Η Ιρανή νομικός και πρώην ερευνήτρια του Yale, Χελιέχ Ντουταγκί, δημοσίευσε φωτογραφίες και μαρτυρία από το Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Ιράν, περιγράφοντας εικόνες καταστροφής σε αίθουσες διδασκαλίας, εργαστήρια και γραφεία καθηγητών. Η ανάρτησή της στο Twitter φέρνει στο προσκήνιο τις επιπτώσεις του πολέμου στις ακαδημαϊκές υποδομές του Ιράν — και εντάσσει τους βομβαρδισμούς σε ένα ευρύτερο μοτίβο που αποκαλεί «συστηματική αποδόμηση της ανάπτυξης ενός έθνους».

Η Χελιέχ Ντουταγκί δεν είναι μια άγνωστη φωνή. Ιρανή νομικός ειδικευμένη στο διεθνές δίκαιο και την πολιτική οικονομία, διετέλεσε συνεργάτιδα ερευνήτρια στη Νομική Σχολή του Yale, όπου υπηρέτησε ως αναπληρώτρια διευθύντρια του Law and Political Economy (LPE) Project από το 2023 έως το 2025.

Τον Μάρτιο του 2025, η ακαδημαϊκή της πορεία στο Yale διακόπηκε απότομα. Στις 4 Μαρτίου τέθηκε σε διοικητική αναστολή μετά από ισχυρισμούς ότι συνδεόταν με τη Samidoun — μια οργάνωση που το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ έχει χαρακτηρίσει ως «εικονική φιλανθρωπική οργάνωση» που εμπλέκεται στη συγκέντρωση χρημάτων για το Λαϊκό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης. Η Ντουταγκί αρνήθηκε οποιαδήποτε παράνομη σύνδεση, κατηγόρησε το Yale για κακόπιστη διαχείριση της έρευνας και δήλωσε ότι «μπαίνουμε σε μια εποχή σιωνιστικού ΜακΚαρθισμού». Ανοιχτή επιστολή στις 17 Μαρτίου 2025, υπογεγραμμένη από πάνω από 1.000 ακαδημαϊκούς, φοιτητές και επαγγελματίες, εξέφρασε αλληλεγγύη και ζήτησε από το Yale να την αποκαταστήσει. Τελικά, η θέση της τερματίστηκε.

Σήμερα, η Ντουταγκί εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης και τις τελευταίες εβδομάδες καταγράφει τη ζωή κάτω από βομβαρδισμό στο Ιράν.

«Οι αίθουσες γεμάτες σκόνη και θραύσματα γυαλιού»

Σε ανάρτησή της στο Twitter, η Ντουταγκί περιέγραψε αυτό που είδε περπατώντας στο Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Ιράν — ένα από τα κορυφαία δημόσια πανεπιστήμια της χώρας.

«Σήμερα ήταν μία από τις πιο τρομακτικές ημέρες της ζωής μου ως ακαδημαϊκός», έγραψε. «Περπατώντας μέσα στο Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας του Ιράν, με χτύπησε η καταστροφή. Μόλις τον περασμένο μήνα, αυτό το πανεπιστημιούπολη ήταν ζωντανή με φοιτητές, που πηγαινοέρχονταν ανάμεσα στις αίθουσες. Τώρα, τμήματα του campus κείτονται σε ερείπια — αίθουσες διδασκαλίας κατεστραμμένες, διάδρομοι γεμάτοι σκόνη και θραύσματα γυαλιού.»

Η Ντουταγκί περιέγραψε καμένα γραφεία καθηγητών και ένα πρόσφατα ανακαινισμένο κτίριο — χώρο όπου οι φοιτητές συγκεντρώνονταν για προγράμματα, κοινωνικοποίηση, ζωή — που έχει πλέον καταστραφεί. Μετέφερε τη μαρτυρία ενός φοιτητή: «Το γραφείο του καθηγητή μου ακόμα κάπνιζε λίγο. Εκεί περίμενα για τις ώρες γραφείου. Να κάνω ερωτήσεις. Να ζητήσω επανεξέταση του βαθμού μου.»

Η Ντουταγκί υπενθύμισε ότι πρόκειται για το ίδιο πανεπιστήμιο που εκτόξευσε τους ιρανικούς δορυφόρους Omid και Zafar 2 — σύμβολα αυτόχθονου τεχνολογικού επιτεύγματος. Μία εβδομάδα πριν τον βομβαρδισμό, ένας από τους καθηγητές του πανεπιστημίου δολοφονήθηκε. Την επόμενη μέρα, το πανεπιστήμιο βομβαρδίστηκε.

«Αποανάπτυξη και αποβιομηχάνιση»

Η Ντουταγκί τοποθέτησε τον βομβαρδισμό σε ένα ευρύτερο πλαίσιο, χρησιμοποιώντας τους όρους «de-development» (αποανάπτυξη) και «de-industrialisation» (αποβιομηχάνιση). «Από τις κυρώσεις στις στοχευμένες δολοφονίες, στον βομβαρδισμό ερευνητικών κέντρων και πανεπιστημίων, υπάρχει ένα σαφές μοτίβο», έγραψε: «η συστηματική αποδόμηση της αυτόχθονης ανάπτυξης ενός έθνους, της βιομηχανικής του βάσης, της ικανότητάς του να στέκεται στα πόδια του.»

Η ανάρτησή της ολοκληρώθηκε με μια αιχμηρή παρατήρηση προς τη δυτική ακαδημαϊκή κοινότητα: «Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ ότι, ενώ Αμερικανοί και Σιωνιστές εγκληματίες πολέμου στοχεύουν πανεπιστήμια, σχολεία, νοσοκομεία, δολοφονούν καθηγητές και σκοτώνουν παιδιά — και μετά από δύο χρόνια γενοκτονίας — δυτικοί διανοούμενοι ακόμα συζητούν αν θα ψηφίσουν ένα συμβολικό, μη εκτελεστό ψήφισμα BDS.»

Η Ντουταγκί σημείωσε ότι οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν από την ίδια και ότι αναλυτικό ρεπορτάζ θα ακολουθήσει.

Ο βομβαρδισμός ακαδημαϊκών υποδομών στο ευρύτερο πλαίσιο

Η μαρτυρία της Ντουταγκί δεν αποτελεί μεμονωμένη αναφορά. Οι βομβαρδισμοί πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων και εκπαιδευτικών υποδομών έχουν αναδειχθεί σε επαναλαμβανόμενο στοιχείο τόσο στη Γάζα, όπου ολόκληρα πανεπιστήμια καταστράφηκαν τους τελευταίους μήνες, όσο και πλέον στο Ιράν. Η στοχοποίηση ακαδημαϊκών μέσω δολοφονιών — πρακτική με μακρά ιστορία στη σύγκρουση Ισραήλ-Ιράν, κυρίως στο πλαίσιο του πυρηνικού προγράμματος — φαίνεται πλέον να εντείνεται.

Η προσωπική πορεία της ίδιας της Ντουταγκί — από τη Νομική Σχολή του Yale στα βομβαρδισμένα πανεπιστήμια της Τεχεράνης — ενσωματώνει δύο διαφορετικές αλλά αλληλένδετες πλευρές αυτής της κρίσης: τις ακαδημαϊκές πιέσεις που δέχονται φωνές κριτικές προς το Ισραήλ στη Δύση, και τη φυσική καταστροφή εκπαιδευτικών υποδομών στη Μέση Ανατολή. Ανεξάρτητα από τη θέση που κανείς υιοθετεί απέναντι στη σύγκρουση, οι εικόνες κατεστραμμένων αιθουσών και η μαρτυρία φοιτητών θέτουν ερωτήματα που δύσκολα μπορούν να αγνοηθούν.

Ο καθηγητής οικονομικών Ρίτσαρντ Γουλφ, μιλώντας στην εκπομπή UpFront με τη δημοσιογράφο Ρέντι Τλάμπι, προειδοποιεί ότι ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν δημιουργεί μια αλυσιδωτή οικονομική κρίση που πλήττει κάθε ήπειρο — από την εκτίναξη των τιμών πετρελαίου και τροφίμων μέχρι τη δημοσιονομική κατάρρευση της Αμερικής. Η ανάλυσή του συνδέει τον πόλεμο με τη γεωπολιτική μετατόπιση ισχύος, την κρίση του δολαρίου και την αναδιάταξη του παγκόσμιου ενεργειακού χάρτη.

Ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν — μόλις ένα μήνα μετά την έναρξή του — έχει ήδη τεράστιες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία. Ο Ρίτσαρντ Γουλφ τοποθετεί αυτές τις επιπτώσεις σε ένα ευρύτερο πλαίσιο αλληλεξάρτησης. «Είναι εκπληκτικό πόσο τεκμηριώνει αυτό που νιώθαμε όλο και περισσότερο — ότι είμαστε μία μεγάλη οικονομία στον κόσμο σήμερα», δήλωσε. «Ο πλανήτης είναι διασυνδεδεμένος μέσω μακρών αλυσίδων εφοδιασμού, μέσω ταχείας κίνησης εμπορίου και επενδύσεων.»

Η άνοδος των τιμών πετρελαίου, φυσικού αερίου και λιπασμάτων αγγίζει κάθε ήπειρο και κάθε βιομηχανία. Οι πιέσεις αυτές ασκούν ασφυκτική δύναμη στον Τραμπ και τον Νετανιάχου «πολύ πέρα από αυτό που προέβλεπαν», σύμφωνα με τον Γουλφ, «γιατί, όπως πολλοί από εμάς, δεν είχαν κατανοήσει πώς λειτουργεί πλέον η παγκόσμια οικονομία».

Δημοσιονομικός γκρεμός: 800 δισεκατομμύρια δολάρια επιπλέον

Ο Γουλφ περιέγραψε αυτό που χαρακτήρισε «δημοσιονομική καταστροφή» στις ΗΠΑ. Ακόμη πριν τον πόλεμο στο Ιράν, ο Τραμπ είχε ζητήσει αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού — τον οποίο ο Γουλφ αποκαλεί πλέον «προϋπολογισμό του Υπουργείου Πολέμου» — από τα τρέχοντα 900 δισεκατομμύρια δολάρια στα 1,5 τρισεκατομμύρια δολάρια για το δημοσιονομικό έτος 2027: μια αύξηση 600 δισεκατομμυρίων. «Αυτή είναι η μεγαλύτερη αύξηση αμυντικών δαπανών στην αμερικανική ιστορία», σημείωσε, «πόσω μάλλον σε θεωρητικά ειρηνική περίοδο.»

Σε αυτά προστίθενται 200 δισεκατομμύρια δολάρια που ο Τραμπ ζήτησε ειδικά για τον πόλεμο στο Ιράν — φέρνοντας τη συνολική αύξηση μόνο στο στρατιωτικό σκέλος στα 800 δισεκατομμύρια. Ταυτόχρονα, η μοναδική πρόταση αύξησης εσόδων του Τραμπ — οι δασμοί — κηρύχθηκε αντισυνταγματική από το Ανώτατο Δικαστήριο λίγες εβδομάδες νωρίτερα. Οι εταιρείες ζητούν πλέον επιστροφές για τους δασμούς που κατέβαλαν.

«Οι ΗΠΑ είναι ήδη η μεγαλύτερη χρεωμένη χώρα στον κόσμο», τόνισε ο Γουλφ. «Έχουμε ελλείμματα πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια. Και οι τρεις μεγάλοι οίκοι αξιολόγησης — Standard & Poor’s, Moody’s και Fitch — έχουν υποβαθμίσει την πιστοληπτική ικανότητα της αμερικανικής κυβέρνησης από ΑΑΑ σε ΑΑ.» Δεν είναι σαφές, πρόσθεσε, ότι ο υπόλοιπος κόσμος ή οι Αμερικανοί θα δανείσουν στην κυβέρνηση τα χρήματα που χρειάζεται.

Λιπάσματα, ντίζελ και η αλυσίδα τροφίμων

Ο Γουλφ εξήγησε αναλυτικά πώς ο πόλεμος μεταφράζεται σε αύξηση τιμών για τον απλό πολίτη. Τα λιπάσματα, που παράγονται από πετρέλαιο, βλέπουν τις τιμές τους να εκτινάσσονται — ενώ παράλληλα μεγάλο μέρος τους διακινούνταν μέσω των Στενών του Χορμούζ, κάτι που δεν είναι πλέον δυνατό. «Αυξανόμενη τιμή και συρρικνούμενη προσφορά», σημείωσε. «Και πότε συμβαίνει αυτό; Ακριβώς τώρα, την εαρινή περίοδο, όταν οι αγρότες σε όλο τον κόσμο προσπαθούν να αποφασίσουν τι καλλιέργεια θα κάνουν, πόσο λίπασμα μπορούν να αντέξουν, αν θα το βρουν καν. Και ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Αύξηση τιμών τροφίμων.»

Στο ίδιο πλαίσιο, ανέφερε ότι η τιμή του ντίζελ — καυσίμου που κινεί όλα τα φορτηγά — αυξήθηκε από περίπου 3,5 δολάρια το γαλόνι πριν τον πόλεμο στα 5 δολάρια σήμερα. «Τα πάντα που αγοράζει ένας Αμερικανός στο τοπικό του κατάστημα φτάνουν εκεί με φορτηγό. Και αυτό το φορτηγό κινείται με ντίζελ», εξήγησε. «Όσο λιγότερα χρήματα έχεις, τόσο περισσότερο σε πονάει μια αύξηση τιμών.»

Ο Γουλφ σημείωσε ότι η εργατική τάξη χρειάζεται χρόνο για να προλάβει — αν είναι αρκετά τυχερή να έχει συνδικάτο — με συμβάσεις μισθολογικών αυξήσεων. Στο μεταξύ, η ήδη δύσκολη οικονομική τους κατάσταση θα χειροτερέψει. «Αυτή η πραγματικότητα έχει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα πολύ ανήσυχο για τις εκλογές του Νοεμβρίου», πρόσθεσε.

Κατάρ: Ζημιά που θα πάρει πέντε χρόνια να αποκατασταθεί

Η δημοσιογράφος Τλάμπι έθεσε ένα κρίσιμο ερώτημα: ακόμη και αν ο πόλεμος σταματούσε αύριο, πόσο θα διαρκούσαν οι συνέπειες; Αναφέρθηκε στον διευθύνοντα σύμβουλο της Qatar Energy, Σαάντ αλ-Καάμπι, ο οποίος δήλωσε ότι η ζημιά από την ιρανική επίθεση στο Ρας Λαφάν — τη μεγαλύτερη μονάδα παραγωγής υγροποιημένου φυσικού αερίου στον κόσμο — εξάλειψε το 17% της παραγωγικής ικανότητας και θα χρειαστεί έως πέντε χρόνια για την αποκατάστασή της.

Ο Γουλφ συμφώνησε: «Ακόμη και αν όλα σταματούσαν θαυματουργά τώρα, οι επιπτώσεις θα χρειαστούν χρόνια για να αντιμετωπιστούν.» Προχώρησε ωστόσο βαθύτερα, αναλύοντας πώς η ίδια η αρχιτεκτονική ασφαλείας του Κόλπου ανατρέπεται.

Η κατάρρευση της «συμφωνίας» του Κόλπου

Ο Γουλφ περιέγραψε τη συμφωνία που χώρες όπως το Κατάρ, τα ΗΑΕ και άλλα κράτη του Κόλπου είχαν κάνει από τις δεκαετίες του 1970 και 1980: εξόρυξη πετρελαίου και φυσικού αερίου, πώληση σε δολάρια, ανακύκλωση πλεονασμάτων μέσω δανεισμού στην αμερικανική κυβέρνηση, και φιλοξενία αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων ως αντάλλαγμα προστασίας.

«Αυτός ο τελευταίος μήνας πολέμου έδειξε ότι σχεδόν κάθε πτυχή αυτής της συμφωνίας δεν ισχύει πλέον», δήλωσε. «Για παράδειγμα, έμαθαν ότι η παρουσία αμερικανικής βάσης δεν αποτελεί προστασία αλλά σε κάνει στόχο. Έχει σχεδόν το αντίθετο αποτέλεσμα. Τράβηξε εκείνους τους ιρανικούς πυραύλους που προκάλεσαν τη ζημιά στο Κατάρ για την οποία μιλήσατε.»

Πρόσθεσε ότι δεν υπάρχει ένδειξη ότι οι Ιρανοί έχουν περιορισμένα αποθέματα πυραύλων και drones. Ακόμη και αν το Ιράν αντιμετώπιζε περιορισμούς, τα μακρά σύνορα με τη Ρωσία — και τα σύνορα της Ρωσίας με την Κίνα — σημαίνουν ότι «η κινεζική βιομηχανική μηχανή, που μπορεί να παράγει drones και πυραύλους σε απεριόριστες ποσότητες, είναι διαθέσιμη στους Ρώσους, οι οποίοι μπορούν να τα κάνουν διαθέσιμα στους Ιρανούς».

«Δεν υπάρχει διέξοδος», κατέληξε, «παρά μόνο αν όλα τα κράτη του Κόλπου επανεξετάσουν ριζικά τη συμφωνία που έκαναν.»

Το παράδοξο των κυρώσεων: Η Αμερική χρηματοδοτεί τον αντίπαλό της

Ένα από τα πιο αποκαλυπτικά σημεία της ανάλυσης αφορά αυτό που ο Γουλφ χαρακτήρισε «κοινό χαρακτηριστικό παρακμής αυτοκρατοριών: λύνεις ένα πρόβλημα χειροτερεύοντας ένα άλλο».

Ο Τραμπ ανακάλυψε ότι ο πόλεμος, κλείνοντας τα Στενά του Χορμούζ, ανέβασε τις τιμές πετρελαίου, πληθωρισμού και βενζίνης — ακριβώς αυτά που είχε υποσχεθεί ότι θα μειώσει. Για να ρίξει τις τιμές, ανήρε τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας — του μεγαλύτερου εξαγωγέα πετρελαίου στον κόσμο — ώστε αυτή να πουλά ελεύθερα. Αυτό σημαίνει ότι η Ρωσία κερδίζει πολύ περισσότερα, χρηματοδοτώντας αποτελεσματικότερα τον πόλεμό της στην Ουκρανία.

Αλλά δεν σταματά εκεί. Ανήρε τις κυρώσεις και κατά του ίδιου του Ιράν. «Οι ΗΠΑ βρίσκονται σε πόλεμο με το Ιράν, και για να διεξαγάγουν τον πόλεμο, μόλις ανήραν τις κυρώσεις κατά του Ιράν ώστε αυτό να μπορεί να πουλά πετρέλαιο πιο ελεύθερα», τόνισε. «Και δεδομένου ότι η τιμή πετρελαίου είναι πλέον υψηλότερη, οι Ιρανοί απολαμβάνουν τεράστια πρόσθετα έσοδα. Με άλλα λόγια, ο κ. Τραμπ χρηματοδοτεί την αντίσταση του Ιράν στον κ. Τραμπ.»

«Όταν πιάνεσαι σε τέτοιες αντιφάσεις», σημείωσε, «ο εγκέφαλός σου πρέπει να σου πει: το παιχνίδι τελείωσε. Αυτό που κάνουμε είναι να βοηθάμε τον εαυτό μας αυτοπυροβολούμενοι στο πόδι. Και αυτό δεν λειτουργεί.»

Τρεις αποσπάσεις προσοχής

Ερωτηθείς γιατί ο πόλεμος λειτουργεί ως μέσο αποπροσανατολισμού, ο Γουλφ εντόπισε τρία προβλήματα από τα οποία η κυβέρνηση Τραμπ χρειάζεται να αποσπάσει την προσοχή.

Πρώτον, η δημοσιονομική κρίση: μια χώρα που ξοδεύει πολύ περισσότερα από ό,τι εισπράττει, συνηθισμένη να δανείζεται από τα κράτη του Κόλπου, την Κίνα και την Ιαπωνία — μέρη του κόσμου που δεν είναι πλέον σε θέση να συνεχίσουν τη χρηματοδότηση.

Δεύτερον, το σκάνδαλο Έπσταϊν — αυτό που ο Γουλφ χαρακτήρισε «το χειρότερο σκάνδαλο σεξουαλικής κακοποίησης στην αμερικανική ιστορία», το οποίο αγγίζει τον πρόεδρο Τραμπ, τον πρώην πρόεδρο Κλίντον και «ένα τεράστιο πλήθος από τους πλουσιότερους και ισχυρότερους άνδρες» της αμερικανικής κοινωνίας. Τα ονόματα και τα αρχεία συνεχίζουν να αποκαλύπτονται.

Τρίτον, η οικονομική ανισότητα. «Βρισκόμαστε στην πιο άνιση οικονομία στη διάρκεια της ζωής μου», δήλωσε ο Γουλφ. «Το χάσμα μεταξύ των πλουσιότερων και της μάζας του κόσμου είναι μη βιώσιμο. Ιδιαίτερα σε μια χώρα που εόρταζε πώς όλοι ανήκουν στη μεσαία τάξη. Η μεσαία τάξη δεν υπάρχει πια. Η συντριπτική πλειοψηφία έχει πέσει στον πάτο.»

Το στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα: «Χρήμα στην τράπεζα»

Ερωτηθείς για τον ρόλο του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος, ο Γουλφ ήταν ευθύς. «Έπαιξαν τον συνήθη ρόλο τους. Γι’ αυτούς, αυτό είναι χρήμα στην τράπεζα.»

Εξήγησε ότι τα αποθέματα όπλων εξαντλούνται σε πρωτοφανή ρυθμό: οι ΗΠΑ εμπλέκονται στρατιωτικά στην Ουκρανία εδώ και τέσσερα χρόνια, στο Ιράν τώρα, ενώ ο στόλος ήταν αναπτυγμένος στην Καραϊβική απειλώντας τη Βενεζουέλα και την Κούβα. «Τα αποθέματα σφαιρών, πυραύλων, drones, υποβρυχίων, όλα χρησιμοποιούνται», σημείωσε. «Και αυτό σημαίνει τεράστιες συμβάσεις στις εταιρείες που τα παράγουν, απλώς για να αναπληρωθούν αυτά που αναλώθηκαν.»

Ωστόσο, η ικανότητα αναπλήρωσης έχει μειωθεί, επειδή οι αμερικανικοί καπιταλιστές μετέφεραν τις παραγωγικές τους μονάδες σε Βραζιλία, Ινδία και Κίνα, όπου η εργασία είναι φθηνότερη και τα κέρδη υψηλότερα. «Η ειρωνεία», σημείωσε ο Γουλφ, «είναι ότι το σύστημα κέρδους που έκανε τις ΗΠΑ νούμερο ένα, είναι το ίδιο σύστημα κέρδους που πλέον χαρίζει αυτό το πλεονέκτημα αλλού.»

Η Κίνα: «Ένα εντελώς διαφορετικό ζώο»

Σημαντικό μέρος της ανάλυσης αφιερώθηκε στη θέση της Κίνας. Ο Γουλφ παρέθεσε ένα στατιστικό στοιχείο: τα τελευταία 35 χρόνια, το ΑΕΠ της Κίνας αυξανόταν κατά μέσο όρο 6-9% ετησίως, ενώ το ΑΕΠ των ΗΠΑ μεταξύ 2 και 2,5%. «Η Κίνα αναπτυσσόταν τρεις φορές γρηγορότερα», τόνισε. «Αν μπορείς να το κάνεις αυτό για λίγα χρόνια, είναι εξαιρετικό. Αν μπορείς να το κάνεις για 35 χρόνια, φτάνει σε επίπεδο πρωτόγνωρο.»

Σύμφωνα με τον Γουλφ, οι Κινέζοι κατανόησαν νωρίτερα από τους υπόλοιπους τη δυναμική της ανόδου τους. Ο συνδυασμός τους — μισή οικονομία κρατική, μισή ιδιωτική καπιταλιστική, ελεγχόμενη από ισχυρό κράτος — τους επέτρεψε ρυθμούς ανάπτυξης που ΗΠΑ και Ηνωμένο Βασίλειο δεν μπορούν να επιτύχουν. «Και οι Κινέζοι ήξεραν ότι μπορούσαν να φτάσουν και να αντικαταστήσουν τις ΗΠΑ — κάτι που πρόκειται να συμβεί αυτή τη δεκαετία», σημείωσε.

Ο ίδιος περιέγραψε τα μέτρα που πήρε η Κίνα: παγκόσμια ηγεσία στην ηλιακή τεχνολογία, μειωμένη εξάρτηση από πετρέλαιο, καλλιέργεια στρατηγικής συμμαχίας με τη Ρωσία — τη μεγαλύτερη δεξαμενή πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο. Ανέφερε ως παράδειγμα ότι, την ώρα που οι ΗΠΑ προσπαθούν να στραγγαλίσουν ενεργειακά την Κούβα αφαιρώντας της πετρέλαιο, μια φάλαγγα κινεζικών φορτηγών πλοίων βρίσκεται καθοδόν προς την Κούβα φορτωμένη ηλιακά πάνελ. «Γιατί η Κούβα βρίσκεται στη μέση της Καραϊβικής», εξήγησε. «Ο ήλιος λάμπει εκεί σχεδόν συνεχώς. Και αυτό χρειάζονται ώστε να μην εξαρτώνται από πετρέλαιο που το νησί δεν διαθέτει.»

«Οι Κινέζοι είναι εντάξει. Είναι εφοδιασμένοι. Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να κάνει η Δύση», κατέληξε. «Και η απογοήτευση μεταξύ των ηγετών στις ΗΠΑ είναι ακριβώς αυτό το πρόβλημα. Τους ξεπερνούν — με τον ίδιο τρόπο που οι Βρετανοί τον 19ο αιώνα ξυνόντουσαν το κεφάλι τους στο Λονδίνο, αναρωτούμενοι πώς αυτή η μικρή πρώην αποικία, οι ΗΠΑ, ξεπέρασε τη μεγάλη Βρετανική Αυτοκρατορία.»

«Η αυτοκρατορία βρίσκεται σε παρακμή»

Ερωτηθείς πώς ο κόσμος βγαίνει από αυτή την κατάσταση, ο Γουλφ ήταν ρητός. «Φοβάμαι ότι οι Ιρανοί κρατούν τα χαρτιά εδώ», δήλωσε. «Ξέρω ότι αυτό μπορεί να ακουστεί σοκαριστικό, αλλά πολλοί από εμάς που προσπαθούμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει, έχουμε καταλήξει ότι η αυτοκρατορία των ΗΠΑ βρίσκεται σε παρακμή — αυτό δεν πρέπει πλέον να αποτελεί ερώτημα. Το ερώτημα είναι μόνο αν η παρακμή θα είναι φρικτή ή ομαλή και διαχειρίσιμη.»

Η πρότασή του: οι ΗΠΑ πρέπει να «αναδιοργανώσουν ριζικά τη σχέση τους με το Ιράν και, κατ’ επέκταση, με ολόκληρο τον κόσμο». Αυτό σημαίνει υποχώρηση, μείωση δύναμης και θέσης. «Αν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ αρνηθούν, τότε αυτός ο πόλεμος θα ξαναφουντώσει», προειδοποίησε. «Αντιμετωπίζουμε μια ατελείωτη, τρομακτική αντιπαράθεση που θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να γίνει το τέλος του πολιτισμού μας, αν τα πυρηνικά όπλα γίνουν μέρος της ιστορίας.»

Για τα τελευταία 75 χρόνια, οι ΗΠΑ ήταν κυρίαρχες. Σύμφωνα με τον Γουλφ, αυτό τελείωσε — και πρέπει να γίνει κατανοητό. «Θα βρουν οι ΗΠΑ τρόπο να συνυπάρξουν με Κίνα, Ρωσία, Ινδία και πολλά άλλα μέρη του κόσμου, καθώς προσαρμόζουμε την παγκόσμια οικονομία;» Αυτό ήταν το ερώτημα με το οποίο έκλεισε.