Του Μανώλη Καπετανάκη *

Συχνή παράφραση παλιάς, στοχαστικής ρήσης. Σκιαγράφηση συνάμα της απόπειρας για ολική επαναφορά των λαϊκών ελευθεριών στο αγκαθωτό πλαίσιο του δουλοκτητικού προπάππου του αστισμού. Δηλαδή στην πλήρη πάταξη τους.

Γιατί όταν ένα ενεργούμενο της κυβέρνησης και των αφεντικών της (εν προκειμένω ο διευθυντής της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά) τολμάει να μηνύει αγωνιστές για τα στοιχειώδη δίκια, το ρολόι της ιστορίας γυρνάει  πίσω στις πιο μαύρες και καταδυναστευτικές στιγμές της. Προπατορικό αμάρτημα τους; Διδάσκουν και υλοποιούν παραδειγματικά το δικαίωμα και ανάγκη της Αντίστασης.

Διεκδικώντας τι «εγκληματικό»; Να μπορούν τα παιδιά της φτωχολογιάς να παραβιάζουν τις βαριές ταξικές καγκελόπορτες, που φράζουν την αναρρίχηση τους σε όλες τις βαθμίδες της παιδείας.

Μέσα στις γκεσταπίτικες  συνθήκες ενός υπό διαμόρφωση σχολαρχείου οι διδάσκοντες  να μην γαλουχούν στην υποταγή τους αυριανούς σακατεμένους και υποσιτισμένους εργάτες στα  κάτεργα της δεκατριάωρης δουλειάς. Ο ιδανικότερος δε τρόπος εμπέδωσης από τους μαθητές αυτού του κρίσιμου μηνύματος, αποτελούν οι κινητοποιήσεις των καθηγητών- δασκάλων για την ακύρωση του αντιδραστικού εργαλείου της δικής τους χειραγώγησης με το ψευδώνυμο «αξιολόγηση». Με σημαιοφόρο μάλιστα του «αξιολογικού ιδεώδους» έναν  εσμό που ζέχνει εμετό σκανδάλων!

Την εναντίωση στην πολιτική όπου το ψωμί θα λιγοστεύει, για να πλεονάζει το μπαρούτι. Το οποίο στην προλειαινόμενη πολεμική συνέχεια και καπιταλιστική- ιμπεριαλιστική νομοτέλεια θα κατακρεουργήσει τους λαούς.

Να υψώνουν στη διαπασών  φωνές καταγγελίας της ναζισιωνιστικής σφαγής σε βάρος των σύγχρονων πολιορκημένων του Μεσολογγίου, δηλαδή των Παλαιστινίων της Γάζας.

Απέναντι στα πολυτελή και σιδηρόφρακτα θεωρεία οι καθισμένοι σε ολόχρυσους θρόνους παχύσαρκοι κηφήνες του κεφαλαίου παρακολουθούν με απάθεια τη ροή του δράματος στη σκηνή της κοινωνίας. Διευθυντάδες τους να υλοποιούν μια πολιτική  φασίζουσας αποφοράς. Φοροεισπράκτορες του κράτους τους να χαρατσώνουν τον κόσμο του μόχθου, με την ακρίβεια να συνεπικουρεί το έργο της εξαθλίωσης. Γενίτσαροι τους να μαστιγώνουν την ανυπακοή. Συνταξιούχοι να αγκομαχούν βουτηγμένοι στην ανέχεια και άρρωστοι να περιπλανώνται απεγνωσμένοι σε ρημαγμένα νοσοκομεία. Οι πυρκαγιές και οι νεροποντές να καταστρέφουν ασύδοτα. Τα σκυλόψαρα στα πέλαγα να παραχορταίνουν με πνιγμένους  πρόσφυγες. Ότι πλούτος της κοινωνίας περισσεύει από το αθρόο τάισμα της αριστοκρατίας, να σπαταλιέται στο ακέραιο για τη συναρμολόγηση μιας τεράστιας πολεμικής κρεατομηχανής, που όμως αρέσκεται στην κατανάλωση  αποκλειστικά λαϊκής σάρκας.

Όταν το σύστημα της εκμετάλλευσης, κατάπνιξης και πολέμων υποχρεώνεται να ξεμπροστιαστεί φανερώνοντας τον απολυταρχικό πυρήνα του μέσω της ποινικοποίησης της ίδιας της προοδευτικής ΣΚΕΨΗΣ (πχ η σύνταξη μιας ανακοίνωσης της παράταξης  Ενότητας Αντίστασης Ανατροπής), η υφιστάμενη δυστοπία εκτραχύνεται στο αφόρητο. Νεκρανασταίνοντας  λοιπόν τα αντικομουνιστικά ιδιώνυμα αποδεικνύουν τον βάσιμο φόβο τους για τα κυοφορούμενα κύματα λαϊκών ξεσηκωμών.

Η φτώχεια δεν αντέχεται άλλο. Ούτε η εργασιακή εξουθένωση και το σάβανο στον βιοπαλαιστή. Η εχθρική για τους μη κατέχοντες παιδεία δυσαρεστεί. Το ίδιο η αντισυνδικαλιστική και κατασταλτική υστερία του κράτους. Αγανακτεί η εικόνα της  βαριά αναιμικής περίθαλψης. Εξοργίζει η προοπτική ενός γενικευμένου μακελειού για εξαχρειωμένα μειοψηφικά συμφέροντα.

Ο λαός δεν θα ζητωκραυγάσει ΠΟΤΕ μα ποτέ  με ενθουσιασμό και ικανοποίηση συναινώντας στους σχεδιασμούς  των κυρίαρχων και εχθρών του, που τον βουλιάζουν σε ακόμη πιο αβάστακτες στερήσεις. Και ταυτόχρονα του εγγυούνται μακάβριο μέλλον.

Έτσι ακριβώς ερμηνεύεται η καταδιωκτική εξαλλοσύνη των ιθυνόντων. Οι μαχόμενοι καθηγητές συμβολίζουν την ελπίδα και φωτίζουν τον δρόμο για να αρχίζει επιτέλους να ανασαίνει ο λαός και να γυρίζει αλλιώς η αντιδραστική φορά του τροχού.

Υπόλογοι, ένοχοι, καταδικαστέοι είναι όσοι οδηγούν σε πείνα τους παραγωγούς των πάντων. Αυτή την αθλιότητα η εξουσία αυθαίρετα ορίζει σαν  «δημόσια τάξη». Αυτήν  πασχίζουν να διασαλεύσουν  οι κατηγορούμενοι Χρύσα, Ακρίτας, Δημήτρης και χιλιάδες επιπλέον. Για αυτό κάθονται στο εδώλιο. Αυτήν λοιπόν επιβάλλεται με την αποφασιστική, συγκροτημένη και μαζική συμμετοχή του ο λαός να ανατρέψει για το καλό του. Παραμερίζοντας την υπονομευτική και κατάπτυστη στάση του δοσιλογικού κυβερνητικού και ρεφορμιστικού συνδικαλισμού.

Ανοσιούργημα επίσης διαπράττει η άρχουσα τάξη της χώρας μας, όντας συνεργάτης του αρχιδημίου Νετανιάχου και υπηρέτρια των αρχιφονιάδων αμερικανονατοϊκών ιμπεριαλιστών. Μίσος εθνοτικό υποκινούν και ρατσιστική βία ασκούν  οι βάρβαροι  γενοκτόνοι των Παλαιστινίων και επουδενί οι υπερασπιστές του απελευθερωτικού αγώνα τους. Φωνάζει ο εγκληματίας για να φοβηθεί το αθώο θύμα και ο αλληλέγγυος του.

Ενίοτε στην άλλοτε πιο συμπυκνωμένη και άλλοτε αραιή  ροή της ιστορίας μεσολαβούν κομβικής σημασίας στιγμιότυπα. Ο πρόσφατος καταιγισμός εργατοδικείων, αγροτοδικείων, φοιτητοδικείων, μαθητοδικείων και πάσης φύσης λαοδικείων αναδύει το άγχος των καταπιεστών και ενσαρκώνει την κεντρική στόχευση τους για  τρομοκράτηση ενός λαού, του οποίου βράζουν τα σωθικά του από θυμό.

Επιδιώκουν επομένως να συντρίψουν την αγωνιστική αδράνεια προηγούμενων εποχών θεσπίζοντας ατμόσφαιρα νεκροταφείου. Που όμως όσο και αν έχει καμφθεί σημαντικά, τείνει να αναθερμανθεί με τα καύσιμα που το σύστημα αφειδώς τροφοδοτεί. Δηλαδή το λγόστεμα του ψωμιού και τη γιγάντωση των πολεμικών κινδύνων.

Ήττα της κυβέρνησης στο μέτωπο της σωρείας των διώξεων μεταφράζεται απλά σε εξασθένιση  προώθησης των αντιλαϊκών μεθοδεύσεων της.

Επίλογος απαράφραστος:        NO PASSARAN

Η αποτυχία τους, ωφέλεια μας.

* μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης