Το 1999, σε ηλικία μόλις 18 μηνών, ο μικρός Παναγιώτης Βασιλέλλης διαγνώστηκε με λευχαιμία. Ο πατέρας του, Στρατής Βασιλέλλης, οικοδόμος από τη Μυτιλήνη, πάσχιζε να σώσει το παιδί του. Οι γιατροί τού είπαν ότι μόνη ελπίδα ήταν να μεταβεί στο νοσοκομείο Memorial στις Ηνωμένες Πολιτείες — μια θεραπεία που κόστιζε περίπου 100.000.000 δραχμές (δηλαδή 300.000 ευρώ), ποσό εξωπραγματικό για την οικογένεια. Μη έχοντας άλλη επιλογή, ο πατέρας στράφηκε στους τηλεοπτικούς σταθμούς, δημοσιοποίησε το δράμα του και ζήτησε τη βοήθεια της κοινωνίας.

Η ελληνική κοινωνία ανταποκρίθηκε άμεσα. Ευαισθητοποιήθηκαν όλοι και πρόσφεραν ό,τι μπορούσαν για να σωθεί το αγγελούδι και να εξαντλήσει κάθε πιθανότητα θεραπείας. Όλα έδειχναν πως η έκβαση θα ήταν αίσια: μέσα σε ένα πρωτοφανές κύμα αλληλεγγύης, το απαιτούμενο ποσό συγκεντρώθηκε.

Δυστυχώς, όμως, η τράπεζα είχε αντίθετη άποψη. Επικαλούμενη έναν αναχρονιστικό νόμο του 1931, ενημέρωσε την οικογένεια ότι τα χρήματα δεν μπορούσαν να εκταμιευθούν, καθώς ο τραπεζικός λογαριασμός δεν είχε χαρακτηριστεί εξαρχής ως ερανικός. Παρά τις απεγνωσμένες εκκλήσεις των γονιών και τη γενικευμένη κατακραυγή, η απόφαση δεν ανακλήθηκε.

Χωρίς τη δυνατότητα να ταξιδέψει στις ΗΠΑ, όπου ενδεχομένως θα είχε σωθεί, ο μικρός Παναγιώτης άφησε την τελευταία του πνοή στις 5 Μαρτίου 2001.

Σε μια πράξη τραγικής ειρωνείας, δύο ημέρες μετά τον θάνατο του αγοριού, η τράπεζα εκταμίευσε 12.000.000 δραχμές από τον λογαριασμό, τα οποία διοχετεύθηκαν σε ιδρύματα για την καταπολέμηση παιδικών ασθενειών. Όταν ο τότε υπουργός Υγείας του ΠΑΣΟΚ, Αλέκος Παπαδόπουλος, ρωτήθηκε σε συνέντευξη Τύπου για την υπόθεση, περιορίστηκε σε δύο λέξεις: «Άλλη ερώτηση…»

Τέσσερα χρόνια αργότερα, γύρω στο 2005, η εφορία έβγαλε σε πλειστηριασμό το σπίτι των γονιών στη Μυτιλήνη. Το κράτος απαιτούσε από τους χαροκαμένους γονείς να καταβάλουν φόρο δωρεάς για τα χρήματα που είχαν συγκεντρωθεί από τον δημόσιο έρανο — χρήματα τα οποία ποτέ δεν έφτασαν έγκαιρα στο παιδί τους για να σωθεί.

Την ίδια χρονιά, ο σκηνοθέτης Σωτήρης Τσαφούλιας κινητοποιήθηκε και παρενέβη ενεργά για να σωθεί το σπίτι της οικογένειας. Όπως ανέφερε αργότερα ο ίδιος, όταν πληροφορήθηκε τον παράλογο κίνδυνο να χάσουν οι γονείς τη στέγη τους για τον φόρο δωρεάς, ανέλαβε δράση και συνέβαλε καθοριστικά στη συγκέντρωση του ποσού. Χάρη στη στήριξη αυτή, η οφειλή τακτοποιήθηκε και ο πλειστηριασμός αποτράπηκε. Αυτή η εμπειρία δημιούργησε έναν στενό δεσμό ανάμεσα στον δημιουργό και την οικογένεια, εμπνέοντάς τον χρόνια αργότερα να εντάξει στοιχεία της ιστορίας στην τηλεοπτική σειρά «Ριφιφί».

Το 2008, η ελληνική δικαιοσύνη έκρινε τελεσίδικα ότι κανείς δεν έφερε ποινική ευθύνη για τον θάνατο του παιδιού.

Ο Παναγιώτης Βασιλέλλης θα ήταν σήμερα 28 ετών.