Ηχηρό σήμα κινδύνου εξέπεμψε το Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων κατά τη συνεδρίαση της 29ης Απριλίου 2026, με τον Δήμαρχο Παναγιώτη Σημανδηράκη να θέτει το ζήτημα της λειτουργίας του Γενικού Νοσοκομείου «Άγιος Γεώργιος» στην κορυφή της τοπικής πολιτικής ατζέντας. Υπό το βάρος των καθημερινών καταγγελιών για δραματικές ελλείψεις και ακυρώσεις χειρουργείων, ο κ. Σημανδηράκης προχώρησε σε μια κίνηση υψηλού θεσμικού συμβολισμού, ζητώντας την άμεση σύγκληση ειδικής συνεδρίασης με τη συμμετοχή των βουλευτών του νομού, προκειμένου να αναμετρηθούν όλοι με την «αμείλικτη πραγματικότητα» πριν η τουριστική έκρηξη του καλοκαιριού οδηγήσει το σύστημα σε ολική κατάρρευση.
Στην εισηγητική του τοποθέτηση, ο Δήμαρχος Χανίων περιέγραψε μια κατάσταση λειτουργικής ασφυξίας, η οποία δεν αφορά πλέον μόνο τους ασθενείς αλλά και το ίδιο το υγειονομικό προσωπικό. Η πίεση που δέχονται οι ιατροί και οι νοσηλευτές του «Αγίου Γεωργίου» φαίνεται να έχει εξαντλήσει κάθε απόθεμα αντοχής, με τις καθημερινές αναφορές να σκιαγραφούν ένα τοπίο αποσάρθρωσης.
«Αυτό το οποίο καταγράφεται πλέον με πολύ έντονο τρόπο είναι ότι η κατάσταση λειτουργίας, ο τρόπος και η πίεση που δέχονται υγειονομικοί… φαίνεται ότι ξεπερνάει το οριακό σημείο».
Ο Δήμαρχος ανέφερε ότι το γραφείο του κατακλύζεται καθημερινά από μηνύματα που περιγράφουν την έλλειψη προσωπικού και ιατρών, καθώς και τη διακοπή ή τη μη εκτέλεση προγραμματισμένων χειρουργείων. Η παραδοχή αυτή, δια στόματος του πρώτου πολίτη των Χανίων, προσδίδει επίσημο χαρακτήρα σε μια διάχυτη ανησυχία που επικρατεί στην τοπική κοινωνία, η οποία βλέπει τη βασικότερη παροχή του κοινωνικού κράτους να κλυδωνίζεται.
Η «Βόμβα» του Θέρους: Πληθυσμιακή Έκρηξη και Υγειονομικό Κενό
Κεντρικό επιχείρημα για την επείγουσα φύση της πρωτοβουλίας Σημανδηράκη αποτέλεσε η επικείμενη έναρξη της θερινής περιόδου. Η Δυτική Κρήτη, ένας από τους πλέον δημοφιλείς τουριστικούς προορισμούς της Μεσογείου, βιώνει κάθε χρόνο μια βίαιη πληθυσμιακή μεταβολή, με τον αριθμό των ανθρώπων που καλείται να καλύψει το νοσοκομείο να πολλαπλασιάζεται.
Η ανησυχία του Δημάρχου εστιάζεται στο γεγονός ότι αν το νοσοκομείο αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του μόνιμου πληθυσμού κατά τους ανοιξιάτικους μήνες, η κατάσταση θα κλιμακωθεί επικίνδυνα υπό το βάρος των εκατοντάδων χιλιάδων επισκεπτών. Η «αύξηση του πληθυσμού που καταγράφεται τους στερινούς μήνες», όπως χαρακτηριστικά ειπώθηκε, λειτουργεί ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από την υγειονομική ασφάλεια του νομού, καθιστώντας την ανάγκη για άμεσες λύσεις επιτακτική.
Η Ανθρώπινη Γεωγραφία της Κρίσης: Η Προσωπική Μαρτυρία του Δημάρχου
Προκειμένου να καταδείξει το μέγεθος του προβλήματος πέρα από τους αριθμούς και τις διοικητικές αναφορές, ο Παναγιώτης Σημανδηράκης κατέθεσε στο σώμα μια συγκλονιστική προσωπική μαρτυρία. Περιέγραψε τη συνάντησή του με μια πολίτη έξω από το νοσοκομείο, η οποία με «δάκρυα στα μάτια» του εξιστόρησε την οδύσσεια της μητέρας της.
Σύμφωνα με την καταγγελία, η ασθενής είχε εισαχθεί στο ίδρυμα και παρέμεινε κλινήρης για μια εβδομάδα, προκειμένου να υποβληθεί σε προγραμματισμένο χειρουργείο. Αφού ολοκληρώθηκαν όλες οι απαραίτητες προεγχειρητικές ενέργειες, η οικογένεια έλαβε την ειδοποίηση ότι η επέμβαση ματαιώνεται και ότι θα πρέπει «να αναζητήσει κάπου αλλού την ιατρική μέριμνα και φροντίδα». Αυτό το περιστατικό, κατά τον Δήμαρχο, αποτελεί μόνο ένα δείγμα της «αφόρητης καθημερινότητας» που βιώνουν οι πολίτες, η οποία υπονομεύει κάθε αισιοδοξία για το μέλλον.
Η Πρόταση για Συμμετοχή των Βουλευτών
Η κορύφωση της παρέμβασης Σημανδηράκη ήρθε με την πρόταση για τη σύγκληση μιας ειδικής, ανοιχτής συνεδρίασης την ερχόμενη εβδομάδα. Ο Δήμαρχος ζήτησε τη συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων πλευρών —διοίκησης, συλλόγου εργαζομένων, ιατρών και νοσηλευτών— αλλά έδωσε ιδιαίτερο βάρος στην παρουσία των βουλευτών του νομού.
Ο στόχος της πρότασης είναι διττός: αφενός η «πλήρης αποτύπωση» του προβλήματος με ειλικρίνεια και χωρίς πολιτικές σκοπιμότητες, και αφετέρου η αναζήτηση λύσεων που θα συμβάλουν στην «αναστροφή αυτής της πορείας που καταγράφεται τα τελευταία χρόνια». Η πρόσκληση προς τους βουλευτές ερμηνεύεται ως μια προσπάθεια να τεθούν οι εκπρόσωποι του νομού στο Κοινοβούλιο προ των ευθυνών τους, ζητώντας τους να συμβάλουν «από το δικό τους μετερίζι» στην επίλυση ενός προβλήματος που πλέον αγγίζει τα όρια της κοινωνικής κρίσης.
Ο Πρόεδρος αποδέχθηκε την πρόταση για μια συνεδρίαση αποκλειστικά αφιερωμένη στο νοσοκομείο, θέτοντας ως στόχο την ερχόμενη Τετάρτη, εφόσον υπάρξει η απαραίτητη διαθεσιμότητα από τους αρμόδιους. Ωστόσο, έθεσε μια σημαντική παράμετρο όσον αφορά τη συμμετοχή των βουλευτών του νομού, επισημαίνοντας ότι η παρουσία τους σε εργάσιμες ημέρες είναι δυσχερής λόγω των κοινοβουλευτικών τους υποχρεώσεων στην Αθήνα.
Κατερίνα Μανιμανάκη: Οι Αναισθησιολόγοι ως η «Πνοή» του Συστήματος
Η σκυτάλη της κριτικής πέρασε στην Κατερίνα Μανιμανάκη, επικεφαλής της παράταξης «Όνειρο είναι τα Χανιά» και ιατρό του νοσοκομείου, η οποία προσέδωσε στη συζήτηση την απαραίτητη επιστημονική και επαγγελματική εμβρίθεια. Η κ. Μανιμανάκη χαιρέτισε την πρωτοβουλία του Δημάρχου, τονίζοντας ότι η τρέχουσα συγκυρία είναι η πλέον κρίσιμη των τελευταίων ετών.
Εστίασε με δραματικό τόνο στον τομέα των αναισθησιολόγων, χαρακτηρίζοντάς τους ως τη «ζωή» και την «πνοή» του νοσοκομείου. Όπως εξήγησε, η απουσία αναισθησιολόγου καθιστά αδύνατη τη διαχείριση τροχαίων ατυχημάτων, επειγόντων και βαρέων περιστατικών. Η αποκάλυψη ότι το νοσοκομείο Χανίων χάνει αυτή τη στιγμή τρεις έμπειρους αναισθησιολόγους λόγω μεταθέσεων, παραιτήσεων και συνταξιοδοτήσεων, χωρίς να διαφαίνεται καμία προοπτική αντικατάστασης, συνθέτει μια εικόνα λειτουργικής παράλυσης.
Η Καταγγελία για την «Εμπορευματοποίηση» της Υγείας
Συνεχίζοντας την παρέμβασή της, η κ. Μανιμανάκη προχώρησε σε μια βαρυσήμαντη καταγγελία σχετικά με τη μεθοδευμένη, όπως υποστήριξε, αλλαγή του χαρακτήρα της δημόσιας υγείας. Υποστήριξε ότι η κατάργηση της μόνιμης και αποκλειστικής απασχόλησης των γιατρών του ΕΣΥ αποτελεί προϊόν πολιτικής βούλησης που οδηγεί στην αποσάρθρωση του συστήματος
Οι αναφορές της για την ύπαρξη μιας σκιώδους αγοράς υγείας υπήρξαν αμείλικτες. Κατήγγειλε πρακτικές όπου ασθενείς λαμβάνουν το μήνυμα ότι η επέμβασή τους στο δημόσιο νοσοκομείο θα καθυστερήσει σημαντικά, με αποτέλεσμα να «καθοδηγούνται» προς τον ιδιωτικό τομέα με το ανάλογο οικονομικό αντάλλαγμα.
«Οι γιατροί λοιπόν του ΕΣΥ που έχουνε αυτή τη στιγμή τη δυνατότητα να δουλέψουνε στον ιδιωτικό τομέα, παίρνουν περιστατικά από το νοσοκομείο… λέγοντάς τους ότι δεν πρόκειται να χειρουργηθείτε εδώ. Εδώ θα χειρουργηθείτε μετά από 10-15 μέρες, αλλά μπορώ να σε χειρουργήσω με 2-3 χιλιάρικα στην τάδε κλινική».
Η κ. Μανιμανάκη χαρακτήρισε την κατάσταση αυτή ως «αίσχος» της τρέχουσας κυβέρνησης, υποστηρίζοντας ότι το σύστημα πλέον εξωθεί τους πολίτες στην ιδιωτική περίθαλψη.
Το «Bullying» στο Εξεταστήριο: Οι Υγειονομικοί ως Εξιλαστήρια Θύματα
Η κρίση στο νοσοκομείο Χανίων δεν περιορίζεται στα διοικητικά ή οικονομικά μεγέθη, αλλά μεταφράζεται σε καθημερινά περιστατικά βίας. Η κ. Μανιμανάκη μοιράστηκε μια προσωπική εμπειρία που βίωσε στο γραφείο της, όταν ασθενής και συνοδός επιχείρησαν να παραβιάσουν την πόρτα με κλωτσιές, ασκώντας της ψυχολογική πίεση («bullying»).
Το περιστατικό αυτό, αποτέλεσμα της απόγνωσης για τη ματαίωση χειρουργείου σε χρόνιο περιστατικό, αναδεικνύει τους υγειονομικούς που παραμένουν στο ΕΣΥ ως τους μοναδικούς αποδέκτες της οργής των πολιτών. Η ίδια δήλωσε ότι όσοι έχουν απομείνει να στηρίζουν το εθνικό σύστημα υγείας το κάνουν από αγάπη για το λειτούργημα, παρά τις αφόρητες συνθήκες. Η προειδοποίησή της ήταν σαφής: «Αν θέλουμε να πούμε καθαρές κουβέντες στην επόμενη συνάντησή μας εδώ, θα τις πούμε».
Χαράλαμπος Λουτσέτης: Το Διαχρονικό Έλλειμμα και το Παράδοξο των Υποδομών
Τον λόγο έλαβε στη συνέχεια ο Χαράλαμπος Λουτσέτης, επικεφαλής της «Λαϊκής Συσπείρωσης», ο οποίος προσέδωσε μια διαχρονική και ταξική διάσταση στο πρόβλημα. Ο κ. Λουτσέτης υποστήριξε ότι η απαξίωση του νοσοκομείου Χανίων δεν είναι ένα συγκυριακό φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα μιας πολιτικής που εφαρμόζεται συστηματικά από όλες τις κυβερνήσεις.
Ανέδειξε το παράδοξο της κτιριακής αναβάθμισης εν μέσω λειτουργικής κατάρρευσης. Ενώ το νοσοκομείο επεκτείνεται στην Ψυχιατρική πτέρυγα και τη ΜΕΘ, η έλλειψη προσωπικού καθιστά αυτές τις υποδομές κενό περιεχομένου. Μετέφερε μάλιστα την απογοήτευση ενός από τους πλέον αξιόλογους στυλοβάτες γιατρούς του ιδρύματος: «Κοίτα εδώ φτιάχνουνε μπετά, φτιάχνουνε κτίρια και ποιος θα τα λειτουργήσει που εδώ δεν μπορούμε να προχωρήσουμε τα απλά πράγματα». Η προσωπική του εμπειρία στο Βενιζέλιο Νοσοκομείο με ένα πρόωρο βρέφος που δεν μπορούσε να εξυπηρετηθεί λόγω έλλειψης προσωπικού στις θερμοκοιτίδες, λειτούργησε ως επιβεβαίωση της συστημικής αποτυχίας.
Η Ιδεολογική Σύγκρουση: Ιδιωτικοποίηση έναντι Δημόσιου Αγαθού
Ο κ. Λουτσέτης άσκησε δριμεία κριτική στην προσπάθεια του Δημάρχου να κρατήσει τη συζήτηση μακριά από την «άσκηση πολιτικής». Αντέτεινε ότι «υπάρχουν ένοχοι» και ότι η εμπορευματοποίηση της υγείας είναι αυτή που οδήγησε τα δημόσια νοσοκομεία να γίνουν μονάδες «μίας νόσου» κατά τη διάρκεια της πανδημίας, την ώρα που ιδιωτικές κλινικές απορροφούσαν προσωπικό με πολλαπλάσιους μισθούς.
Συνέδεσε μάλιστα την κρίση στην υγεία με το γενικότερο φαινόμενο του «Brain Drain», φέροντας ως παράδειγμα μια δασκάλα στο Εδιμβούργο που αμείβεται με 3.500 ευρώ, την ώρα που στην Ελλάδα το δημόσιο σύστημα «ξεριζώνει» τους επιστήμονές του. Κατήγγειλε επίσης την επικοινωνιακή διαχείριση του Υπουργείου Υγείας, αναφέροντας περιστατικό όπου υπουργός παρουσίασε σε ζωντανή σύνδεση το κλείσιμο ραντεβού μέσω εφαρμογής, ενώ στην πραγματικότητα η διαθεσιμότητα ήταν μετά από πέντε μήνες.
Από το παλιό λιμάνι των Χανίων, η Υπουργός Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνα Μιχαηλίδου, έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα υπέρ της αποϊδρυματοποίησης και της έμπρακτης στήριξης της ελληνικής οικογένειας.
Συνοδευόμενη από την Υφυπουργό Σέβη Βολουδάκη, η κ. Μιχαηλίδου υπογράμμισε ότι τα Χανιά δεν αποτελούν μόνο τουριστικό προορισμό, αλλά μια ζωντανή κοινότητα με οικογένειες που αντιμετωπίζουν καθημερινές δυσκολίες και αγωνίες.
Η Υπουργός εστίασε στην ανάγκη μετάβασης των παιδιών από τα ιδρύματα σε οικογενειακά περιβάλλοντα, αναλύοντας παράλληλα τη δέσμη μέτρων οικονομικής ενίσχυσης και κοινωνικών υπηρεσιών που υλοποιεί η κυβέρνηση.
Πρώιμη παιδική παρέμβαση: Το «επιστημονικό θαύμα» των πρώτων ετών
Κεντρικό πυλώνα της κυβερνητικής πολιτικής αποτελεί το πρόγραμμα της πρώιμης παιδικής παρέμβασης, το οποίο απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας από 6 μηνών έως 6 ετών.
Σύμφωνα με την κ. Μιχαηλίδου, η επιστημονική κοινότητα χαρακτηρίζει την περίοδο αυτή ως κρίσιμη λόγω της υψηλής νευροπλαστικότητας του εγκεφάλου, επιτρέποντας σε θεραπείες όπως η εργοθεραπεία, η λογοθεραπεία και η ψυχοκοινωνική υποστήριξη να αποδώσουν τα μέγιστα.
Το πρόγραμμα, το οποίο ξεκίνησε το 2021 και εντάχθηκε αρχικά στο Ταμείο Ανάκαμψης, προβλέπει τη χορήγηση κουπονιών ύψους 800€ μηνιαίως για την κάλυψη των απαραίτητων θεραπειών. Όπως διευκρίνισε η Υπουργός, η χρηματοδότηση έχει ήδη εξασφαλιστεί ώστε μετά τον Ιούνιο να μεταφερθεί στο ΕΣΠΑ, διασφαλίζοντας τη συνέχεια της υποστήριξης προς τις οικογένειες. Ειδικά στην περιοχή των Χανίων, 90 παιδιά επωφελούνται ήδη από τη συγκεκριμένη ενίσχυση.
Η πρόκληση της αναδοχής και η πραγματικότητα των ιδρυμάτων
Η κ. Μιχαηλίδου προέβη σε μια εκτενή ανάλυση του θεσμού της αναδοχής, κάνοντας λόγο για έναν «προσωπικό άθλο» που στοχεύει στην οικογενειακή αποκατάσταση και όχι στην απλή «τακτοποίηση» των παιδιών.
Η Υπουργός εξήγησε ότι η πλειονότητα των παιδιών στα ιδρύματα σήμερα δεν είναι ορφανά, αλλά προέρχονται από κακοποιητικά ή παραμελητικά περιβάλλοντα. Η νομοθεσία επιβάλλει αυστηρούς ιατρικούς ελέγχους και περίθαλψη πριν από οποιαδήποτε περαιτέρω κίνηση, προκειμένου να διαπιστωθεί η κατάσταση της υγείας τους.
Σημαντικό εμπόδιο στην αποϊδρυματοποίηση παραμένει η αναντιστοιχία μεταξύ των αιτήσεων και των διαθέσιμων παιδιών. Ενώ το 90% των αιτήσεων αφορά την υιοθεσία, η πλειονότητα των παιδιών στα ιδρύματα είναι κατάλληλα μόνο για αναδοχή, καθώς εκκρεμούν δικαστικές αποφάσεις για το αν μπορούν να επιστρέψουν στο ευρύτερο βιολογικό οικογενειακό τους περιβάλλον.
Μόνο 1 στα 10 παιδιά στη χώρα είναι νομικά έτοιμο για υιοθεσία.
Περίπου 1 στα 2 παιδιά σε καθεστώς αναδοχής θα μπορέσει τελικά να υιοθετηθεί μετά την ολοκλήρωση των δικαστικών διαδικασιών.
Η Υπουργός απηύθυνε έκκληση στους πολίτες να ανοίξουν το σπίτι τους και σε παιδιά μεγαλύτερων ηλικιών, τα οποία αποτελούν την πλειονότητα των τροφίμων στα ιδρύματα.
Οικονομική στήριξη και φορολογικές ελαφρύνσεις
Η ενίσχυση της ελληνικής οικογένειας επιτυγχάνεται μέσω ενός πλέγματος άμεσων και έμμεσων παρεμβάσεων. Η κ. Μιχαηλίδου αναφέρθηκε στη ριζική μεταρρύθμιση του τρόπου φορολόγησης, η οποία συνδέει πλέον τους φορολογικούς συντελεστές με τον αριθμό των τέκνων. Για μια οικογένεια με τρία παιδιά και άνω, η μείωση αυτή μεταφράζεται σε επιστροφή τριών έως τεσσάρων μισθών ετησίως.
Επιπλέον, η Υπουργός υπενθύμισε τα υφιστάμενα επιδόματα και υπηρεσίες:
Επίδομα γέννησης: 2.400€ για κάθε παιδί.
Επίδομα παιδιού (Α21): Έως 70€ μηνιαίως, με προσαύξηση ανάλογα με τον αριθμό των τέκνων.
Βρεφονηπιακοί σταθμοί: Χορήγηση κουπονιών (vouchers) σε 1.200 παιδιά στον Δήμο Χανίων.
Η ηγεσία του Υπουργείου κάλεσε τους πολίτες να επισκέπτονται την πλατφόρμα oikogeneia.gov.gr, προκειμένου να ενημερώνονται για τις διαθέσιμες υπηρεσίες, τα επιδόματα και τις φορολογικές ελαφρύνσεις που δικαιούνται.
Η κ. Μιχαηλίδου κατέληξε τονίζοντας ότι η κυβέρνηση παραμένει ανοιχτή σε προτάσεις για περαιτέρω ενίσχυση, αναγνωρίζοντας ότι υπάρχει ακόμη σημαντικό έργο προς υλοποίηση για την ουσιαστική στήριξη των αναγκών κάθε διαφορετικής οικογένειας.
Η συμμετοχή της Δανίας στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της Eurovision στη Βιέννη είναι μια πολιτική απόφαση, σύμφωνα με αρκετούς επικριτές. Αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ιρλανδίας και της Ισπανίας, μποϊκοτάρουν τη Eurovision επειδή επιτρέπεται η συμμετοχή του Ισραήλ.
Η Δανία επέλεξε να παραμείνει στον διαγωνισμό. Ο δημόσιος ραδιοτηλεοπτικός φορέας της Δανίας, DR, έχει, μεταξύ άλλων, αναφερθεί στην κοινή επιθυμία για τη δημιουργία μιας εκδήλωσης «που είναι απολιτική και συμπεριληπτική».
Σε ένα άρθρο συζήτησης στο Kulturmonitor, 14 συγγραφείς, δημοσιογράφοι και καθηγητές επέκριναν τον δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα για αυτή την απόφαση, αναφέρει το DR.
«Το DR έλαβε μια πολιτική απόφαση να παραμείνει», γράφουν οι συντάκτες του άρθρου. Σύμφωνα με τους ίδιους, η παραμονή στον διαγωνισμό είναι εξίσου πολιτική με την αποχώρηση από αυτόν.
Το DR αναφέρει σε σχόλιό του ότι η συμμετοχή της Δανίας δεν αποτελεί «έκφραση υποστήριξης προς μεμονωμένες χώρες ή πολιτικές ατζέντες».
Η πρόσφατη επιχείρηση ανάσχεσης του διεθνούς στολίσκου με προορισμό τη Λωρίδα της Γάζας από τις ισραηλινές δυνάμεις αποκτά νέες διπλωματικές και νομικές διαστάσεις, μετά τις αιχμηρές δηλώσεις του έμπειρου δημοσιογράφου Πάνου Χαρίτου.
Η καταγγελία ότι η ισραηλινή παρέμβαση έλαβε χώρα ανοιχτά της Κρήτης, εντός της ελληνικής ζώνης ευθύνης για Έρευνα και Διάσωση (SAR), εγείρει σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τον σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και την τήρηση των διεθνών συμβάσεων για την ελεύθερη ναυσιπλοΐα.
Η γεωγραφία της έντασης και η περιοχή SAR
Η τοποθεσία της επιχείρησης αποτέλεσε το πρώτο σημείο έντονου προβληματισμού. Ο κ. Χαρίτος σημείωσε πως, αν και ήταν αναμενόμενο το Ισραήλ να επιχειρήσει το μπλοκάρισμα του στολίσκου λόγω των μετώπων στον Λίβανο και της έντασης με το Ιράν, η επιλογή της συγκεκριμένης θαλάσσιας περιοχής προκαλεί έκπληξη. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, η δράση σε διεθνή ύδατα που όμως εμπίπτουν στην ελληνική δικαιοδοσία Έρευνας και Διάσωσης (SAR) συνιστά μια κίνηση που υπερβαίνει τα αναμενόμενα γεωγραφικά όρια της σύγκρουσης.
Η επιλογή αυτής της ζώνης θέτει την Ελλάδα προ των ευθυνών της, καθώς η διαχείριση τέτοιων περιστατικών εντός των ορίων ευθύνης της αποτελεί κρίσιμο δείκτη της εθνικής κυριαρχίας και της τήρησης των διεθνών κανόνων.
Ο δημοσιογράφος Πάνος Χαρίτος πιο αναλυτικά είπε:
Περίμενα ότι αυτή τη φορά λόγω του πολέμου στο Λίβανο και των δεδομένων με το Ιράν το Ισραήλ θα επιχειρούσε πολύ πιο μακριά από τη Γάζα το μπλοκάρισμα του στολίσκου για τη Γάζα. Το ότι θα το επιχειρούσε όμως στα ανοιχτά της Κρήτης (Διεθνή ύδατα) και περιοχή ευθύνης SAR, έρευνας και διάσωσης ελληνική ομολογώ δεν το φανταζόμουν. Εάν συμβαίνει εν άγνοια της ελληνικής κυβέρνησης, είναι προκλητικό και προσβλητικό.
Είναι όμως ακόμα μεγαλύτερη προσβολή και πρόκληση εάν αυτό συμβαίνει σε γνώση της Ελλάδας. Πρόκειται για αδικαιολόγητη ενέργεια και κατάφορη παραβίαση του Δικαίου της θάλασσας και της ελεύθερης ναυσιπλοΐας.
Ακόμα χειρότερα πρόκειται για αποδοχή της θαλάσσιας πειρατείας σε περιοχή ευθύνης μας. Με ποια λογική άραγε αποδεχόμαστε τέτοιου είδους ενέργειες ;
Μια νέα εστία έντασης στην πολιτική σκηνή και τον τομέα της Δημόσιας Υγείας πυροδότησε η παρέμβαση του βουλευτή Χανίων του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, Παύλου Πολάκη, σχετικά με τη μετακίνηση νεαρής παιδιάτρου για την κάλυψη εφημεριών στο νοσοκομείο της Σάμου. Ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας, με δημόσια τοποθέτησή του, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση κατά του υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, καταγγέλλοντας παραβίαση ιατρικών γνωματεύσεων και έκθεση της υγείας της ιατρού σε σοβαρό κίνδυνο, ανοίγοντας εκ νέου τη συζήτηση για τις συνθήκες εργασίας και τις αναγκαστικές μετακινήσεις στο Εθνικό Σύστημα Υγείας.
Το ιστορικό της μετακίνησης και οι ιατρικοί περιορισμοί
Η υπόθεση αφορά μια ιατρό που πραγματοποιεί την ειδίκευσή της στην Παιδιατρική ως υπεράριθμη και εκτελεί το αγροτικό της σκέλος στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «Αττικόν». Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσε ο κ. Πολάκης, η συγκεκριμένη ιατρός αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας, το οποίο είναι εις γνώσιν των αρμόδιων αρχών.
Μάλιστα, όπως αναφέρεται στην καταγγελία, υπάρχει πιστοποιητικό από γιατρό εργασίας το οποίο ορίζει ρητά ότι η παιδίατρος επιτρέπεται να πραγματοποιεί το ανώτατο έως τέσσερις εφημερίες ανά μήνα. Παρά τον περιορισμό αυτό, η διοίκηση της Υγειονομικής Περιφέρειας (ΥΠΕ) και του νοσοκομείου Σάμου φέρονται να εξέδωσαν διαταγή μετακίνησής της στο νησί για την εκτέλεση συνεχόμενων εφημεριών επί μία εβδομάδα.
Καταγγελίες για επιδείνωση της υγείας και νοσηλεία
Η κριτική του βουλευτή Χανίων εστιάζεται στις επιπτώσεις που είχε η εν λόγω διαταγή στην οργανική κατάσταση της ιατρού. Ο κ. Πολάκης υποστηρίζει ότι η παιδίατρος υποχρεώθηκε σε πέντε έως έξι συνεχόμενες εφημερίες στη Σάμο, πέραν εκείνων που όφειλε να φέρει εις πέρας με την επιστροφή της στο νοσοκομείο «Αττικόν».
Αποτέλεσμα αυτής της επιβάρυνσης, σύμφωνα πάντα με την ανάρτηση, ήταν η απορρύθμιση της πάθησής της αμέσως μετά την επιστροφή της από το νησί. Η ιατρός φέρεται να νοσηλεύτηκε, λαμβάνοντας παρεντερική χορήγηση υγρών και την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή για την αποκατάσταση της υγείας της. Ο κ. Πολάκης υπογραμμίζει ότι οι εμπλεκόμενοι στη διαταγή μετακίνησης φέρουν ποινική ευθύνη για την έκθεση της υπαλλήλου σε αυτές τις συνθήκες.
ΟΡΦΑΝΟ του ΠΑΤΤΑΚΟΥ ,επειδη βλεπω πως απειλεις τη συναδελφο και συνεχιζεις!!(φωτο 1)
ΑΚΟΥ ΚΑΛΑ ΓΕΛΟΙΕ ΚΑΙ ΑΣΧΕΤΕ ΠΕΡΙ ΤΗΝ ΙΑΤΡΙΚΗ:
1) Η συναδελφος εχει -ΚΑΙ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ-σοβαρο προβλημα υγειας ,που ΔΕΝ θα το πω εγω γιατι ειναι προσωπικο δεδομενο ,γι αυτο εκανε ως υπεραριθμη ειδικοτητα Παιδιατρικης και γι αυτο κανει και αγροτικο στο Αττικο νοσοκομειο !
2) Ξερεις καλα και εσυ και ο Ροιλος ο διοικητης της ΥΠΕ και ο διοικητης του νοσοκομειου Σάμου που τη ΣΤΕΙΛΑΤΕ ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΗ ,για να εφημερευσει μια εβδομαδα συνεχεια ,πως η συναδελφος εχει πιστοποιητικό απο γιατρο εργασιας που της λεει πως πρεπει να κανει ΜΕΧΡΙ 4 ΕΦΗΜΕΡΙΕΣ το μηνα!!!!!!
Εχετε ΠΟΙΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ που τη διαταξατε να κανει 5-6 συνεχομενες,συν τις άλλες που θα κανει στο Αττικο επιστρεφοντας!!
3) Εμαθες επισης πως η συναδελφος μετα την επιστροφη της απο τη Σαμο ,ειχε απορυθμιστει η παθηση της και νοσηλευτηκε με παρεντερικη χορηγηση υγρων και κατάληλη αγωγη !!!!!!!
Γι αυτο ΓΕΛΟΙΕ και ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑ ,σταματα να απειλείς και να κανεις μπουλινγκ στη νεαρη παιδιατρο και να επαιρεσαι σαν ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΕΣ πως κατεβασε την αναρτηση που ελεγε τον πόνο της απο την απόγνωση της,ψυχικη και ΣΩΜΑΤΙΚΗ!!!(φωτο 2)
ΥΓ .Μην τολμησεις ουτε εσυ ,ουτε ο Ροιλος ,ουτε ο διοικητης του Αττικου να κανετε κατι στη συναδελφο!!!
ΜΑΥΡΟ ΦΙΔΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΦΑΓΕ!!
Θα μιλήσω αλλιως τοτε !ΤΕΛΟΣ!!!
ΠΑΥΛΟΣ ΠΟΛΑΚΗΣ ,πρωην αναπλ Υπ Υγειας,βουλευτής Χανιων ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ!
Ο πρώην αρχηγός της Μοσάντ, Ταμίρ Πάρντο, επέκρινε δριμύτατα τις ισραηλινές ενέργειες στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, παρομοιάζοντας τις πρόσφατες επιθέσεις των εποίκων με το Ολοκαύτωμα, λέγοντας ότι ένιωσε «ντροπή που είναι Εβραίος», αναφέρει το πρακτορείο Anadolu.
Ο Πάρντο καταδίκασε την κλιμακούμενη βία των Ισραηλινών εποίκων κατά των Παλαιστινίων, αποκαλώντας την «υπαρξιακή απειλή» για το κράτος, σύμφωνα με τους Times of Israel.
«Η μητέρα μου ήταν επιζήσασα του Ολοκαυτώματος και αυτό που είδα μου θύμισε τα γεγονότα που συνέβησαν κατά των Εβραίων τον περασμένο αιώνα», δήλωσε ο Πάρντο κατά τη διάρκεια περιοδείας σε παλαιστινιακά χωριά που δέχθηκαν επιθέσεις τους τελευταίους μήνες.
«Αυτό που είδα σήμερα με έκανε να νιώθω ντροπή που είμαι Εβραίος».
Ο Πάρντο έκανε τα σχόλια αυτά στο Κανάλι 13 ενώ περιηγούνταν στην περιοχή μαζί με πρώην ανώτερους στρατιωτικούς αξιωματούχους, συμπεριλαμβανομένων των Ματάν Βιλνάι και Αμράμ Μιτσνά.
«Αυτό που είδα σήμερα είναι η υπαρξιακή απειλή για το Κράτος του Ισραήλ», προειδοποίησε.
Ο Πάρντο πρόσθεσε ότι οι αρχές επιβολής του νόμου του Ισραήλ γνωρίζουν την κατάσταση αλλά έχουν «επιλέξει να την αγνοήσουν».
Προειδοποίησε ότι οι προσπάθειες περιορισμού των εξτρεμιστών εποίκων – ορισμένοι από τους οποίους, όπως είπε, είναι ένοπλοι και έχουν πολιτική υποστήριξη – θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν εσωτερική σύγκρουση.
«Η αντίσταση σε αυτούς θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν εμφύλιο πόλεμο», δήλωσε, επισημαίνοντας την επιρροή ακροδεξιών προσώπων εντός της κυβέρνησης, όπως ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ και ο υπουργός Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς.
Σε όλη τη Δυτική Όχθη, οι επιθέσεις από Ισραηλινούς εποίκους παρουσιάζουν έξαρση, συμπεριλαμβανομένων επιδρομών σε χωριά και πράξεων βανδαλισμού, με τους Παλαιστίνιους να κατηγορούν τον ισραηλινό στρατό ότι παρέχει προστασία για τέτοιες επιθέσεις.
Ο ΟΗΕ θεωρεί παράνομους τους ισραηλινούς οικισμούς στα παλαιστινιακά εδάφη και έχει επανειλημμένα ζητήσει τη διακοπή της επέκτασης των οικισμών στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη.
Περίπου 750.000 Ισραηλινοί έποικοι ζουν σε 141 παράνομους οικισμούς και 224 φυλάκια στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένων περίπου 250.000 στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, την οποία ο ΟΗΕ θεωρεί μέρος των κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών.
Από τον Οκτώβριο του 2023, οι επιθέσεις του ισραηλινού στρατού και των εποίκων στη Δυτική Όχθη έχουν σκοτώσει τουλάχιστον 1.154 Παλαιστίνιους, έχουν τραυματίσει περίπου 11.750 άλλους και έχουν οδηγήσει σε σχεδόν 22.000 συλλήψεις, σύμφωνα με επίσημα παλαιστινιακά στοιχεία.
Αυτές οι παραβιάσεις περιλαμβάνουν καταστροφή περιουσιών, καψίματα σπιτιών, αναγκαστική εκτόπιση και επέκταση της παράνομης εποικιστικής δραστηριότητας, με τους Παλαιστίνιους να προειδοποιούν ότι τέτοιες πολιτικές ανοίγουν τον δρόμο για την προσάρτηση τμημάτων της Δυτικής Όχθης από το Ισραήλ.
Τουλάχιστον 10 εν ενεργεία στρατιώτες έχουν χάσει τη ζωή τους από αυτοκτονία από την αρχή του έτους, συμπεριλαμβανομένων έξι τον Απρίλιο, σύμφωνα με πληροφορίες της Haaretz. Τρεις άλλοι στρατιώτες που υπηρέτησαν ως έφεδροι κατά τη διάρκεια του πολέμου αυτοκτόνησαν αυτόν τον μήνα, ενώ δεν βρίσκονταν πλέον σε ενεργό υπηρεσία. Δύο αστυνομικοί, συμπεριλαμβανομένου ενός κληρωτού αξιωματικού της Συνοριακής Αστυνομίας, πέθαναν επίσης από αυτοκτονία αυτόν τον μήνα.
τα δεδομένα δείχνουν μια συνεχή αύξηση των αυτοκτονιών εντός του αμυντικού κατεστημένου, μια τάση που ξεκίνησε μετά το ξέσπασμα του πολέμου στις 7 Οκτωβρίου. Πηγές του στρατού παραδέχθηκαν ότι δυσκολεύονται να λάβουν αποτελεσματικά μέτρα για τη μείωση του φαινομένου, ειδικά σε περιπτώσεις όπου οι στρατιώτες που βρίσκονται σε κρίση δεν αναζητούν θεραπεία.
«Στην αρχή του πολέμου, πιστεύαμε ότι είχαμε την κατάσταση υπό έλεγχο», παραδέχθηκε πρόσφατα ανώτερος αξιωματούχος της Διεύθυνσης Προσωπικού του IDF, «και αυτό εξερράγη στα πρόσωπά μας». Αρκετοί άλλοι αξιωματικοί της διεύθυνσης απέδωσαν τον υψηλό αριθμό αυτοκτονιών αυτόν τον μήνα στις εκδηλώσεις για την Ημέρα Μνήμης και στη μεγάλη έμφαση στο πένθος και την απώλεια. Ειδικοί ψυχικής υγείας που μίλησαν στη Haaretz αμφισβήτησαν αυτή την εξήγηση, λέγοντας ότι δεν είχαν δει δραματική αύξηση των αυτοκτονιών κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου τα προηγούμενα χρόνια.
«Είναι πιθανό αυτά τα γεγονότα να έχουν κάποια επιρροή, αλλά αυτό δεν μπορεί να προσδιοριστεί οριστικά», δήλωσε ένας ειδικός. Σύμφωνα με αξιωματικούς της Διεύθυνσης Προσωπικού, οι παρατεταμένες μάχες έχουν επίσης επιφέρει πλήγμα. Ένας σχετικά μικρός αριθμός μελών των ενόπλων δυνάμεων συνεχίζει να φέρει ένα συσσωρευμένο βάρος, γεγονός που επηρεάζει την ψυχική τους υγεία και πιθανώς συμβάλλει στην αύξηση των αυτοκτονιών.
Ακτιβιστές που εργάζονται με μέλη των ενόπλων δυνάμεων που πάσχουν από ψυχικά τραύματα σχετιζόμενα με τον στρατό πρόσφεραν μια άλλη εξήγηση σε συνομιλίες με τη Haaretz. Είπαν ότι το εύρος της υποστήριξης ψυχικής υγείας που παρέχεται από τον IDF έχει μειωθεί, παρά τους δημόσιους ισχυρισμούς του στρατού για το αντίθετο.
Τον Φεβρουάριο, ο στρατός αποφάσισε να ακυρώσει τις ημέρες ψυχολογικής αποφόρτισης για τους εφέδρους που πραγματοποιούνταν πριν από την επιστροφή τους στην πολιτική ζωή. Μετά τον πόλεμο με το Ιράν και την αύξηση του αμυντικού προϋπολογισμού, ο στρατός αποφάσισε να επαναφέρει την αποφόρτιση, αν και όχι για όλους. Η Haaretz έμαθε για μέλη των ενόπλων δυνάμεων στα βόρεια σύνορα και στη Δυτική Όχθη που απολύθηκαν τις τελευταίες εβδομάδες χωρίς να συναντηθούν με κανέναν επαγγελματία.
«Είναι απλώς ανεύθυνο να μας στέλνουν σπίτι έτσι», είπε ένας από αυτούς. «Ξοδεύουν δισεκατομμύρια σε πυρομαχικά και αναχαιτιστές, και κάνουν οικονομία σε αυτό;»
Αρκετοί έφεδροι αξιωματικοί ψυχικής υγείας δήλωσαν ότι ακόμη και αυτές οι ημέρες αποφόρτισης δεν αποτελούν επαρκή λύση για τους στρατιώτες, ορισμένοι από τους οποίους έχουν υπηρετήσει εκατοντάδες ημέρες κατά τη διάρκεια του πολέμου.
«Τελικά, είναι μια συνάντηση λίγων ωρών και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν καθοδηγείται από κλινικό ψυχολόγο», δήλωσε ένας αξιωματικός. «Είναι μια αρχή, αλλά πραγματικά δεν είναι αρκετό. Είναι λίγο σαν να βάζεις ένα τσιρότο σε μια κεντρική αρτηρία που αιμορραγεί».
Ορισμένες επίλεκτες μονάδες αποφάσισαν να πραγματοποιήσουν πιο ολοκληρωμένες συνεδρίες ψυχολογικής αποφόρτισης, χρηματοδοτούμενες μέσω δωρεών.
Στρατιώτες ανέφεραν επίσης μείωση της παρουσίας αξιωματικών ψυχικής υγείας στο πεδίο. Ορισμένοι δήλωσαν ότι δεν είχαν συναντηθεί με κανέναν αξιωματικό αφού ενεπλάκησαν σε περιστατικά με απώλειες στον νότιο Λίβανο. Ο στρατός συνέχισε επίσης να στρατολογεί άτομα με ψυχικά τραύματα κατά τη διάρκεια του πολέμου, ακόμη και αφού είχαν καταγραφεί στο Υπουργείο Άμυνας λόγω της ψυχικής τους κατάστασης και πριν οποιαδήποτε ιατρική επιτροπή αξιολογήσει την κατάσταση αναπηρίας τους. Αυτό έγινε χωρίς να ελεγχθεί η καταλληλότητά τους για υπηρεσία.
Σε πολλές περιπτώσεις, όπως ανέφερε η Haaretz, οι διοικητές πίεσαν στρατιώτες με PTSD να παρουσιαστούν για υπηρεσία και μάλιστα τους απείλησαν με σύλληψη. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, δεκάδες κληρωτοί στρατιώτες δήλωσαν ότι οι διοικητές τούς εμπόδισαν να λάβουν θεραπεία ψυχικής υγείας. Ορισμένοι το έπραξαν λόγω των αυξανόμενων ελλείψεων σε ανθρώπινο δυναμικό στις ταξιαρχίες μάχης που καθιστούσαν τις αποστολές πιο δύσκολες. Άλλοι ενήργησαν βάσει ξεπερασμένων αντιλήψεων σχετικά με την ψυχική υγεία.
Αυτές οι συνθήκες, δήλωσε ένας πρώην επικεφαλής του κλινικού κλάδου ψυχικής υγείας στον IDF, θα μπορούσαν να επηρεάσουν σημαντικά τα ποσοστά αυτοκτονιών.
«Δεν μπορεί να σωθεί κάθε άνθρωπος, και ο στρατός δεν μπορεί να εναποθέσει όλη του την πίστη στο σύστημα ψυχικής υγείας», είπε. «Αλλά μια ανασκόπηση των περιπτώσεων υποδηλώνει ότι τουλάχιστον ορισμένες από αυτές θα μπορούσαν να είχαν σωθεί εάν οι διοικητές είχαν δώσει προσοχή στα προειδοποιητικά σημάδια. Το σύστημα πρέπει να βελτιωθεί. Αυτό δεν είναι πλέον απλώς μια προειδοποίηση. Είναι ένας πραγματικός συναγερμός».
Τα ευρύτερα δεδομένα προκαλούν επίσης ανησυχία. Στη δεκαετία πριν από τον πόλεμο της 7ης Οκτωβρίου, ο μέσος αριθμός αυτοκτονιών στον στρατό ήταν 12 ανά έτος. Έκτοτε, ο αριθμός έχει αυξηθεί. Από τις 7 Οκτωβρίου 2023 έως το τέλος εκείνου του έτους, επτά εν ενεργεία στρατιώτες πέθαναν από αυτοκτονία. Το 2024, 21 στρατιώτες αφαίρεσαν τη ζωή τους. Πέρυσι, το σύνολο έφτασε τους 22, ο υψηλότερος αριθμός των τελευταίων 15 ετών.
Τα δεδομένα του IDF παρέχουν μόνο μια μερική εικόνα, επειδή δεν περιλαμβάνουν στρατιώτες που πέθαναν από αυτοκτονία μετά την έξοδο από την ενεργό υπηρεσία. Για χρόνια, ο στρατός απέφευγε να αντιμετωπίσει το ζήτημα, υποστηρίζοντας ότι οι απολυμένοι στρατιώτες δεν αποτελούσαν πλέον δική του ευθύνη. Ωστόσο, μια σειρά από ρεπορτάζ στα μέσα ενημέρωσης για στρατιώτες που συμμετείχαν στον πόλεμο και αργότερα αυτοκτόνησαν μετά την επιστροφή τους στην πολιτική ζωή, ανάγκασε τον στρατό να προβεί σε τουλάχιστον κάποιες αλλαγές πολιτικής.
Στα τέλη του 2025, ο στρατός ανέφερε ότι η έρευνά του είχε εντοπίσει 15 τέτοιες περιπτώσεις. Η Haaretz έμαθε για τουλάχιστον τέσσερις επιπλέον περιπτώσεις από τότε, τρεις από αυτές τον Απρίλιο. Υπήρξαν επίσης αρκετές περιπτώσεις που αφορούσαν στρατιώτες που υπηρέτησαν σε προηγούμενους πολέμους, διαγνώστηκαν με PTSD και πέθαναν από αυτοκτονία μετά τις 7 Οκτωβρίου. Το Υπουργείο Άμυνας εντόπισε επίσης αρκετούς εφέδρους που υπηρέτησαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, υπέφεραν από ψυχική οδύνη και αργότερα πέθαναν από υπερβολική δόση ναρκωτικών ή αλκοόλ μετά την απόλυσή τους.
Επίσημα, η Διεύθυνση Ψυχικής Υγείας του στρατού αναφέρει ότι δεν έχουν εντοπιστεί σαφή κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ των περιπτώσεων αυτοκτονιών από την έναρξη του πολέμου, είτε πρόκειται για την οικογενειακή κατάσταση, το οικονομικό υπόβαθρο ή τις στρατιωτικές συνθήκες. Οι αξιωματούχοι αποδίδουν την αύξηση των αυτοκτονιών κατά τη διάρκεια του πολέμου στην απότομη αύξηση του αριθμού των μελών των ενόπλων δυνάμεων, ιδιαίτερα στο σύστημα των εφέδρων.
Ο στρατός αναφέρει περαιτέρω ότι η ανασκόπηση των περιπτώσεων έδειξε πως ορισμένοι από αυτούς που αυτοκτόνησαν δεν ωθήθηκαν από την έκθεση στη μάχη. Τον περασμένο Ιανουάριο, για παράδειγμα, ένας μόνιμος αντισυνταγματάρχης που υπηρετούσε σε μη μάχιμο ρόλο αφαίρεσε τη ζωή του. Άνθρωποι που τον γνώριζαν είπαν ότι η ψυχική του κατάσταση επιδεινώθηκε μετά από συνεχή παρενόχληση από το στρατιωτικό σύστημα, το οποίο αρνήθηκε να χρηματοδοτήσει τις ιατρικές του θεραπείες, καθώς και λόγω χρεών που είχε συσσωρεύσει. «Το αίμα του είναι στα χέρια του IDF», δήλωσε ένας φίλος του.
Ταυτόχρονα, ο στρατός έχει εντοπίσει άλλες αυτοκτονίες στις οποίες υπήρχε σαφής σύνδεση με τη συμμετοχή στον πόλεμο. Μία από αυτές ήταν του Eliran Mizrahi, ενός έφεδρου χειριστή μπουλντόζας που πέθανε από αυτοκτονία τον περασμένο Ιούνιο. Είχε υπηρετήσει για μήνες στη Λωρίδα της Γάζας και είχε διαγνωστεί με PTSD (Μετατραυματική Διαταραχή Στρες).
Ένας στρατιώτης των τεθωρακισμένων που είχε διαγνωστεί με PTSD και αργότερα επέστρεψε στην εφεδρεία ήταν επίσης μεταξύ εκείνων που αυτοκτόνησαν. Το ίδιο και ένας έφεδρος τραυματιοφορέας που περιέθαλψε θύματα στον χώρο του πάρτι Nova κοντά στο Ρεΐμ. Δύο χειριστές drones αυτοκτόνησαν επίσης κατά τη διάρκεια του πολέμου. Φίλοι του ενός, ενός έφεδρου αντισυνταγματάρχη, είπαν ότι τους εκμυστηρεύτηκε πως δεν άντεχε πλέον τη φρίκη του πολέμου. Ο δεύτερος, ένας νεαρός κληρωτός αξιωματικός, αυτοκτόνησε λίγο μετά τη συντριβή ενός drone λόγω ανθρώπινου λάθους. Ειδικοί ψυχικής υγείας δήλωσαν στη Haaretz ότι η περίπτωση αυτή καταδεικνύει την τεράστια πίεση που ασκείται στα νεαρά μέλη των ενόπλων δυνάμεων σε καιρό πολέμου.
Μεταξύ εκείνων που αυτοκτόνησαν τον Απρίλιο ήταν στρατιώτες των οποίων η συμμετοχή σε μάχες πιθανότατα επηρέασε την ψυχική τους κατάσταση. Ένας ήταν έφεδρος στην ομάδα εφόδου της επίλεκτης μονάδας καταδρομών Shaldag, ο οποίος αυτοκτόνησε την περασμένη εβδομάδα, την Ημέρα της Ανεξαρτησίας. Είχε λάβει μέρος σε πολλές επιχειρήσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου και πολέμησε επίσης στις κοινότητες στα σύνορα της Γάζας στις 7 Οκτωβρίου. Ένας άλλος στρατιώτης μάχης, κληρωτός στην Ταξιαρχία Kfir, πέθανε επίσης από αυτοκτονία αυτόν τον μήνα, όπως και ένας 23χρονος μόνιμος στρατιώτης στα τεθωρακισμένα. Ένας ακόμη στρατιώτης, έφεδρος νοσοκόμος μάχης στην Ταξιαρχία 646, αυτοκτόνησε το Σαββατοκύριακο στο νεκροταφείο Kiryat Ata αφού είχε πάει στο σπίτι του με άδεια.
Ο κατάλογος των στρατιωτών που αυτοκτόνησαν αυτόν τον μήνα ενώ δεν βρίσκονταν σε ενεργό υπηρεσία περιλαμβάνει επίσης τον Yohanan Eliyahu Fredj, έναν 38χρονο κάτοικο της Kiryat Arba. Είχε απαλλαγεί από την εφεδρεία μετά από ένα σοβαρό περιστατικό κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα το 2014. Όταν άρχισε ο τρέχων πόλεμος, επέστρεψε στο μέτωπο και υπηρέτησε σε μάχιμο ρόλο στην Ταξιαρχία Carmeli. Ένας άλλος στρατιώτης μάχης στην ίδια ταξιαρχία, περίπου 40 ετών, αυτοκτόνησε την περασμένη εβδομάδα μετά από παρατεταμένη υπηρεσία σε καιρό πολέμου.
«Συγχώρεσέ με που δεν είδα πόσο δύσκολα ήταν για σένα», είπε η χήρα του στην κηδεία του.
«Μόλις πριν από λίγους μήνες, με πήρες τηλέφωνο γιατί ήθελες να συμβουλευτείς για έναν νεαρό στρατιώτη που ένιωθες ότι δεν ήταν καλά στον λόχο των εφέδρων σου», είπε ένας φίλος στον επικήδειο λόγο του. «Σε ρώτησα, “Τι γίνεται με σένα;” Και απάντησες, όπως πάντα, με ένα γέλιο: “Είμαι εντάξει”. Δεν έχω λόγια να περιγράψω τον πόνο μου και αυτόν των φίλων μας».
Ένας άλλος στρατιώτης αυτοκτόνησε αφού υπηρέτησε εκατοντάδες ημέρες εφεδρείας κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Διεύθυνση Πληροφοριών της Πολεμικής Αεροπορίας, όπου εκτίθετο συχνά σε πληροφορίες σχετικά με επιθέσεις και τα αποτελέσματά τους. «Ήταν ένας ιδιαίτερα απαιτητικός ρόλος», είπε ένας φίλος του. «Ερχόταν σπίτι και δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Τον έβλεπα να “σβήνει” και προσπάθησα να βοηθήσω, αλλά μάλλον όχι αρκετά. Ούτε ο στρατός έκανε αρκετά».
Ο IDF ανέφερε σε απάντησή του ότι «θεωρεί την ψυχική υγεία των μελών του, τόσο των κληρωτών όσο και των εφέδρων, ως αναπόσπαστο μέρος της ευθύνης και της δέσμευσής του απέναντί τους και στην επιχειρησιακή τους ετοιμότητα. Παρά τη μείωση των ημερών αποφόρτισης υπό τη μορφή που καθιερώθηκε φέτος, κάθε διοικητής ταξιαρχίας διαθέτει μια εργαλειοθήκη σχεδιασμένη να βοηθά τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων και να συντονίζει τις ημέρες αποφόρτισης ανάλογα με τις αναδυόμενες ανάγκες και την αποστολή».
Ο στρατός πρόσθεσε ότι «από την αρχή του πολέμου, το σύστημα ψυχικής υγείας έχει επεκταθεί σημαντικά, με την πρόσληψη εκατοντάδων επαγγελματιών και την ανάπτυξή τους σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της Λωρίδας της Γάζας και των βορείων συνόρων. Παράλληλα, παρέχονται διαδικασίες αποφόρτισης και συναισθηματική υποστήριξη σε δεκάδες χιλιάδες μέλη, και το εύρος της ανταπόκρισης συνεχίζει να επεκτείνεται ανάλογα με τις ανάγκες στο πεδίο.
Επιπλέον, όσοι έχουν ολοκληρώσει την εφεδρεία τους μπορούν να επικοινωνήσουν με τη Μονάδα Αντίδρασης Μάχης, η οποία παρέχει ιατρική και ψυχική υποστήριξη σε πολίτες που απολύθηκαν από την κληρωτή ή την εφεδρική υπηρεσία και υποφέρουν από ψυχική οδύνη λόγω της συμμετοχής τους σε μάχες ή επιχειρησιακή δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής θητείας».
Η Μονάδα Εκπροσώπου Τύπου του IDF τόνισε ότι «κάθε περίπτωση αυτοκτονίας εξετάζεται ενδελεχώς και διερευνάται από τους εξουσιοδοτημένους φορείς, με σκοπό την άντληση διδαγμάτων για το μέλλον».
Το Σάββατο 6 Ιουνίου στην Πλατεία Περιστερίου και ώρα 20:00 θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση δίσκου της χιπ χοπ μουσικής πρωτοβουλίας Rap United for Palestine, τα έσοδα της οποίας θα διατεθούν σε δομές αλληλεγγύης στη Λωρίδα της Γάζας.
Πρόκειται για έναν συλλογικό ραπ δίσκο για την Παλαιστίνη που κυκλοφόρησε 6 Οκτωβρίου του 2025 από μία σειρά καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες της χιπ χοπ κοινότητας. Στο κείμενο που συνόδευε τα τραγούδια τους ανέφεραν: «Η γειτονιά μας λέγεται Μεσόγειος, Βαλκάνια, πλανήτης Γη. Στην γειτονιά μας θερίζει ο πόνος, η αδικία, οι ταλαιπωρίες, η φτώχεια και ο πόλεμος».
«Αυτό το άλμπουμ μιλά για την Παλαιστίνη» τόνιζαν τότε οι καλλιτέχνες/ιδες του άλμπουμ.
Σε μια φορτισμένη ατμόσφαιρα στο κινηματοθέατρο «Αστόρια», ο πρώην Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας επέλεξε το Ηράκλειο για να κλείσει τον κύκλο των παρουσιάσεων του βιβλίου του «Ιθάκη», μετατρέποντας μια λογοτεχνική εκδήλωση σε ένα αυστηρό πολιτικό και γεωπολιτικό μανιφέστο. Με φόντο τη νίκη του ΟΦΗ, την οποία χαρακτήρισε σύμβολο συλλογικής πίστης, ο κ. Τσίπρας προειδοποίησε ότι η επίσκεψή του συμπίπτει με μια περίοδο όπου «ξαναφουντώνει το καμίνι». Η παρέμβασή του δεν περιορίστηκε στην εγχώρια κριτική, αλλά επεκτάθηκε σε μια δριμεία καταγγελία της εμπλοκής της χώρας στις φλεγόμενες μέτωπα της Μέσης Ανατολής, θέτοντας το δίλημμα ανάμεσα στον «υπάκουο σύμμαχο» και τον «αξιόπιστο πυλώνα σταθερότητας».
“Δεν είναι και δεν μπορεί να αφήσουμε την Κρήτη να είναι συνώνυμο του φραπέ και του χασάπη, της απάτης και της διαφθοράς”
Η ομιλία ξεκίνησε με μια σαφή προσπάθεια επανακαθορισμού της ταυτότητας του νησιού, σε μια προσπάθεια να αποσυνδεθεί η Κρήτη από πρόσφατα φαινόμενα σκανδάλων. Ο πρώην Πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι η Κρήτη «δεν είναι και δεν μπορεί να αφήσουμε να είναι συνώνυμο του φραπέ και του χασάπη, της απάτης και της διαφθοράς». Αντιθέτως, την όρισε ως το κατεξοχήν πεδίο «της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, του πολιτισμού, των αγώνων για τη λευτεριά και την αξιοπρέπεια».
Επικαλούμενος το ιστορικό βάθος του νησιού, ο κ. Τσίπρας τόνισε με νόημα προς την πλευρά της κυβέρνησης ότι «αυτή η Κρήτη δεν πωλείται και δεν εξαγοράζεται», αναφερόμενος στην Κρήτη «του Θεοτοκόπουλου, του Βενιζέλου, του Καζαντζάκη, του Θερίσου και της Κάνδανου». Η αναφορά αυτή δεν ήταν τυχαία, καθώς επιδίωξε να ταυτίσει την προοδευτική παράταξη με το πνεύμα της αντίστασης και της ηθικής ακεραιότητας, χρησιμοποιώντας μάλιστα τη ρήση του Νίκου Καζαντζάκη: «Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: Θα νικήσουμε; Θα νικήσουμε; Πολέμα!».
Γεωπολιτικός Προσανατολισμός: Η Σούδα και το Μέτωπο Ιράν-Γάζας
Επανερχόμενος στα γεωπολιτικά ζητήματα που αποτελούν τον πυρήνα της διεθνούς ανησυχίας, ο Αλέξης Τσίπρας επανέλαβε την ανάγκη για μια Ελλάδα που θα λειτουργεί ως «πυλώνας σταθερότητας και ειρήνης» και όχι ως πεδίο εξυπηρέτησης ξένων στρατιωτικών σχεδιασμών. Η τοποθέτησή του για την εμπλοκή της χώρας στις πολεμικές επιχειρήσεις ήταν απολύτως ευθεία:
«Λέμε όχι στη γενοκτονία που συντελείται ακόμα και σήμερα στη Γάζα. Λέμε όχι στον πόλεμο του Τραμπ και του Νετανιάχου κατά του Ιράν. Λέμε όχι στην εμπλοκή της Σούδας και των στρατιωτικών βάσεων που εδρεύουν στη χώρα στις πολεμικές επιχειρήσεις. Λέμε όχι στην εμπλοκή της Ελλάδας με οποιονδήποτε τρόπο.»
Κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι έχει αποδεχτεί τον ρόλο του «υπάκουου συμμάχου», γεγονός που χαρακτήρισε επικίνδυνο για την εθνική ασφάλεια. Σύμφωνα με τον κ. Τσίπρα, η προστασία του διεθνούς δικαίου και η άρνηση συμμετοχής σε συγκρούσεις που απειλούν με γενικευμένη ανάφλεξη τη Μέση Ανατολή αποτελούν όρο επιβίωσης και αξιοπρέπειας για την ελληνική κοινωνία.
Από τα Γεμάτα Ταμεία στο «Μεγάλο Κόλπο» της Ενέργειας
Επιστρέφοντας στα του οίκου μας, ο κ. Τσίπρας έκανε έναν απολογισμό της δικής του διακυβέρνησης, υποστηρίζοντας ότι παρέλαβε μια πατρίδα «πεδίο υποταγής και επιτροπείας» και την παρέδωσε «απελευθερωμένη από τους δανειστές, με γεμάτα ταμεία και σε δρόμο ανάπτυξης». Υπογράμμισε ότι η εντιμότητα στη διαχείριση των δημόσιων ταμείων ήταν για την κυβέρνησή του «νόμος ζωής και απαράβατος ηθικός κανόνας».
Στον αντίποδα, εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση για το ζήτημα της ακρίβειας και της ΔΕΗ, κάνοντας λόγο για «οικονομικό έγκλημα». Κατήγγειλε ότι με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου «γίνεται παιχνίδι για να κονομήσει ένα ξένο FUND, η CVC» , και μίλησε για ένα «μεγάλο κόλπο» όπου αυξάνεται το μετοχικό κεφάλαιο της ΔΕΗ για επενδύσεις στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία. «Πρωταθλητής λοιπόν η ΔΕΗ, σύμφωνοι, αλλά της αισχροκέρδειας, των εναρμονισμένων πρακτικών, της ακρίβειας και της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος» , δήλωσε, αντιπαραβάλλοντας ότι η δική του κυβέρνηση «δεν ανέβασε ούτε ένα ευρώ τους λογαριασμούς του ρεύματος» για 4,5 χρόνια.
Η Ακρίβεια ως «Κρατική Κερδοσκοπία»
Πέρα από το ενεργειακό μέτωπο, ο Αλέξης Τσίπρας ανέπτυξε μια δριμεία κριτική για τη διαχείριση της ακρίβειας, απορρίπτοντας το κυβερνητικό αφήγημα περί «εισαγόμενου φαινομένου». Στην ανάλυσή του, χαρακτήρισε την ακρίβεια ως μια συνειδητή πολιτική επιλογή που επιτρέπει στα καρτέλ να «θησαυρίζουν μπροστά στα μάτια μας». Κατήγγειλε τη λογική των επιδομάτων, σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Το κράτος εισπράττει πολλαπλάσια φορολογία από τους πολλούς… και ύστερα μοιράζει κάποια επιδόματα. Δίνει πέντε σε εκείνους από τους οποίους πήρε εκατόν πέντε».
Προκειμένου να ανακοπεί η αισχροκέρδεια στη διατροφική αλυσίδα, ο πρώην Πρωθυπουργός πρότεινε τη δημιουργία ενός «Ψηφιακού Δημοσίου Παρατηρητηρίου Τιμών». Στόχος είναι η απόλυτη διαφάνεια από το χωράφι έως το ράφι, με την επιβολή πλαφόν στο περιθώριο κέρδους των μεσαζόντων στα βασικά αγαθά. Παράλληλα, ζήτησε τη δραστική μείωση του ΦΠΑ σε είδη επιβίωσης από το 13% στο 6%, καθώς και τη μείωση της φορολογίας στα καύσιμα, υποστηρίζοντας ότι «ή θα μπει όριο στην απληστία, ή θα πληρώνει η κοινωνία το λογαριασμό».
Το Στεγαστικό Αδιέξοδο: Μια «Εθνικά Αναγκαία» Κοινωνική Πολιτική
Ιδιαίτερη αίσθηση προκάλεσαν τα στοιχεία που παρέθεσε ο κ. Τσίπρας για τη στεγαστική κρίση, σημειώνοντας ότι το 2025 η Ελλάδα κατέγραψε τη δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση ενοικίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επικαλούμενος μελέτη, ανέφερε ότι οι πολίτες καλούνται να δαπανήσουν το 93,6% του μέσου μηνιαίου μισθού τους για την ενοικίαση ενός τυπικού διαμερίσματος. «Οι Έλληνες δεν μπορούν ούτε να νοικιάσουν σπίτι», υπογράμμισε, προτείνοντας ένα ολιστικό πρόγραμμα κοινωνικής κατοικίας.
Το σχέδιο αυτό περιλαμβάνει την αξιοποίηση δημόσιας γης και ανενεργών κτιρίων, καθώς και την επιβολή αυστηρών περιορισμών στις βραχυχρόνιες μισθώσεις τύπου Airbnb, ειδικά για εταιρείες με μεγάλο αριθμό ακινήτων. Ο πρώην Πρωθυπουργός υπήρξε κατηγορηματικός ως προς τη «Golden Visa», ζητώντας την κατάργησή της για την απόκτηση κατοικίας και την επιβολή ειδικού φόρου σε αγοραστές εκτός ΕΕ. «Η Ελλάδα και η ακίνητη περιουσία της πρέπει να ανήκει στους Έλληνες, όχι στις Γκόλντεν βίζα», δήλωσε με έμφαση.
Θεσμική Κρίση και Δικαιοσύνη: Η «Κανονικότητα του Εγκλήματος»
Στο πεδίο των θεσμών, ο Αλέξης Τσίπρας εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση για τη διαχείριση του σκανδάλου των υποκλοπών και την τραγωδία των Τεμπών. Αναφέρθηκε στις πρόσφατες εξελίξεις με το λογισμικό Predator, καταγγέλλοντας την απόφαση του Αρείου Πάγου να μην ανοίξει ξανά την υπόθεση παρά τα νέα στοιχεία. Μετέφερε μάλιστα το σχόλιο του πρώην προέδρου της ΑΔΑΕ, Χρήστου Ράμμου: «Μένω άφωνος».
Συνδέοντας τις υποκλοπές με την υπόθεση των Τεμπών, έκανε λόγο για «εξοργιστικές τακτικές μπαζώματος» και μια προσπάθεια να επιβληθεί η «διαφθορά ως επάγγελμα» και η «συγκάλυψη ως κανόνας». Άσκησε επίσης κριτική στις επιθέσεις κατά της Ευρωπαίας Εισαγγελέως, τονίζοντας ότι η χώρα βιώνει μια «ασύστολη χειραγώγηση της δικαιοσύνης» που υπονομεύει κάθε έννοια κράτους δικαίου και κοινωνικής εμπιστοσύνης.
Φορολογική Δικαιοσύνη και το Νέο Αναπτυξιακό Μοντέλο
Στην οικονομική του πρόταση, ο κ. Τσίπρας εισηγήθηκε μια ριζική αλλαγή του φορολογικού μείγματος, με στόχο την αναδιανομή υπέρ των μη προνομιούχων. Καυτηρίασε την υφιστάμενη ανισότητα, σημειώνοντας ότι «κάποιος που μπορεί να έχει ένα εκατομμύριο εισόδημα από μερίσματα φορολογείται με 5%, ενώ ένας εργαζόμενος που έχει εισόδημα 10.000 ευρώ από την εργασία του φορολογείται με 9%».
Πρότεινε τη θέσπιση μιας «πατριωτικής εισφοράς» για τις υπερκερδοφόρες επιχειρήσεις και τα πολύ υψηλά εισοδήματα, η οποία θα διατίθεται για την κάλυψη στεγαστικών και μορφωτικών αναγκών των νέων ζευγαριών. Παράλληλα, μίλησε για την ανάγκη μετάβασης σε ένα νέο αναπτυξιακό μοντέλο που θα ξεφεύγει από τη «μονοκαλλιέργεια» του τουρισμού και του real estate, δίνοντας έμφαση στη μεταποίηση, την αγροδιατροφή, την έρευνα και την πράσινη ενέργεια.
Η Πραγματικότητα της Κρήτης: Προβλήματα και Υποδομές
Απευθυνόμενος ειδικά στους Κρητικούς, ο πρώην Πρωθυπουργός υποστήριξε ότι η πραγματικότητα στο νησί είναι προβληματική, παρά τις κυβερνητικές διαβεβαιώσεις. Εστίασε στη λειψυδρία, την υποστελέχωση του ΕΣΥ και τις καθυστερήσεις σε μεγάλα έργα υποδομής, όπως το Αεροδρόμιο στο Καστέλι και ο ΒΟΑΚ. Κατήγγειλε επίσης τον «πρωτοφανή διασυρμό» της Κρήτης από τα κυκλώματα του ΟΠΕΚΕΠΕ, ζητώντας «εντιμότητα, αξιοκρατία, διαφάνεια και λογοδοσία παντού».
Συμπέρασμα: Η Ριζική Ανασύνθεση της Προοδευτικής Παράταξης
Κλείνοντας την ομιλία του, ο Αλέξης Τσίπρας απηύθυνε προσκλητήριο για μια «ριζική ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης». Ζήτησε την υπέρβαση των σημερινών σχηματισμών με στόχο έναν νέο, προγραμματικά συμπαγή και αποτελεσματικό φορέα που θα εκφράζει την «κυβερνώσα Αριστερά της εποχής μας».
«Ο αγώνας συνεχίζεται… σε νέες συνθήκες, με νέες μορφές, νέους σχηματισμούς, νέα πρόσωπα. Αλλά με τους ίδιους πάντα στόχους: Δημοκρατία, εντιμότητα και δικαιοσύνη.»
Με τη φράση «Γρήγορα θα κάνει ξαστεριά», ο κ. Τσίπρας ολοκλήρωσε την παρέμβασή του, θέτοντας ως εθνική ανάγκη μια «ηθική επανάσταση» που θα βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο και θα την τοποθετήσει σε μια τροχιά σταθερότητας, ειρήνης και κοινωνικής δικαιοσύνης.
Αναλυτικά όσα είπε ο Αλέξης Τσίπρας:
Έπρεπε να πάρει το κύπελο ο ΟΦΗ για να ξανάρθω στην Κρήτη.
Έχω, η αλήθεια είναι τρία χρόνια να σας ανταμώσω.
Αλλά από ότι βλέπω δε χάσατε τη ζωντάνια και την αισιοδοξία σας.
Και δε θα έχετε και παράπονο γιατί έρχομαι σε μια εποχή που ξαναφουντώνει το καμίνι.
Πως το λέτε εδώ οι Ομιλήτες στα επινίκια τραγούδια σας :
Ανάψαμε φωτιά και μεγαλώνει..
Κι εγώ για μια τέτοια φωτιά ήρθα να σας μιλήσω σήμερα, στον τελευταίο σταθμό της παρουσίασης του βιβλίου μου
Έχει ξεχωριστή σημασία για μένα να βρίσκομαι σήμερα στην Κρήτη για να κλείσω τον κύκλο των παρουσιάσεων της Ιθάκης.
Κι αν έχω ένα μήνυμα από τo γιορτινό τούτες τις μέρες, μετά το θρίαμβο του ΟΦΗ, Ηράκλειο, είναι ότι η Κρήτη δεν είναι και δεν μπορεί να αφήσουμε να είναι συνώνυμο του φραπέ και του χασάπη, της απάτης και της διαφθοράς.
Αλλά της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης, του πολιτισμού, των αγώνων για τη λευτεριά και την αξιοπρέπεια.
Και αυτή η Κρήτη δεν πωλείται και δεν εξαγοράζεται, κύριοι της κυβέρνησης.
Η Κρήτη του Θεοτοκόπουλου, του Βενιζέλου, του Καζαντζάκη, του Θερίσου και της Κάνδανου.
Αλλά και του ΟΦΗ που με τον θρίαμβό του, μας δείχνει πως μια ομάδα που μάχεται συλλογικά και πιστεύει στη νίκη μπορεί να τα καταφέρει.
Έτσι θέλουμε να μάχεται και να κερδίζει και η Ελλάδα.
Πως το έλεγε ο δικός σας αλλά και παγκόσμιος Νίκος Καζαντζάκης;
Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε; Πολέμα!
Και αυτό ακριβώς κάναμε κι εμείς και το περιγράφω στο βιβλίο μου, όταν ο λαός μας ανέθεσε τη μεγάλη ευθύνη να βγάλουμε την πατρίδα από το βάλτο που άλλοι την έριξαν.
Πολεμήσαμε.
Με εντιμότητα, αλλά και αποφασιστικότητα.
Με άγνοια κινδύνου, αλλά και με σύνεση.
Χωρίς το φόβο του φόβου.
Κι ας είχαμε απέναντι το πιο σκληρό κατεστημένο της Ευρώπης και τον οργανωμένο κυνισμό της εγχώριας ολιγαρχίας που οδήγησε τη χώρα στον γκρεμό.
Και αν κάτι δεν μας συγχωρούν ξέρετε τι είναι ;
Ότι παραλάβαμε μια πατρίδα που αυτοί κατάντησαν πεδίο υποταγής και επιτροπείας.
Και την παραδώσαμε απελευθερωμένη από τους δανειστές, με γεμάτα ταμεία και σε δρόμο ανάπτυξης.
Και μέσα σε συνθήκες δημοσιονομικής ασφυξίας, φροντίσαμε κοινωνικές πληγές, ανατάξαμε την Υγεία και την Παιδεία, στηρίξαμε τους μη προνομιούχους, δώσαμε στην ελληνική κοινωνία το δείγμα μιας άλλης αντίληψης και πρακτικής της εξουσίας.
Δεν μας συγχωρούν, εντέλει, ότι τα καταφέραμε εκεί που αυτοί απέτυχαν.
Δεν ήμασταν από τζάκια, ούτε είδαμε ποτέ την εξουσία σαν λάφυρο, αλλά αποδείξαμε ότι η αφοσίωση στο λαό και την πατρίδα είναι το πιο αποτελεσματικό όπλο.
Ότι η εντιμότητα στην πολιτική και τη διαχείριση των δημόσιων ταμείων είναι για μας νόμος ζωής και απαράβατος ηθικός κανόνας.
Διασύρουν όμως το δικό μας χτες, για να κρύψουν το δικό τους διεφθαρμένο σήμερα.
Και το ακόμα χειρότερο αύριο που ονειρεύονται και σχεδιάζουν.
Αυτή είναι η αλήθεια.
Δείτε τι κάνουν για παράδειγμα, με τη ΔΕΗ.
Ανέδειξα προχθές ένα θέμα που δεν θα δείτε και δεν θα διαβάσετε στα ΜΜΕ.
Γιατί η ΔΕΗ έχει μπουκώσει με χρήμα τη διαφημιστική αγορά.
Και γιατί δεν το αναδεικνύουν, είτε από άγνοια είτε από συμφέροντα, τα κόμματα της σημερινής αντιπολίτευσης.
Μίλησα για οικονομικό έγκλημα, γιατί με τους δημόσιους πόρους, με χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου, γίνεται παιχνίδι για να κονομήσει ένα ξένο FUND, η CVC, που σήμερα είναι ο βασικός ιδώτης μέτοχος της εταιρίας.
Και μίλησα για ένα μεγάλο κόλπο.
Αυξάνουν το Μετοχικό κεφάλαιο της ΔΕΗ για να κάνει επενδύσεις στο εξωτερικό, στην Ουγγαρία και τη Ρουμανία.
Και το Δημόσιο συμμετέχει καταβάλλοντας 1,3 δις.
Συν 2 περίπου δις που έχουν πάρει από το Ταμείο ανάκαμψης, συνολικά 3,5 δις από τις τσέπες του φορολογούμενου προς τη ΔΕΗ τα τελευταία χρόνια.
Και ποια η ανταπόδοση στους καταναλωτές;
Οι λογαριασμοί στα ύψη και η ΔΕΗ καθοδηγεί το καρτέλ της ενέργειας που φουσκώνει τους λογαριασμούς του ρεύματος.
Κι όταν αποκάλυψα προχτές ότι σπαταλούν για ίδιον όφελος πόρους που ανήκουν στον λαό, τι απάντησαν ;
Όχι ότι έχω άδικο.
Αλλά ότι δήθεν εμείς τους παραδώσαμε μια ΔΕΗ χρεωμένη κι αυτοί έχουν καταφέρει να φτιάξουν μια ΔΕΗ κερδοφόρα.
Φτιάξανε λένε, έναν εθνικό πρωταθλητή.
Ποιοι ;
Αυτοί που έβαλαν τον ΕΝΦΙΑ μέσα στο λογαριασμό της ΔΕΗ με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί κύμα ληξιπρόθεσμων οφειλών αλλά και διακοπών της παροχής σε χιλιάδες ευάλωτους καταναλωτές μέσα στην κρίση.
Αυτοί που αργότερα αύξησαν κατά 40% τα τιμολόγια της ΔΕΗ, κι έφτασαν οι άνθρωποι να ανοίγουν τους λογαριασμούς με κομμένη την ανάσα.
Πρωταθλητής λοιπόν η ΔΕΗ, σύμφωνοι, αλλά της αισχροκέρδειας, των εναρμονισμένων πρακτικών, της ακρίβειας και της διασπάθισης του δημόσιου χρήματος.
Τέτοιο πρωτάθλημα θα τους το χαρίζαμε, αν τα σπασμένα δεν τα πλήρωνε ο ελληνικός λαός.
Για να δούμε όμως και την πλήρη αλήθεια των αριθμών:
Εμείς το 15-19, μειώσαμε την ενεργειακή φτώχεια από το 29.2% το 2015, στο 17.9% το 2019.
Και τα ληξιπρόθεσμα κατά δέκα μονάδες, από 42% το 2015, στο 32% το 2019.
Σήμερα παραμένουν στο ίδιο ποσοστό.
Να δούμε όμως και ποιος τη χρεοκόπησε ;
Το 2019 το καθαρό χρέος της ΔΕΗ ήταν 3.6 δις.
Το 2025 το καθαρό χρέος της ΔΕΗ είναι 6,5 δις.
Και το κυριότερο, αυτό που γνωρίζει κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνας :
Εμείς για 4,5 χρόνια δεν ανεβάσαμε ούτε ένα ευρώ τους λογαριασμούς του ρεύματος.
Θέλω να το επαναλάβω: Δεν ανεβάσαμε ούτε ένα ευρώ τους λογαριασμούς του ρεύματος στην περίοδο της διακυβέρνησης μας.
Να λοιπόν η διαφορά της στρατηγικής και της πολιτικής μας :
Εμείς δεν θέλουμε μια ΔΕΗ πρωταθλητή στην ακρίβεια, αλλά αναπτυξιακή δύναμη της χώρας και εργαλείο στην αγορά ενέργειας με σκοπό τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και τη μείωση του κόστους ηλεκτρικής ενέργειας για τα νοικοκυριά.
Εμείς θέλουμε να μην αγωνιούν οι Έλληνες και οι Ελληνίδες όταν ανοίγουν το λογαριασμό του ρεύματος.
Γι’ αυτό και σήμερα έχουμε έτοιμο σχέδιο για: Ελάχιστη εγγυημένη ποσότητα ηλεκτρικής ενέργειας για όλα τα νοικοκυριά σε σταθερή και προσιτή τιμή.
Για να διασφαλίσουμε ότι κάθε νοικοκυριό θα μπορεί να θερμαίνεται/ψύχεται επαρκώς σε ένα προσιτό κόστος.
Πως θα το πετύχουμε αυτό;
Η χαμηλή τιμή θα διαμορφωθεί μέσω μακροχρόνιων συμβολαίων χαμηλού κόστους από ΑΠΕ και θα είναι αποσυνδεδεμένη από βραχυπρόθεσμες διακυμάνσεις της Αγοράς.
Το ζήτημα της ακρίβειας όμως, δεν αφορά μόνο την ενέργεια. Αφορά και το σούπερ μάρκετ, αφορά και τη στέγη, αφορά δηλαδή τα πάντα.
Μας λένε ότι η ακρίβεια είναι εισαγόμενη.
Σχεδόν φυσικό φαινόμενο.
Οι παλιότεροι θα θυμάστε ότι κάποτε μας έλεγαν ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τους σεισμούς.
Ε, τώρα μας λένε ότι πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την ακρίβεια.
Θησαυρίζουν τα καρτέλ μπροστά στα μάτια μας.
Στο ρεύμα, τα καύσιμα, το σούπερ μάρκετ.
Από τις θηριώδεις αυξήσεις των τιμών το κράτος εισπράττει πολλαπλάσια φορολογία.
Από τους πολίτες, τους πολλούς, εκείνους που μπαίνουν με τρόμο στο σούπερ μάρκετ.
Και ύστερα μοιράζει κάποια επιδόματα.
Δίνει πέντε σε εκείνους από τους οποίους πήρε εκατόν πέντε.
Δεν είναι όμως, φυσικό φαινόμενο η ΔΕΗ να καθοδηγεί το καρτέλ των καυσίμων στην κερδοσκοπική κούρσα.
Δεν είναι φυσικό φαινόμενο να κερδοσκοπούν ασύδοτα οι ολιγάρχες της ενέργειας και των καυσίμων.
Δεν είναι φυσικό φαινόμενο οι εναρμονισμένες αυξήσεις στις τιμές αγαθών απαραίτητων για την επιβίωση.
Δεν είναι φυσικό φαινόμενο το κράτος να είναι ο μεγαλύτερος κερδοσκόπος.
Να εισπράττει πολλαπλάσια έσοδα, από τις μεγάλες ανατιμήσεις.
Και ύστερα να εμφανίζεται με διάφορα pass φιλανθρωπίας.
Δεν αρκούν, όμως, οι διαπιστώσεις.
Χρειάζονται επειγόντως μέτρα και συγκεκριμένες πολιτικές.
Που δεν τα λαμβάνει η κυβέρνηση.
Γιατί έχει διαλέξει πλευρά.
Ή αν θέλετε την έχει διαλέξει και τη στηρίζει εκείνη η πλευρά, που κερδοσκοπεί με τις ζωές των άλλων.
Τι χρειάζεται λοιπόν;
Άμεσα μέτρα ανακούφισης και μόνιμης παρέμβασης στην αγορά.
Υποχρεωτική διαφάνεια στη διαμόρφωση των τιμών.
Στην ψηφιακή εποχή δεν είναι δύσκολο να υπάρχει απόλυτη γνώση της τιμής ενός προϊόντος από τη πρώτη πώλησή του στο χωράφι, μέχρι τη τελευταία στο ράφι.
Στο ινστιτούτο μας, μετά τη ψηφιακή πλατφόρμα της διαφάνειας που παρουσιάσαμε, για τον πλήρη έλεγχο όλων των δημόσιων συμβάσεων και την αντιμετώπιση της διαφθοράς, τώρα ετοιμάζουμε μια αντίστοιχη για τον έλεγχο της αισχροκέρδειας στην διατροφική αλυσίδα.
Ένα ψηφιακό Δημόσιο παρατηρητήριο τιμών ώστε να είναι εφικτός ο αυστηρός έλεγχος σε κάθε βήμα στην αλυσίδα, από την παραγωγή ως τη λιανική.
Και εντέλει η επιβολή πλαφόν στο περιθώριο κέρδους των μεσαζόντων στα βασικά αγαθά.
Γιατί, ή θα μπει όριο στην απληστία, ή θα πληρώνει η κοινωνία το λογαριασμό.
Επιπλέον είναι αναγκαία :
Δραστική μείωση του ΦΠΑ σε βασικά είδη διατροφής και επιβίωσης από 13% σε 6%.
Αλλά και η μείωση στη φορολογία των καυσίμων.
Η κρίση κόστους ζωής ωστόσο έχει σήμερα μια δεύτερη, ίσως ακόμα πιο σκληρή μορφή: τη στέγη.
Θυμάστε, πριν μερικά χρόνια, που λέγαμε ότι οι Έλληνες δεν μπορούν πια να αγοράσουν σπίτι.
Σήμερα λοιπόν έχουμε φτάσει σε κάτι ακόμα χειρότερο: Οι Έλληνες δεν μπορούν ούτε να νοικιάσουν σπίτι.
Σύμφωνα με πολύ πρόσφατη μελέτη οι πολίτες πρέπει να δαπανήσουν το 93,6% του μέσου μηνιαίου μισθού τους για να νοικιάσουν ένα τριάρι!
Ενώ σύμφωνα με την ίδια μελέτη, η Ελλάδα κατέγραψε τη δεύτερη μεγαλύτερη αύξηση ενοικίων σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2025.
Μια πολιτική κοινωνικής κατοικίας είναι λοιπόν εθνικά αναγκαία.
Που θα περιλαμβάνει:
Δημόσιες επενδύσεις για την κατασκευή κοινωνικής κατοικίας.
Με αξιοποίηση δημόσιας γης, ανενεργών δημόσιων κτιρίων και κατάλληλων χρηματοδοτικών εργαλείων.
Τα χρήματα, για παράδειγμα, που επενδύει το δημόσιο στην ΔΕΗ για να κάνει μπίζνες στην Ουγγαρία, αν τα επένδυε σε ένα ειδικό πρόγραμμα κοινωνικά προσιτής κατοικίας, θα μπορούσαμε να καλύψουμε πάνω από 50.000 συμπολίτες μας.
Περιλαμβάνει επίσης αυστηρό έλεγχο των αδειών Airbnb, των βραχυχρόνιων μισθώσεων που διαλύουν τη μακροχρόνια κατοικία, ιδίως για τις εταιρίες που έχουν στη διάθεσή τους μεγάλο αριθμό διαμερισμάτων.
Ειδικά στεγαστικά εργαλεία για νέους ανθρώπους, νέα ζευγάρια, ιδιαίτερα για εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους σε τουριστικές και νησιωτικές περιοχές.
Κατάργηση της α της κατοικίας για την απόκτηση γκόλντεν βίζας.
Καθώς και ειδικό φόρο στην αγορά κατοικιών από μη κατοίκους της Ελλάδας που βρίσκονται εκτός ΕΕ.
Γιατί η Ελλάδα και η ακίνητή περιουσία της πρέπει να ανήκει στους Έλληνες όχι στις Γκόλντεν βίζα.
Πως όμως να ασχοληθεί με τα προβλήματα αυτά των πολιτών, μια κυβέρνηση βαθιά βουτηγμένη στα σκάνδαλα και τη διαφθορά;
Είδατε την τελευταία απίστευτη εξέλιξη στο σκάνδαλο των υποκλοπών.
Προέκυψαν νέα συγκλονιστικά στοιχεία στη δίκη των τεσσάρων ιδιωτών, ανάμεσά τους και του ιδιοκτήτη της εταιρίας που διέθετε στην Ελλάδα το διαβόητο Predator.
Δύο χιλιάδες σελίδες έστειλε στον Άρειο Πάγο το δικαστήριο που τους καταδίκασε σε βαρύτατες ποινές, ζητώντας περαιτέρω διερεύνηση για εγκληματικές πράξεις, όπως κατασκοπεία.
Και εμπλοκή πολιτικών.
Και τι έκανε ο διορισμένος από τον κύριο Μητσοτάκη εισαγγελέας του Αρείου Πάγου;
Αποφάσισε σε χρόνο μηδέν ότι δεν υπάρχει λόγος να ανοίξει πάλι την υπόθεση.
Μπορεί ο ίδιος ο Ντίλιαν της Intellexa να δήλωσε δημόσια ότι η εταιρία του διαθέτει το λογιστικό παρακολουθήσεων μόνο σε κυβερνήσεις και κρατικούς οργανισμούς, αλλά η ελληνική Δικαιοσύνη επιμένει ότι «αναντίλεκτα» -δική τους η λέξη- δεν υπάρχει καμμιά εμπλοκή πολιτικών στο σκάνδαλο.
Μένω άφωνος, ήταν το σχόλιο του πρώην προέδρου της ΑΔΑΕ Χρήστου Ράμμου για την απόφαση αυτή.
Κι όταν έντιμοι λειτουργοί της Δικαιοσύνης μένουν άφωνοι, εμείς οφείλουμε με όλη μας τη φωνή να καταγγείλουμε και το έγκλημα και τη συγκάλυψη.
Όπως και με τα Τέμπη, που ο ίδιος ο πρωθυπουργός έσπευσε από την πρώτη μέρα να αποφανθεί ότι ήταν ανθρώπινο λάθος.
Για να ακολουθήσουν οι εξοργιστικές τακτικές του μπαζώματος.
Κι όπως με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, που κυκλοφορούν χωρίς καμιά ντροπή οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, για να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει κανένα έγκλημα, μόνο ρουσφέτια και εξυπηρετήσεις, που είναι το job description του βουλευτή.
Και να επιτεθούν με τον πιο ανοίκειο τρόπο στην Ευρωπαία εισαγγελέα που αποκάλυψε το έγκλημα.
Και τόλμησε να διατυπώσει κατηγορίες για διαφθορά, απάτη, κατάχρηση εξουσίας, εμπορία επιρροής.
Εκεί έχουμε φτάσει, φίλες και φίλοι.
Το έγκλημα ως κανονικότητα
Η διαφθορά ως επάγγελμα
Και η συγκάλυψη ως κανόνας.
Με όλα αυτά λοιπόν που συμβαίνουν στη χώρα, θέλω να ομολογήσω για μια ακόμα φορά, ότι:
Ναι, δεν είναι η Ιθάκη μόνο ένας τόπος επιστροφής.
Τόπος λογαριασμού με τη διαδρομή, τις επιλογές, τις αντοχές, το πραγματικό νόημα του ταξιδιού.
Και με τα λάθη του, βέβαια.
Είναι και θέλησα να είναι, ένας οδικός χάρτης για το σήμερα και το αύριο.
Μια δήλωση ότι ο αγώνας συνεχίζεται.
Από όλους μας.
Και από μένα βέβαια.
Σε νέες συνθήκες, με νέες μορφές, νέους σχηματισμούς, νέα πρόσωπα, νέες αναζητήσεις.
Αλλά με τους ίδιους πάντα στόχους: Δημοκρατία, εντιμότητα και δικαιοσύνη.
Και σήμερα είναι ανάγκη, υπαρξιακή θα έλεγα για τη χώρα, να χαράξουμε ένα δρόμο προς αυτούς τους προορισμούς.
Γιατί, η πατρίδα μας βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι. Χρειάζεται σταθερότητα και μια πραγματική κανονικότητα.
Γιατί η ασύστολη χειραγώγηση της δικαιοσύνης, η καταβαράθρωση κάθε έννοιας κράτους δικαίου, η εκτίναξη της διαφθοράς αλλά και των ανισοτήτων, δεν είναι κανονικότητα.
Ούτε και μπορούν να δημιουργήσουν συνθήκες κοινωνικής εμπιστοσύνης και ειρήνης.
Δηλαδή κοινωνικής και πολιτικής σταθερότητας.
Σταθερότητα μπορεί να οικοδομήσει μια κυβέρνηση που θα σέβεται τους θεσμούς της δημοκρατίας.
Μια κυβέρνηση που θα σέβεται την αυτονομία της δικαιοσύνης.
Και όχι ένα καθεστώς αρπαγής, απάτης, ασυδοσίας και αυταρχισμού.
Γιατί αυτοί κυβερνούν πλέον με όρους και κανόνες όχι μιας κυβέρνησης έστω αφοσιωμένης να εξυπηρετεί μεγάλα συμφέροντα.
Αλλά με όρους μαφίας.
Χρειαζόμαστε ένα άλλο μέλλον για τη χώρα μας.
Ένα άλλο κράτος, πρώτα απ’ όλα.
Αυτό είναι το ήμισυ του παντός.
Είδαμε και το διαβόητο επιτελικό κράτος που εξελίχθηκε σε κράτος εξυπηρετήσεων της οικονομικής και πολιτικής ελίτ.
Σε κράτος φθοράς και διαφθοράς.
Ξέρω και ξέρουμε ότι δεν υπάρχει πιο δύσκολο έργο από την αλλαγή του κράτους.
Πολύ περισσότερο όταν η αλλαγή αυτή δεν αφορά μόνο την απαραίτητη ψηφιοποίηση.
Την αναγκαία αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες και η τεχνητή νοημοσύνη.
Αλλά αφορά και την αλλαγή κατεύθυνσης.
Από ένα κράτος στην υπηρεσία της ολιγαρχίας και των ελίτ σε ένα κράτος στην υπηρεσία όλων.
Στην υπηρεσία της κοινωνίας.
Της προόδου και της συμπερίληψης.
Πρέπει όμως να το επιχειρήσουμε.
Και πρέπει με την κινητοποίηση και συνδρομή της κοινωνίας της προόδου να το καταφέρουμε.
Είναι όρος επιβίωσης για την πατρίδα και τους ανθρώπους της.
Ένα κράτος σύγχρονο, που αξιοποιεί όλα τα σύγχρονα μέσα, για να διευκολύνει τους πολίτες.
Ένα κράτος αναπτυξιακό, που σχεδιάζει με ορίζοντα δεκαετίας και όχι εκλογικού κύκλου.
Που επενδύει στις υποδομές, την Παιδεία, την Υγεία, την έρευνα, την τεχνολογία, την ενεργειακή ασφάλεια, την πολιτική προστασία.
Ένα κράτος που θα εγγυάται αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης στους εκπαιδευτικούς και στους δημοσίους υπαλλήλους, που αναγκάζονται να δίνουν το μισό μισθό τους σχεδόν μόνο στο ενοίκιο του σπιτιού τους.
Αυτό πρέπει να τελειώσει και θα τελειώσει.
Ένα κράτος με ισχυρή, καταρτισμένη, μόνιμη, και με αξιοπρεπείς αμοιβές διοίκηση, που δεν στηρίζεται σε στρατιές συμβούλων, και δεν είναι χρυσοτόκος όρνιθα της συμβουλοκρατίας.
Ένα κράτος που σχεδιάζει, ρυθμίζει, προστατεύει τα δημόσια αγαθά. Επενδύει στρατηγικά.
Φιλικό στην επιχειρηματικότητα που παράγει και καινοτομεί. Αλλά εχθρικό στη διαπλοκή και την υποταγή σε διαπλεκόμενα συμφέροντα.
Ένα κράτος που τρεις θεμελιώδεις διαστάσεις του αποτελούν το άλφα και το ωμέγα της δικής μας αντίληψης.
Πρώτον, κράτος που σχεδιάζει και στηρίζει το νέο μοντέλο ανάπτυξης που χρειάζεται η χώρα.
Και ένα τέτοιο μοντέλο, διαφορετικό από το σημερινό, με τη σαθρή στήριξη στο real estate και τον τουρισμό, δεν είναι μόνο οικονομική ανάγκη.
Είναι θα έλεγα και εθνική.
Πριν πέσουμε πάλι σε τοίχο.
Ένα αναπτυξιακό κράτος, με στήριξη της μεταποίησης και της βιομηχανικής αναβάθμισης.
Με αγροδιατροφή ως ολοκληρωμένη αλυσίδα αξίας: παραγωγή, ποιότητα, μεταποίηση, εξωστρέφεια.
Με πράσινη ενέργεια, δίκτυα και τεχνολογίες που να δημιουργούν εγχώρια προστιθέμενη αξία.
Με στήριξη της φαρμακοβιομηχανίας, της έρευνας, της καινοτομίας, των ψηφιακών υπηρεσιών υψηλής γνώσης.
Με τουρισμό που συνδέεται με την τοπική παραγωγή, τον πολιτισμό και τη βιωσιμότητα και όχι με μονοκαλλιέργεια χαμηλής ανθεκτικότητας.
Δεύτερον, κράτος με φορολογική δικαιοσύνη και αναδιανομή προς όφελος των μη προνομιούχων.
Με ουσιαστική μείωση του φορολογικού βάρους των μισθωτών και της εργασίας με αλλαγή του φορολογικού μίγματος και μετατόπιση του φορολογικού βάρους από την εργασία προς τα πολύ ψηλά εταιρικά κέρδη και τα πολύ υψηλά εισοδήματα.
Σκεφθείτε: η βασικότερη πηγή εισοδήματος των πλουσιότερων Ελλήνων είναι οι τόκοι, τα μερίσματα και το εισόδημα από υπεραξία μεταβίβασης κεφαλαίου.
Και την ίδια στιγμή κάποιος που μπορεί να έχει ένα εκατομύριο εισόδημα από μερίσματα φορολογείται με 5%, ενώ ένας εργαζόμενος που έχει εισόφημα 10.000 ευρώ από την εργασία του φορολογείται με 9%.
Πως μπορεί να προχωρήσει έτσι μια κοινωνία ;
Χρειάζεται λοιπόν να επαναφέρουμε ένα πλαίσιο φορολογικής δικαιοσύνης.
Μικρότερους φόρους στη μισθωτή εργασία και δικαιότερους φόρους στη κινητή περιουσία.
Ενώ ταυτόχρονα είναι αναγκαίο να αλλάξει η αναλογία έμμεσων – άμεσων φόρων.
Να μειωθεί η έμμεση φορολογία και να θεσπιστεί η πατριωτική εισφορά για τις υπερκερδοφόρες επιχειρήσεις και τα τεράστια εισοδήματα.
Που θα διατεθεί στην κάλυψη των στεγαστικών και μορφωτικών αναγκών των νέων ανθρώπων, στα νέα ζευγάρια.
Αλλά και σε αυτό που ονομάζουμε επανίδρυση του κοινωνικού κράτους.
Και έρχομαι στη τρίτη θεμελιώδη διάσταση του κράτους που οραματιζόμαστε.
Με σοβαρές δημόσιες επενδύσεις σε υγεία και παιδεία και διαμόρφωση ενός ισχυρού δικτύου κοινωνικής προστασίας από την προσχολική ηλικία μέχρι τους υπερήλικες.
Γιατί, η κοινωνική πρόοδος δεν μετριέται μόνο με τους γενικούς δείκτες της οικονομίας. Μετριέται με το αν μπορεί ο άνθρωπος να ζει με αξιοπρέπεια.
Με το αν νιώθει ασφαλής.
Με το αν έχει πρόσβαση στην υγεία, στην παιδεία, στη φροντίδα, στη στέγη, στη σταθερή εργασία.
Κι εδώ θέλω να σταθώ σε δύο συγκεκριμένες προτάσεις:
α) Την εγγύηση θέσης όλων των παιδιών σε παιδικούς σταθμούς από την ηλικία των δύο ετών.
β) Την οργανωμένη φροντίδα υπερηλίκων με χρόνια νοσήματα όπως η άνοια -τη φροντίδα των οποίων σήμερα σηκώνουν οι οικογένειες τους.
Και επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να πω ότι όλα αυτά αφορούν και στην Κρήτη.
Μπορεί ο κύριος Μητσοτάκης να κομπορρημονεί ότι είναι ο προστάτης σας, αλλά η πραγματικότητα είναι κι εδώ προβληματική.
Η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού καθιστά την οικονομία του νησιού ευάλωτη, η λειψυδρία που προκαλείται έχει γίνει κρίσιμο πρόβλημα, ενώ σε ορισμένες περιοχές τουλάχιστον, η στέγη είναι επίσης μεγάλο πρόβλημα.
Ταυτόχρονα το Διεθνές Αεροδρόμιο στο Καστέλι, ο ΒΟΑΚ κα άλλες δημόσιες υποδομές καθυστερούν.
Την ίδια στιγμή το ΕΣΥ είναι δραματικά υποστελεχωμένο, η δημόσια Παιδεία έχει πρόβλημα ακόμα και ασφάλειας των σχολικών κτηρίων, και βέβαια η Κρήτη, όπως αρχικά ανέφερα, έχει υποστεί πρωτοφανή διασυρμό από τα γαλάζια κυκλώματα του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Μια ηθική επανάσταση, υπαρξιακά αναγκαία σήμερα για την πατρίδα μας.
Και ναι. Αυτά μπορούμε να τα εγγυηθούμε.
Να δώσουμε τη μάχη για να γίνουν κανόνας και τρόπος λειτουργίας της όποιας εξουσίας.
Γιατί αυτά αποτελούν όχι απλώς πεποιθήσεις μας.
Αλλά την ίδια την πολιτική μας ταυτότητα.
Φίλες και φίλοι
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Η συγκυρία δεν επιτρέπει εφησυχασμό, ούτε αναδρομές σε όσα χάθηκαν.
Απαιτεί σαφή προσανατολισμό και πολιτικές αποφάσεις.
Το ζητούμενο είναι να προσδιορίσουμε με καθαρό τρόπο τις ανάγκες και τις προτεραιότητες της χώρας.
Ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα.
Και να τις διεκδικήσουμε με όρους συλλογικούς, οργανωμένα και με σχέδιο.
Σε στιγμές ανασφάλειας και πολέμων, όπως αυτές που βιώνει σήμερα η ανθρωπότητα, το κράτος δικαίου και η κοινωνική συνοχή, η εμπιστοσύνη, η συμπερίληψη, η αίσθηση μια πατρίδας που ενδιαφέρεται για όλους τους πολίτες, είναι όρος επιβίωσης και αξιοπρέπειας για την κοινωνία.
Είναι όμως και κρίσιμος όρος για την εθνική μας ασφάλεια.
Οφείλουμε να είμαστε και στο σημείο αυτό καθαροί.
Η κυβέρνηση που τα διαλύει όλα αυτά είναι μια επικίνδυνη κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση που έχει αποδεχτεί το ρόλο του υπάκουου, αντί του αξιόπιστου συμμάχου, είναι μια επικίνδυνη κυβέρνηση.
Η χώρα μας πρέπει να είναι συνώνυμο αξιών.
Της υπεράσπισης του διεθνούς δικαίου και της ειρήνης.
Για αυτό λέμε όχι στη γενοκτονία που συντελείται ακόμα και σήμερα στη Γάζα.
Λέμε όχι στον πόλεμο του Τραμπ και του Νετανιάχου κατά του Ιράν.
Λέμε όχι στην εμπλοκή της Σούδας και των στρατιωτικών βάσεων που εδρεύουν στη χώρα στις πολεμικές επιχειρήσεις.
Λέμε όχι στην εμπλοκή της Ελλάδας με οποιονδήποτε τρόπο.
Και λέμε ΝΑΙ σε μια Ελλάδα πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης στην περιοχή, την Ευρώπη, τον κόσμο.
Θέλουμε μια Ελλάδα της δημοκρατίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προόδου.
Όχι ως σύνθημα, αλλά ως πραγματικότητα για τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία.
Το ερώτημα, όμως, είναι συγκεκριμένο:
πώς θα το πετύχουμε;
Πώς περνάμε από την επιθυμία στη διεκδίκηση, από το όραμα στην πράξη;
Πώς αφήνουμε πίσω μια κυβέρνηση που συμβολίζει τη φθορά, την αστάθεια, τους κινδύνους και τη διαφθορά;
Πώς βάζουμε τη χώρα σε μια διαφορετική πορεία, με προοπτική και ασφάλεια για τους πολλούς;
Η απάντηση δεν είναι αφηρημένη.
Υπάρχει η συλλογική βούληση της κοινωνίας που ζητά αλλαγή και πρέπει να μετατραπεί σε ορμητική πολιτική δύναμη.
Γιατί αν τα δεδομένα μείνουν ίδια, το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο.
Η ανακύκλωση της φαυλότητας δεν είναι μοίρα, είναι επιλογή.
Γι’ αυτό το καθήκον είναι σαφές:
Να αλλάξουμε τα δεδομένα, για να αλλάξουμε την πορεία της χώρας.
Να τα αλλάξουμε όλα λοιπόν.
Αυτή είναι η δική μας πρόταση.
Αυτό «φωνάζει» η πραγματικότητα.
Τα πολιτικά σχήματα πρέπει να ανταποκρίνονται στις ανάγκες της κοινωνίας.
Κυρίως εκείνων των δυνάμεων που θέλουν να εκπροσωπούν.
Μια ριζική ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης, είναι σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά αναγκαία.
Μια υπέρβαση των σημερινών σχηματισμών, με στόχο έναν προοδευτικό πολύχρωμο, αλλά προγραμματικά συμπαγή, πειθαρχημένο και αποτελεσματικό φορέα.
Που θα συνδυάζει την εμπειρία με τη φρεσκάδα των νέων προσώπων.
Που θα εκφράσει αποτελεσματικά την κυβερνώσα Αριστερά της εποχής μας.
Ανοιχτή σε όλους όσοι κατανοούν την ανάγκη της σε όλο το προοδευτικό φάσμα.
Χωρίς αποκλεισμούς, αλλά και χωρίς αποκλειστικότητες αξιωμάτων.
Αυτό προτείνουμε.
Αυτό προετοιμάζουμε.
Και στη δύσκολη, αλλά όμορφη αυτή προσπάθεια, τη μόνη που μπορεί να βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο, καλούμε τις νέες και τους νέους.
Τους εργαζόμενους και τους μικρομεσαίους.
Τους αγρότες και τους επαγγελματίες.
Τους διανοούμενους και τον κόσμο της τέχνης.
Είναι η δική σας προσπάθεια.
Κάθε αριστερού, κάθε προοδευτικού, κάθε δημοκράτη και ανήσυχου πολίτη.
Αυτές τις μέρες, όλοι στην Ουάσιγκτον μιλούν για τα αποθέματα πυραύλων των ΗΠΑ. Το προηγουμένως εξειδικευμένο αυτό θέμα έχει βρεθεί στην πρώτη σελίδα των μεγάλων εφημερίδων και συζητείται καθημερινά σε τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα.
Και για καλό λόγο. Μετά τον πόλεμο στο Ιράν, ο οποίος εξάντλησε σοβαρά τα αμερικανικά αποθέματα πυραύλων, συμπεριλαμβανομένων των πιο εξελιγμένων όπλων αεράμυνας και επίθεσης, υπάρχουν αυξανόμενα ερωτήματα σχετικά με την ικανότητα του αμερικανικού στρατού να πράξει όσα απαιτούνται για την υπεράσπιση των συμφερόντων των ΗΠΑ, ειδικά βραχυπρόθεσμα.
Τα νέα γίνονται πολύ χειρότερα, ωστόσο. Όχι μόνο οι πρώτες 40 ημέρες της σύγκρουσης με το Ιράν επιδείνωσαν τις ελλείψεις ακριβών και υψηλής τεχνολογίας αμερικανικών πυρομαχικών, αλλά έδειξαν επίσης ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι έτοιμες για έναν πόλεμο μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.
Παρόλο που ο στρατός των ΗΠΑ κατάφερε να πετύχει μεμονωμένες τακτικές επιτυχίες στο Ιράν, η σύγκρουση και το αποτέλεσμά της υπονόμευσαν απότομα βασικές αρχές της αμερικανικής στρατιωτικής στρατηγικής και προκάλεσαν αμφιβολίες για τη βιωσιμότητα των σχεδίων έκτακτης ανάγκης των ΗΠΑ, ιδίως για έναν μελλοντικό πόλεμο στην Ασία. Προχωρώντας προς το μέλλον, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να αναβαθμονομήσουν τις δεσμεύσεις τους ώστε να ανταποκρίνονται καλύτερα στην πραγματικότητα του σύγχρονου πολέμου και στα αυξανόμενα όρια της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος.
Ένας πόλεμος κατά του Ιράν και ένας στην Ασία (για παράδειγμα, για την Ταϊβάν) θα έμοιαζαν διαφορετικοί με πολλούς τρόπους, ειδικά δεδομένου ότι ο πρώτος είναι επιθετικός και ο δεύτερος θα ήταν πιθανότατα αμυντικός. Υπάρχουν όμως αρκετές αξιοσημείωτες ομοιότητες. Πρώτον, όπως και στη Μέση Ανατολή, έτσι και στην Ασία, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα βασίζονταν σε μεγάλο βαθμό σε προκεχωρημένες βάσεις (forward bases) σε όλη την περιοχή για την απογείωση αεροσκαφών και τη στέγαση δυνατοτήτων εφοδιαστικής και υποστήριξης μάχης. Θα εξαρτιόταν από την επίγεια αεράμυνα και ένα δίκτυο ραντάρ και αισθητήρων για την προστασία αυτών των βάσεων και για την πληροφόρηση σχετικά με τη στόχευση των αμερικανικών πυραύλων.
Δεύτερον, στην Ασία όπως και στο Ιράν, ο αμερικανικός στρατός θα εκμεταλλευόταν μαχητικά αεροσκάφη, βομβαρδιστικά και πολεμικά πλοία χρησιμοποιώντας όπλα stand-off παράλληλα με επίγειους πυραύλους για να πλήξει τις εχθρικές αεράμυνες, τα ραντάρ και τους εκτοξευτές πυραύλων. Θα στόχευε επίσης εχθρικά αεροσκάφη και ναυτικά σκάφη, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που υποστηρίζουν μια αμφίβια εισβολή ή εκείνων που επιβάλλουν αποκλεισμό.
Τρίτον, στην περίπτωση ενός πολέμου για την Ταϊβάν, οι Ηνωμένες Πολιτείες σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν drones για να δημιουργήσουν ένα «τοπίο κόλασης» (hellscape) για τις κινεζικές δυνάμεις, εμποδίζοντας την ικανότητά τους να προχωρήσουν μέσω θαλάσσης, αέρος ή εδάφους. Τα drones έπαιξαν επίσης σημαντικό ρόλο στο Ιράν, με τον αμερικανικό στρατό να κάνει το ντεμπούτο νέων συστημάτων.
Ο πόλεμος στο Ιράν, που διεξήχθη με έναν ασθενέστερο αντίπαλο, αμφισβητεί καθέναν από αυτούς τους θεμελιώδεις πυλώνες της αμερικανικής στρατιωτικής στρατηγικής για μελλοντικούς πολέμους μεγάλων δυνάμεων, είτε εναντίον της Κίνας είτε άλλων.
Ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι ο πόλεμος στο Ιράν εγείρει σοβαρές αμφιβολίες για τη χρησιμότητα και τη βιωσιμότητα των προκεχωρημένων βάσεων των ΗΠΑ σε μια μεγάλη σύγκρουση. Μετά την επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράν στις 28 Φεβρουαρίου, οι αμερικανικές βάσεις σε όλη την περιοχή δεν αποτέλεσαν πηγές ισχύος, αλλά τεράστιες αδυναμίες και εύκολους στόχους. Από τις πρώτες μέρες του πολέμου, οι αμερικανικές βάσεις υπέστησαν σφοδρές επιθέσεις με drones και πυραύλους, ενώ φέρεται να βομβαρδίστηκαν ακόμη και από ιρανικά μαχητικά αεροσκάφη.
Οι ζημιές που υπέστησαν οι αμερικανικές βάσεις σε όλη τη Μέση Ανατολή ήταν συγκλονιστικές. Υποδομές, συστήματα αεράμυνας και επίγειοι αισθητήρες και ραντάρ καταστράφηκαν. Πολυδάπανα αμερικανικά αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων ανεφοδιαστικών και αεροσκαφών έγκαιρης προειδοποίησης AWACS, υπέστησαν ζημιές. Στην πραγματικότητα, οι βάσεις στη Μέση Ανατολή ήταν τόσο ευάλωτες στην εχθρική επίθεση που το αμερικανικό στρατιωτικό προσωπικό δεν μπορούσε πλέον να επιχειρεί από αυτές και αναγκάστηκε να εργαστεί από κοντινές τοποθεσίες και ξενοδοχεία.
Εάν οι βάσεις στη Μέση Ανατολή δεν είναι υπερασπίσιμες, το Πεντάγωνο δεν μπορεί να υποθέσει ότι θα είναι ούτε εκείνες που είναι διασκορπισμένες στον Ειρηνικό. Στην πραγματικότητα, πολλές ή οι περισσότερες μπορεί να είναι σε μεγάλο βαθμό μη χρησιμοποιήσιμες, ειδικά στις κρίσιμες πρώτες ημέρες οποιουδήποτε πολέμου.
Ένα άλλο βασικό αποτέλεσμα στη Μέση Ανατολή που θα έπρεπε να σημάνει συναγερμό στην ανώτατη ηγεσία του Πενταγώνου είναι η ικανότητα του Ιράν να προκαλέσει ζημιά και να υποβαθμίσει τους αισθητήρες και τα ραντάρ που υποστηρίζουν το περιφερειακό δίκτυο αεράμυνας των ΗΠΑ, μια στρατιωτική επιτυχία του Ιράν που άφησε τις αμερικανικές βάσεις εκτεθειμένες.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες βασίζονται εδώ και καιρό σε επίγεια συστήματα αεράμυνας για την προστασία του προσωπικού, των υποδομών και των μέσων τους από τους εχθρικούς πυραύλους. Όμως το Ιράν ήταν σε θέση να απενεργοποιήσει αποτελεσματικά αυτά τα συστήματα, υποδηλώνοντας ότι αυτή η προσέγγιση στην προστασία των δυνάμεων είναι εντελώς ανεπαρκής σε έναν κόσμο «ακρίβειας μάζας» (precise mass), όπου ακόμη και οι αδύναμοι αντίπαλοι διαθέτουν προηγμένες ικανότητες στόχευσης. Εάν το αμερικανικό επίγειο δίκτυο αεράμυνας δεν μπόρεσε να επιβιώσει απέναντι στο Ιράν, είναι βέβαιο ότι είναι ανεπαρκές για έναν πόλεμο με την Κίνα.
Η εμπειρία των ΗΠΑ κατά του Ιράν εγείρει επίσης ερωτήματα σχετικά με τα σχέδια των ΗΠΑ να βασιστούν κυρίως σε όπλα stand-off για να πλήξουν κινεζικά πλοία και στρατιωτικούς στόχους σε μια περίπτωση σύγκρουσης στον Ινδο-Ειρηνικό. Αν και αυτή η στρατηγική εξελίχθηκε ως απάντηση στις ικανότητες αντιπρόσβασης/άρνησης περιοχής (A2/AD) της Κίνας, οι οποίες θα καταστήσουν αδύνατη τη λειτουργία κοντά στις ακτές της ηπειρωτικής χώρας, ο πόλεμος στο Ιράν υποδηλώνει ότι η προσέγγιση stand-off μπορεί να είναι περιορισμένη σε αυτά που μπορεί να επιτύχει.
Παρόλο που ο στρατός των ΗΠΑ ήταν αποτελεσματικός στην καταστροφή μεγάλου μέρους της αεράμυνας του Ιράν, αναφορές δείχνουν ότι κατάφερε να εξουδετερώσει ίσως μόνο το 50% των πυραύλων και των εκτοξευτών της χώρας και ένα ακόμη μικρότερο μέρος της παραγωγής drones της. Πράγματι, αν και ο ρυθμός πυρός του Ιράν κατέρρευσε σημαντικά μετά τις πρώτες ημέρες του πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπόρεσαν ποτέ να καταστείλουν πλήρως τα πυρά των ιρανικών πυραύλων ή να τους σταματήσουν από το να εκτοξεύουν drones κατά αμερικανικών στόχων και στόχων των κρατών του Κόλπου. Οι αμερικανικές δυνάμεις είναι πιθανό να τα πάνε πολύ χειρότερα σε μια εκστρατεία για την εξουδετέρωση των δυνατοτήτων πυραύλων και drones της Κίνας, δεδομένης της πιο προηγμένης αεράμυνας και του βαθύτερου οπλοστασίου πυραύλων της Κίνας.
Επιπλέον, σε αυτού του είδους το αμφισβητούμενο περιβάλλον, στόχοι όπως η αεροπορική υπεροχή και ο έλεγχος της θάλασσας είναι σε μεγάλο βαθμό απρόσιτοι ακόμη και για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Παρόλο που ο στρατός των ΗΠΑ πέτυχε τελικά έναν βαθμό αεροπορικής κυριαρχίας πάνω από το Ιράν, αυτό δεν εξάλειψε τον κίνδυνο για τα αμερικανικά αεροσκάφη. Οι περιορισμοί στην αμερικανική ναυτική ισχύ ήταν ακόμη πιο εκτεταμένοι. Όχι μόνο τα αμερικανικά πολεμικά πλοία αναγκάστηκαν να επιχειρούν σε απόσταση από τις ιρανικές ακτές λόγω των απειλών από πυραύλους και drones, αλλά και η ικανότητα του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ να ελέγχει τα ύδατα στα ανοικτά των ακτών του Ιράν ήταν περιορισμένη. Ο αμερικανικός αποκλεισμός άφησε να περάσουν τουλάχιστον τόσα ιρανικά πλοία όσα εξέτρεψε.
Σε έναν πόλεμο στην Ασία, τα αμερικανικά πολεμικά πλοία θα αντιμετώπιζαν ακόμη μεγαλύτερες προκλήσεις. Σε ένα σενάριο χειρότερης περίπτωσης, αεροπλανοφόρα και αντιτορπιλικά θα μπορούσαν να αναγκαστούν να επιχειρούν πέρα από τη δεύτερη αλυσίδα νησιών, μειώνοντας την αξία τους στην άμυνα της Ταϊβάν ή σε μια προσπάθεια αποκλεισμού των κινεζικών λιμανιών.
Τέλος, υπάρχει το ζήτημα των drones. Το Ιράν είχε το σαφές πλεονέκτημα εδώ, τόσο στον αέρα όσο και υποθαλάσσια. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέχουν πολύ από το να είναι ανταγωνιστικές στον χώρο των drones, πόσο μάλλον έτοιμες να δημιουργήσουν ένα «τοπίο κόλασης» για την Κίνα, έναν από τους ηγέτες του κλάδου.
Το συμπέρασμα είναι ότι ο πόλεμος στο Ιράν έφερε στο προσκήνιο τα ελαττώματα και τις αδυναμίες της αμερικανικής στρατιωτικής στρατηγικής, τόσο γενικά όσο και ειδικά όσον αφορά τις πιθανές συγκρούσεις στην Ασία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες υπέθεταν επί δεκαετίες ότι οι προκεχωρημένες βάσεις τους θα ήταν υπερασπίσιμες και ότι τα μέσα προβολής ισχύος, όπως βομβαρδιστικά, αεροπλανοφόρα και μαχητικά αεροσκάφη, θα τους επέτρεπαν να επικρατήσουν σε στρατιωτικές αναμετρήσεις ακόμη και μακριά από την πατρίδα τους.
Υπέθεταν ότι μπορούν να κυριαρχήσουν στον αέρα και τις θάλασσες και να προστατεύσουν τα μέσα στο έδαφος, ακόμη και κοντά στο έδαφος του αντιπάλου.
Αν αυτά τα πράγματα ίσχυαν ποτέ, δεν ισχύουν πια. Το χρήμα και ο χρόνος μπορούν να διορθώσουν τις ελλείψεις πυρομαχικών μεσοπρόθεσμα, αλλά δεν μπορούν να λύσουν αυτές τις πιο σοβαρές και, με πολλούς τρόπους, δυσεπίλυτες στρατηγικές ελλείψεις. Σε έναν ολοένα και πιο πολυπολικό κόσμο, όπου η πρόσβαση στη στρατιωτική ισχύ έχει εκδημοκρατιστεί και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μικρότερο πλεονέκτημα από ό,τι στο παρελθόν, αυτό που μπορούν να επιτύχουν οι ΗΠΑ με τη στρατιωτική βία θα είναι πιο περιορισμένο. Οι στρατηγικοί στόχοι και οι φιλοδοξίες των ΗΠΑ θα πρέπει να προσαρμοστούν αναλόγως.
