τραπέζι μας, γιατί η κυρά Λίτσα δεν έχει αρκετά χέρια. Μέρη που στη τάβλα δίπλα μας μπορεί να κάτσει να φάει ένας άγνωστος και χωρίς να φοβηθείς να του χαμογελάσεις και να του πεις «τι κάνεις φίλε;». Θα μπορούσα να μιλάω για ώρα για τη ζωή στη Γαύδο.

Μπορεί να μην σου αρέσει αυτός ο τρόπος ζωής. Δεν κρίνω. Ζητάω μόνο να σκεφτείς. Ίσως και να δοκιμάσεις.