Ήταν ένα γλυκό κι απαλό λιόγερμα  κι εγώ καθισμένος στη ρίζα ενός μικρού βουνού, σε μιαν απάνεμη μικρή παραλία λίγο έξω από την Κίσαμο, την πριγκίπισσα της δυτικής Κρήτης, όπως την αποκαλώ, αγνάντευα την απέραντη θάλασσα. Ο ρήγας τ’ ουρανού, φορώντας το χρυσοκόκκινο πανωφόρι του, έπαιζε – θαρρείς – κρυφτούλι με τα λογίς – λογίς σύννεφα, στον γλαυκό ουρανό, ενώ τα ψαροκάικα, λίγα στον αριθμό, άφηναν το ένα μετά το άλλο την αγκαλιά του μικρού λιμανιού κι ανοίγονταν στο πέλαος για το ολονύχτιο ψάρεμα. Ταράζοντας δε, την ήσυχη θάλασσα, έδιναν συγχρόνως μια σπάνια σε ομορφιά εικόνα, που δεν μπορώ με λόγια να περιγράψω.

Γράφει ο Μανούσος Γ. Δασκαλάκης