Τέσσερα νέα μέλη Διδακτικού Επιστημονικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.) ορκίστηκαν την Τετάρτη 15 Ιουλίου 2026 στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, παρουσία του Πρύτανη Καθηγητή Γεωργίου Μ. Κοντάκη, ενισχύοντας την ακαδημαϊκή κοινότητα του ιδρύματος σε τέσσερα διαφορετικά τμήματα.
Η κ. Σοφία Λαΐου του Νικολάου ανέλαβε μόνιμη, οργανική και προκηρυχθείσα θέση Καθηγητή πρώτης βαθμίδας στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής. Θα δραστηριοποιηθεί στον Τομέα Ανατολικών και Αφρικανικών Σπουδών με γνωστικό αντικείμενο την «Οθωμανική Ιστορία».
Στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης της Σχολής Επιστημών Αγωγής, ο κ. Ιωάννης Ιερωνυμάκης του Εμμανουήλ ανέλαβε κενή, οργανική και προκηρυχθείσα θέση Επίκουρου Καθηγητή επί θητεία. Ο τομέας του είναι η Θεωρία και Κοινωνιολογία της Παιδείας, με εξειδίκευση στην «Εκπαίδευση και κατάρτιση εκπαιδευτικών σε άτυπες (informal) και μη τυπικές (non formal) δομές και μορφές εκπαίδευσης».
Η κ. Αθηνά Αραμπατζή του Παναγιώτη εντάσσεται στο Τμήμα Κοινωνιολογίας της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών ως Επίκουρος Καθηγήτρια επί θητεία. Η θέση είναι κενή, οργανική και προκηρυχθείσα. Το γνωστικό της αντικείμενο είναι η «Αστική Κοινωνιολογία, Κοινωνικές Ανισότητες και Αποκλεισμοί».
Τέλος, ο κ. Κωνσταντίνος Χατζημιχαήλ του Ιωάννη ανέλαβε μόνιμη, κενή, οργανική και προκηρυχθείσα θέση Αναπληρωτή Καθηγητή στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών, με γνωστικό αντικείμενο την «Οικονομική Θεωρία και Πολιτική».
Η Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Κρήτης συνεχάρη θερμά τα νέα και εξελιχθέντα μέλη Δ.Ε.Π. και τους ευχήθηκε καλή επιτυχία στο έργο τους.
Η Τομεακή Επιτροπή Χανίων του ΚΚΕ διοργανώνει εκδήλωση τιμώντας την επέτειο των 80 χρόνων από την ίδρυση του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, την Τετάρτη 22 Ιουλίου, στις 19:15, στο μνημείο του ΔΣΕ στον Βουτά Σελίνου.
Η εκδήλωση φέρει τον τίτλο «Με το ΚΚΕ μπροστά και τον λαό πρωταγωνιστή, γράφεται ιστορία! Συνεχίζουμε!».
Ομιλητής της εκδήλωσης θα είναι ο Γιώργος Κορναράκης, μέλος της Επιτροπής Περιοχής Κρήτης του ΚΚΕ.
Μετά την ομιλία, θα ακολουθήσει προβολή της ταινίας «Λευκά Όρη», η οποία είναι αφιερωμένη στον αγώνα του ΔΣΕ και στη ζωή του αντάρτη και πολιτικού κρατούμενου, Λευτέρη Ηλιάκη.
Το δελτίο Τύπου εκδόθηκε από το Γραφείο Τύπου της Τομεακής Επιτροπής Χανίων στις 15 Ιουλίου 2026.
Δεν είχε στεγνώσει ακόμα το αίμα από τους σκοτωμένους Έλληνες, θύματα των βαρβάρων κατακτητών της πατρίδας μας των Γερμανών και ο εμφύλιος σπαραγμός είχε πάρει πλέον τεράστιες διαστάσεις σε όλη την πολυβασανισμένη Ελλάδα μας. Οι ‘’εθνοσωτήρες’’, γύριζαν από χωριό σε χωριό κι από πόλη σε πόλη και σκότωναν, έδερναν, ανελέητα πολλές φορές, μέχρι θανάτου, τους Έλληνες που είχαν διαφορετικά πιστεύω από εκείνους. Οι χαφιέδες, που μπόλικοι υπήρχαν σε κάθε περιφέρεια, φρόντιζαν και κατονόμαζαν τους εχθρούς της πατρίδας μας, έτσι τους αποκαλούσαν τους κομμουνιστές και πήγαιναν έπειτα συστημένοι οι εθνοσωτήρες και αφού τους έδερναν, τους έπαιρναν αλυσοδεμένους από τα σπίτια τους και τους πήγαιναν στην πλατεία του εκάστοτε χωριού και τους βασάνιζαν ανελέητα, προς γνώση και συμμόρφωση των υπολοίπων.
Τώρα, όσοι κομμουνιστές πρόλαβαν έφυγαν κρυφά από τα χωριά τους γιατί ήξεραν τι τους περίμενε αν έπεφταν στα χέρια των αδίστακτων δολοφόνων κι έπαιρναν τα βουνά και τα λαγκάδια για να σωθούν. Έτσι και το Λενιώ, η ηρωίδα της σημερινής μας ιστορίας, είκοσι χρονών κοπέλα σαν τα κρύα τα νερά, πήρε τα βουνά γιατί ο πατέρας της ήταν σεσημασμένος αριστερός. Όταν άρχισε ο πόλεμος στην αιματοβαμμένη Πίνδο μας, πολέμησε τους εχθρούς της πατρίδας μας και δεν γύρισε ποτέ στο σπίτι του, κοντά στην Αγλαΐα την γυναίκα του και την κόρη του τη Λενιώ. Σκοτώθηκε τους είπαν, κάπου στα σύνορα της Αλβανίας, όπως σκοτώθηκαν και χιλιάδες άλλοι Έλληνες και άφησαν τα κόκαλά τους και τα σώματά τους που πολλά έγιναν βορά των κοράκων και των όρνεων.
Η μάνα της Λενιώς, η Αγλαΐα, ήξερε τι την περίμενε κι εκείνη και την κόρη της, έκανε πέτρα την καρδιά της και εξηγώντας στη Λενιώ τι είναι και τι κάνουν οι ‘’άνθρωποι’’ αυτοί, την παρότρυνε να φύγει από το χωριό να γλυτώσει από βέβαιο θάνατο ή και αν δεν την σκότωναν θα την ταπείνωναν με διάφορους τρόπους δέρνοντάς της ανελέητα μπροστά στους χωριανούς. Αυτό έκαναν οι ‘’σωτήρες’’ του έθνους, τότε, εκείνη την πέτρινη εποχή.
Το Λενιώ, περισσότερο για να γλυτώσει από τον εξευτελισμό κι όχι γιατί φοβήθηκε μην την σκοτώσουν, πήρε τα κακοτράχαλα μονοπάτια των αιματοβαμμένων Αγράφων δίχως να ξέρει που θα κατέληγε ο διωγμός της αυτός. Ευελπιστούσε όμως ότι θα κατάφερνε να προσπεράσει τα βουνά και να φτάσει στον απέραντο κάμπο της Θεσσαλίας που μπροστά της απλωνότανε.
«Βρε να γλυτώσω από το κρύο και από την παγωνιά κι έπειτα θα δω τι θα κάνω» μονολογούσε ενδόμυχα μόνη της.
Τέλος, ο ήλιος είχε γύρει αρκετά και αν δεν βιαζότανε να κατέβει πιο κάτω από τις πλαγιές των βουνών που περιπλανιότανε μπορεί και να πάγωνε από το πολύ κρύο.
«Πρέπει να κάνω γρήγορα» έλεγε και συγχρόνως παρακαλούσε την Πολυεύσπλαχνη Παναγία μας να τη λυπηθεί και να την καθοδηγεί Εκείνη που πρέπει να πάει ώστε να παραμείνει ζωντανή.
Μεταξύ των άλλων παρακλήσεων, σηκώνοντας τα πάντα δακρυσμένα μάτια της προς τον ουρανό Της ζητούσε να λυπηθεί τη μανούλα της, που κι Εκείνη έχασε αναίτια το παιδί της, το Χριστό μας, από τους βάρβαρους και γνωρίζει πόσο πονάει μια μάνα χάνοντας το παιδί της.
Η ρόμπα της είχε σχεδόν σκιστεί από τα κλαδιά των θάμνων όμως η γύμνια της δεν την ένοιαζε, μήτε την ένοιαζε που και τα πόδια της έτρεχαν αίμα και είχαν πρηστεί. Το μόνο που ήθελε ήταν να καταφέρει να παραμείνει ζωντανή. Το δόλιο το Λενιώ έτρεμε από το φόβο της βλέποντας ότι ο ρήγας τ’ ουρανού που είχε γύρει πάρα πολύ και η σκιά των βουνών είχε σχεδόν σκεπάσει τις πλαγιές και τα μονοπάτια τους.
«Σε λίγο…» έλεγε και ξανάλεγε μόνη της «θα σουρουπώσει και τι θα απογίνω που δεν θα βλέπω προς τα που πηγαίνω; Ω Θεέ μου…» έλεγε «βοήθησέ με την άμοιρη».
Τέλος, η μάγισσα νύχτα άρχισε σιγά – σιγά να απλώνει το μαύρο μαγνάδι της σκεπάζοντας ολόκληρη τη γη, ενώ τ’ αστέρια ανάρια – ανάρια έκαναν την εμφάνισή τους ψηλά στο δώμα τ’ ουρανού.
«Δεν μπορώ…» έλεγε «να συνεχίσω. Πρέπει να βρω ένα μέρος να στρεχιάσω να περάσω τη βραδιά κι άμα φέρει ο Θεός τη μέρα και είμαι ζωντανή να συνεχίσω την άγνωστη στράτα μου».
Είχε όμως διψάσει πολύ, το στόμα της είχε στεγνώσει και τα κόκκινα σαν κεράσια χείλη της είχαν τώρα ξεραθεί κι έμοιαζαν σαν την διψασμένη γη. Η πείνα δεν την ένοιαζε.
«Θ’ αντέξω…» έλεγε «πρέπει όμως να βρω λίγο νερό να πιώ, αλλιώς θα πεθάνω από την δίψα».
Που να βρει όμως νερό; Και μα το θαύμα, λίγο πιο κάτω από εκεί που όρθια ακόμα συλλογιζότανε, ακούει το ελαφρύ κελάρυσμα του νερού που κύλαγε σε ένα ρυάκι, που μέσα στην απόλυτη σιγαλιά ακούονταν σαν ουράνια μουσική.
«Σ’ ευχαριστώ Παναγία μου» είπε και κατηφόρισε σκοντάφτοντας πάνω στους θάμνους, ώσπου κάποια στιγμή έφθασε στο ρυάκι που κύλαγε γάργαρο σαν το κρούσταλλο νερό.
«Ω Θεέ μου!» είπε ενδόμυχα κι έσκυψε να πιεί νερό ευχαριστημένη.
Εφόσον ήπιε νερό και έπλυνε λίγο το λερό πρόσωπό της και τα χέρια της, κοίταξε γύρω της μήπως βρει κάποια γωνιά απάνεμη να στρεχιάσει και να περάσει τη νύχτα της. Με λαχτάρα κοιτάζει γύρω της και σε μια απάνεμη γωνιά στον όχλο του ρυακιού διακρίνει ένα δέντρο.
«Εκεί θα στρεχιάσω» είπε και σιγά – σιγά έφθασε στην ρίζα του πλατάνου – γιατί πλάτανος ήταν το δέντρο – έκανε το σταυρό της κι έγειρε να κοιμηθεί. Κι έτσι κουρασμένη που ήτανε πρέπει να κοιμήθηκε αμέσως γιατί όπως είχε γύρει έτσι ακριβώς την είδαν τα ρόδα της αυγούλας, ενώ η δροσούλα της έλουζε ανάλαφρα τα ολόξανθα, αχτένιστα μαλλιά της. Ξύπνησε, σηκώθηκε, προσευχήθηκε, έκανε το σταυρό της, ευχαρίστησε το Μεγαλοδύναμο που η αυγούλα τη βρήκε ζωντανή κι έπειτα από λίγο, εφόσον δρόσισε λίγο το πρόσωπό της, πλάθοντας όνειρα για την παραπέρα ζωή της έφυγε.
«Αφού γλύτωσα απόψε από το κρύο…» έλεγε «και δεν πέθανα να γίνω τροφή των άγριων θηρίων του βουνού, ο Θεός θα με βοηθήσει να βγούνε αληθινά τα όνειρα που κάνω για την παραπέρα βασανισμένη μου ζωή». Τέλος, φίλησε το γέρο πλάτανο που την φιλοξένησε και παίρνει ένα μονοπάτι που οδηγούσε – έτσι έδειχνε – προς τα χωριά του κάμπου της Θεσσαλίας. Πόσες ώρες περπατούσε το δόλιο το Λενιώ δεν ήξερε ενώ ο ήλιος πάνω στο χρυσό άρμα του είχε ανεβεί σχεδόν στην μέση τ’ ουρανού.
«Μεσημέριασε…» είπε «πρέπει κάπου να μείνω γιατί δεν μπορώ να περπατάω ντάλα μεσημέρι».
Το καλό ήταν ότι κατά διαστήματα συναντούσε διάφορες πέτρινες ή μαρμάρινες βρυσούλες κι έπινε νερό. Η πείνα όμως της έκαιγε τα σπλάχνα. Για να την κορέσει έκοβε διάφορα χόρτα, ιδίως γαλατσίδες, ένα χόρτο που ευδοκιμεί σε κείνα τα μέρη και που είναι γιομάτο γάλα κι αρκετά νόστιμο και με αυτόν τον τρόπο και την ανείπωτη θέληση να κρατηθεί στη ζωή περπατούσε ώσπου ο ανοιξιάτικος ήλιος λούζοντάς την με τις χρυσές ακτίνες του ήταν σαν να της έλεγε: «κουράστηκες πολύ, είναι ώρα να βρεις κάποιον δροσερό ίσκιο να ξεκουραστείς». Στην συνέχεια κοιτάζει γύρω της και βλέπει λίγο πιο πέρα έναν πολύ μεγάλο πλάτανο και πήρε το δρόμο να πάει να ξεκουραστεί. Φτάνοντας κοντά στον πλάτανο είδε ότι ακριβώς μπροστά του ήταν ένας μεγάλος βράχος που έκρυβε σχεδόν ολόκληρο τον κορμό μου.
«Εκεί, πίσω από το βράχο» είπε «θα στρεχιάσω να ξεκουραστώ, κάτω από τον παχύ ίσκιο του».
Όταν βρέθηκε δίπλα στον κορμό του πλατάνου έμεινε άφωνη με αυτό που αντίκρισε και άρχισε να τρέμει από τον φόβο της.
«Ω Θεέ μου» ξεφώνισε έπειτα από λίγο, όταν είχε πλέον συνέλθει από τον φόβο της. «Τι είναι τούτο πάλι που βλέπω; Ω Παναγία μου βοήθησέ με» είπε ενδόμυχα, ενώ τα ματωμένα πόδια της έτρεμαν σαν τα φύλλα της λεύκας. Τι είδε όμως και φοβήθηκε τόσο πολύ το Λενιώ θα το μάθουμε στις επόμενες αράδες της ιστορίας μας.
Όπως αναφέραμε στην αρχή του διηγήματός μας, οι εθνοσωτήρες σκότωσαν και ταπείνωσαν εκατοντάδες συνανθρώπους μας γυρίζοντας στα διάφορα χωριά. Σ’ ένα άλλο χωριό, μακριά από το χωριό της Λενιώς, ένας νέος άνθρωπος, ο Διαμαντής, λίγο έλειψε να γίνει θύμα των αιμοχαρών Μάηδων, αλλά έτσι σβέλτος που ήταν τους ξέφυγε και πήρε τα βουνά και τα όρη να γλυτώσει από το μίσος που για κείνον έτρεφαν οι χαφιέδες και ο λόγος δεν ήταν άλλος από τα διαφορετικά του πιστεύω. Κι εφόσον πέρασε τα πάνδεινα τριγυρίζοντας σαν αγρίμι στα βουνά για αρκετές μέρες, πολύ περισσότερες από αυτές της Λενιώς, κατέληξε σε κείνον τον πλάτανο που το Λενιώ διάλεξε να ξεκουραστεί εκείνο το ζεστό μεσημέρι. Αυτόν τον νέο είδε το Λενιώ και παρά λίγο να πάθη συγκοπή. Εκείνος ο πλάτανος είχε μια μεγάλη κουφάλα στον κορμό μου, δημιούργημα μάλλον πολλών χρόνων. Εκεί είχε βρει καταφύγιο ο Διαμαντής για αρκετές μέρες, τρώγοντας γαλατσίδες και κορφές από χόρτα όπως έκανε και η Λενιώ, σαν τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, κι έκανε όνειρα για την παραπέρα ζωή του αρκεί να γλύτωνε από τους διώκτες του.
Οι δύο νέοι, αμίλητοι και φοβισμένοι, κοιτάζονταν στα μάτια για αρκετά δευτερόλεπτα και κάποια στιγμή πήρε την πρωτοβουλία ο Διαμαντής και λέει στο Λενιώ με φωνή τρεμάμενη:
«Ποια είσαι; Που πηγαίνεις; Γιατί είσαι μόνη σου; Ποιος πόνος σε έφερε εδώ;» και το Λενιώ για να μην παρατείνει την αγωνία του, πλησίασε κοντά του, τον χαιρέτησε δίνοντάς του το χέρι της, που ο χαιρετισμός αυτός σημαίνει ‘’είμαι φίλος σου δεν θα σου κάνω κακό’’, και κάθισε πλάι του.
Είπαν πάρα πολλά οι δύο νέοι για την ζωή τους, για τις οικογένειές τους και για την περιπέτεια και τις δοκιμασίες που πέρασαν τριγυρίζοντας στα βουνά προκειμένου να σωθούν από το μίσος… ποιανών; Από το μίσος των αδερφών τους, των Ελλήνων. Τέλος συμφώνησαν να ανεβούνε μαζί τον ‘’Γολγοθά’’ που τους περίμενε αλλά πριν φύγουν έδωσαν έναν όρκο. Ορκίστηκαν στον γέρο πλάτανο ότι όσο είναι μαζί δεν θα προδώσει ο ένας τον άλλο ότι κι αν συμβεί στο διάβα τους. Συμφώνησαν επίσης να κρύψουν στον φιλόξενο πλάτανο κάποιο προσωπικό τους αντικείμενο, έτσι ώστε, όταν κάποια μέρα θα σταματούσε ο εμφύλιος σπαραγμός και θα γύριζαν στα χωριά τους, να περάσουν από το μέρος αυτό και να πάρει ο καθένας το αντικείμενο που έχει αφήσει. Έτσι όποιος περάσει πρώτος δεν θα ξέρει με σιγουριά ότι ο άλλος ζει, αλλά ο δεύτερος, αν δει ότι το αντικείμενο του άλλου λείπει θα μπορεί να τον αναζητήσει. Η Λενιώ άφησε ένα μικρό σταυρό που ήταν δώρο του μακαρίτη του πατέρα της και ο Διαμαντής ένα μικρό χαϊμαλί που του είχε δώσει η γιαγιά του όταν γεννήθηκε και είδε το φως του ήλιου για να τον φυλάει από τις βασκανίες και τα μοχθηρά μάτια των κακών και ζηλόφθονων ανθρώπων. Εφόσον τα έκρυψαν καλά σε κάποια γωνιά της κουφάλας του πλατάνου ξεκίνησαν το δύσκολο δρόμο τους.
Πέρασαν πάρα πολλά βάσανα, κακουχίες, πείνα, πόνο κι ένα σωρό άλλα δεινά, κυνηγημένα και τα δυο σαν τα αγρίμια στα βουνά του Γράμμου και του Βίτσι μα κάποια αποφράδα μέρα, δίχως να καταλάβουν πως, χώρισαν κυνηγημένα από τ’ ασκέρια των εθνοσωτήρων και ο μεν Διαμαντής βρέθηκε μετέπειτα σε μια πολιτεία της Πολωνίας ενώ το Λενιώ στην Τασκένδη, πολιτεία της Σοβιετικής Ένωσης. Εκεί, μαζί με πολλούς άλλους Έλληνες και Ελληνίδες πέρασαν λίγα χρόνια δουλεύοντας σε εργοστάσια ώσπου ήρθε κάποτε η πολυπόθητη μέρα της επιστροφής τους στην πατρίδα. Σε όλα δε τα χρόνια από τότε που χωρίστηκαν δεν έφευγε ποτέ ο ένας από τη σκέψη του άλλου.
Στη συνέχεια, πρώτος πήγε στο χωριό του ο Διαμαντής και η πρώτη κίνηση που έκανε ήταν να δανειστεί ένα άλογο από κάποιον γείτονά του για να πάει στο γέρο – πλάτανο να δει αν ο σταυρός της Λενιώς έλειπε, πράγμα που θα σήμαινε ότι είναι ζωντανή και πήγε και πήρε το σταυρό της όπως είχαν συμφωνήσει να κάνουν. Η λαχτάρα του βέβαια δεν περιγράφεται με λόγια.
«Τι θα αντικρίσω άραγε» έλεγε στον πηγαιμό του και στην σκέψη ότι δεν θα βρει το σταυρό της Λενιώς φτερούγιζε από χαρά η ψυχή του ενώ η καρδιά του χτυπούσε τόσο δυνατά που θα έλεγε κανένας ότι ήθελε να δραπετεύσει από το στήθος του.
Όταν έπειτα από δύο μέρες έφθασε επιτέλους στο πολυπόθητο μέρος, με θρησκευτική ευλάβεια και καταϊδρωμένος από την αγωνία του έσκυψε πάνω από την κρυψώνα και ανασηκώνοντας την πέτρα της είδε με μεγάλη του λύπη και πόνο ότι ήταν εκεί ο σταυρός της Ελένης. Τότε ξέσπασε σε λυγμούς κι ώρες έκλαιγε φέρνοντας διάφορες εικόνες στο μυαλό του που τάχα θα είχαν συμβεί. Πότε έβλεπε το Λενιώ σκοτωμένο και πεταμένο σε κάποια ρεματιά, πότε ακρωτηριασμένο, πότε με ένα μάτι όπως πολλοί από το παραπέτασμα γύριζαν και άλλες πολλές εικόνες περνούσαν από το μυαλό του. Δεν έλειπαν όμως και οι καλές εικόνες από τη σκέψη του. Σε κείνες τις εικόνες τη Λενιώ την έβλεπε ολοζώντανη, πεντάμορφη σαν νεράιδα να έρχεται να πάρει το σταυρό της, κλαίοντας και αγωνιώντας όπως εκείνος, πότε την έβλεπε στο τραίνο της επιστροφής για την πατρίδα και άλλες όμορφες εικόνες.
Πήρε το χαϊμαλί του και έφυγε από το πολυαγαπημένο εκείνο μέρος, το ποτισμένο με τα ποτάμια δάκρυα του και γύρισε στο χωριό στεναχωρημένος αφάνταστα, ενώ τα μύχια της ψυχής του ένοιωθε πως τα έκαιγε μια μικρή φλόγα που έλεγε πως ήταν η φλόγα της ελπίδας.
Τέλος το Λενιώ, έπειτα από δύο μήνες αγωνίας για τον Διαμαντή γύρισε επιτέλους στο χωριό της και όπως ήταν αναμενόμενο πήρε και κείνη ένα άλογο από το γείτονά της και με λαχτάρα ανείπωτη, πότε κλαίοντας και πότε σιγοτραγουδώντας, πλάθοντας συγχρόνως μύρια όνειρα και με γιομάτη την ψυχή με ανάμεικτα συναισθήματα έφθασε στο πολυπόθητο μέρος. Εφόσον έκλαψε πάρα πολύ πάνω από την κρυψώνα, φοβισμένη αφάνταστα σαν πληγωμένο ζαρκάδι, πήρε κάποια στιγμή την μεγάλη απόφαση να σηκώσει την μικρή πέτρα. Χρόνια καρτερούσε με λαχτάρα να έρθει αυτή η στιγμή!
Όταν είδε με τα κατακόκκινα από το πολύ κλάμα μάτια της ότι το χαϊμαλί του Διαμαντή έλειπε, γονάτισε, φίλησε το χώμα και με αναφιλητά είπε:
«Θεέ μου σ’ ευχαριστώ, Παναγία μου σ’ ευχαριστώ» και συνέχισε χορεύοντας σαν νεράιδα κάτω από τον γέρο πλάτανο και τραγουδώντας τρελή από τη χαρά της.
Τώρα τι απόγιναν εκείνα τα τυραννισμένα παιδιά και ποια συνέχεια είχε η περιπέτεια που και οι δύο έζησαν, ο συγγραφέας το κρατάει μυστικό. Εσείς αγαπητοί μου αναγνώστες δώστε όποια συνέχεια θέλετε. Δώστε όποιο τέλος σας ικανοποιεί. Θα σας αποκαλύψω όμως ότι στην κουφάλα εκείνου του γέρο πλάτανου έχτισαν ένα εικονοστάσι και για το νερό που έτρεχε στις ρίζες του, κάποιος ή κάποιοι έφτιαξαν μια μαρμάρινη βρυσούλα ώστε περνώντας οι διαβάτες να πίνουν και να σβήνουν τη δίψα τους.
ΤΕΛΟΣ
* συγγραφέας – ποιητής
μέλος της Παγκοσμίου Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών,
μέλος των Πνευματικών Δημιουργών νομού Χανίων
και άλλων πολλών πολιτιστικών συλλόγων
Σημαντική δικαστική απόφαση εκδόθηκε για ένα ζήτημα που απασχολεί χιλιάδες πολίτες και έχει προκαλέσει τριβές εντός των μεγάλων πόλεων, αυτό της νομιμότητας της βραχυχρόνιας μίσθωσης (π.χ. μέσω πλατφορμών τύπου airbnb) μέσα στις πολυκατοικίες
Η αντιπαράθεση γύρω από τις βραχυχρόνιες μισθώσεις(Airbnb) αποκτά πλέον και έντονη νομική διάσταση, καθώς ολοένα και περισσότερες υποθέσεις οδηγούνται στα δικαστήρια. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι διαφωνίες μεταξύ ιδιοκτητών που επιθυμούν να εκμεταλλευτούν τα ακίνητά τους μέσω πλατφορμών βραχυχρόνιας μίσθωσης και συνιδιοκτητών που επικαλούνται τον κανονισμό της πολυκατοικίας και την προστασία της ποιότητας ζωής των ενοίκων.
Νέα δικαστική απόφαση, όπως μεταδίδει ο “Ελεύθερος Τύπος”, ξεκαθαρίζει ότι οι βραχυχρόνιες μισθώσεις μπορούν να απαγορευθούν όταν ο κανονισμός της πολυκατοικίας προβλέπει ρητά ότι οι οριζόντιες ιδιοκτησίες προορίζονται αποκλειστικά για χρήση κατοικίας, δημιουργώντας ένα σημαντικό δεδικασμένο για αντίστοιχες υποθέσεις.
Το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έκανε δεκτή αίτηση ασφαλιστικών μέτρων διαχειρίστριας πολυκατοικίας που προσέφυγε στη Δικαιοσύνη, με την οποία κρίθηκε ότι δεν επιτρέπεται η χρήση διαμερισμάτων γι’ αυτό τον σκοπό, όταν ο κανονισμός της πολυκατοικίας επιτάσσει ρητά τη χρήση των διαμερισμάτων αποκλειστικά ως κατοικιών (ΜΠΑ 2937/2026).
Όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της απόφασης, «στις μεταξύ των συνιδιοκτητών σχέσεις ο κανονισμός επέχει ισχύ νόμου» που δεσμεύει τις σχέσεις μεταξύ των ιδιοκτητών.
Στην προκειμένη περίπτωση, η αιτούσα είναι διαχειρίστρια και εκπρόσωπος των συνιδιοκτητών της πολυκατοικίας και στην αγωγή υποστηρίζει ότι η εναγόμενη εταιρία «κατά παράβαση του κανονισμού, προέβη, κατά το θέρος του 2025, σε καταχώριση του ακινήτου της σε ιστοσελίδα του διαδικτύου κι έκτοτε το εκμεταλλεύεται ως τουριστικό κατάλυμα με το σύστημα της βραχυχρόνιας μίσθωσης (Airbnb)».
Επίσης, αναφέρει ότι «οι πελάτες σε καθημερινή βάση οχλαγωγούν τόσο κατά την παραμονή στο διαμέρισμα όπου διαμένουν, όσο και στους κοινόχρηστους χώρους της οικοδομής, ακόμη και κατά τις ώρες κοινής ησυχίας, ενώ προβαίνουν και σε λοιπές ενέργειες που σχετίζονται με την υπερεντατική χρήση των κοινόχρηστων χώρων και την ασυνήθη φθορά τους, ενώ παράλληλα εγείρονται και ζητήματα παραβίασης της ασφάλειας της οικοδομής με την άκριτη είσοδο τρίτων προσώπων, διαταράσσοντας την ομαλή διαμονή των ενοίκων στις ιδιόκτητες κατοικίες τους».
Τι προβλέπει η απόφαση
Αφού μελέτησε την αίτηση, το δικαστήριο αποφάσισε να την κάνει δεκτή, αναφέροντας πως «είναι αλήθεια ότι στον ανωτέρω όρο δεν αναφέρεται ρητά η απαγόρευση χρήσης των οριζόντιων ιδιοκτησιών για βραχυχρόνιες μισθώσεις, λόγω αδυναμίας πρόβλεψης των εν λόγω μισθώσεων κατά τον χρόνο κατάρτισης. Το κενό αυτό θα πρέπει να συμπληρωθεί, λαμβάνοντας υπόψη τις αρχές της καλής πίστης και των χρηστών συναλλακτικών ηθών, ερμηνεύοντας την εικαζόμενη βούληση των συμβαλλόμενων μερών, εάν γνώριζαν τη δυνατότητα τέτοιας χρήσης των οριζόντιων ιδιοκτησιών κατά τον χρόνο κατάρτισης του κανονισμού».
«Η βούληση των μερών, όπως προκύπτει από τα ανωτέρω στοιχεία, αλλά και από το σύνολο του κανονισμού, ιδίως δε από την απαγόρευση της χρήσης των διαμερισμάτων ως ξενοδοχείου ή τύπου ξενοδοχείου ή προς παροχή υπηρεσιών που προκαλούν συρροή μεγάλου αριθμού επισκεπτών ή ασυνήθη θόρυβο, ήταν να συμπεριλάβουν και τις εν λόγω μισθώσεις στην απαγόρευση αυτή, αν ήταν γνωστή η δυνατότητα κατάρτισης τέτοιων μισθώσεων», καταλήγει το δικαστήριο.
Αποφασίζει να δικαιώσει την αιτούσα και καλεί την εναγόμενη εταιρία «να παύσει και να μην επαναλάβει στο μέλλον την επαγγελματική χρήση της οικοδομής οριζόντιας ιδιοκτησίας με το καθεστώς των βραχυχρόνιων μισθώσεων. Επίσης, πρέπει να απειληθεί σε βάρος της καθ’ ης χρηματική ποινή για κάθε παράβαση του διατακτικού της παρούσας απόφασης».
Ρύθμιση με τον νέο νόμο για τις πολυκατοικίες
Η συγκεκριμένη απόφαση έρχεται σε μία χρονική στιγμή που το ζήτημα των «διαμερισμάτων – ξενοδοχείων» απασχολεί πλέον μεγάλο ποσοστό της ελληνικής κοινωνίας. Παράλληλα, εκδίδεται τη στιγμή που αναμένεται η συνολική ρύθμιση των σχέσεων ιδιοκτησίας, αφού το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει αποφασίσει να συστήσει νομοθετική επιτροπή για τον εκσυγχρονισμό του νομικού πλαισίου, που χρονολογείται από το μακρινό 1929.
Η Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή αναμένεται να εκκινήσει εργασίες μέσα στον Ιούλιο, με σκοπό το νομοθέτημα να είναι έτοιμο προς ψήφιση εντός του 2026, όπως μεταδίδει ο «Ελεύθερος Τύπος».
Με τον νόμο, θα ρυθμιστούν συνολικά οι σχέσεις των γειτόνων μέσα στις πολυκατοικίες, ώστε να μη χρειάζεται κάθε φορά τα δικαστήρια να επιλύουν κατά περίπτωση τα ζητήματα που ανακύπτουν. Θα υπάρξουν διατάξεις που θα καθορίζουν τι θα γίνεται με τα χρωστούμενα κοινόχρηστα, ενώ θα αρκεί η απλή πλειοψηφία του 51% των ιδιοκτητών για να λαμβάνονται αποφάσεις για την πολυκατοικία, από την απόλυτη πλειοψηφία που ισχύει σήμερα.
Παράλληλα, με τον ίδιο νόμο θα ρυθμιστούν και οι πολύπλοκες– σήμερα – διατάξεις, που αφορούν τα αγροτεμάχια και τα οικόπεδα, με τέτοιον τρόπο ώστε να διευκολύνονται οι αγοραπωλησίες, ενώ θα επιτρέπεται και η κατάτμηση οικοπέδων, προς όφελος των συναλλαγών.
Την άποψη ότι η δικογραφία για την υπόθεση της Marfin, δεν περιέχει στιβαρά στοιχεία, εξέφρασε ο Θανάσης Καμπαγιάννης, συνήγορος υπεράσπισης ενός εκ των κατηγορουμένων, εστιάζοντας μεταξύ άλλων ότι στο κομβικό γεγονός ότι δεν υπάρχει ταυτοποίηση των κατηγορουμένων με τις φωτογραφίες των ατόμων από τη στιγμή του εμπρησμού της Μarfin.
«Θεωρώ όμως ότι δεν πρόκειται να αποδοθεί δικαιοσύνη για τα θύματα της Marfin αν υπάρξει απλά μία «εξιχνίαση» της υπόθεσης επί δικαίων και αδίκων, και χωρίς στιβαρά αποδεικτικά στοιχεία», είπε ο κ. Καμπαγιάννης στην Κοινωνία Ώρα MEGA.
«Δεν υπάρχουν στοιχεία. Θέλω να πω μετά λόγου γνώσεως, ότι σε αυτή την υπόθεση, αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει ταυτοποίηση. Δηλαδή η ίδια η Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών λέει ότι δεν μπορεί να συναγάγει συμπέρασμα όσον αφορά την ταυτοποίηση, τόσο του δικού μου εντολέα όσο και των υπολοίπων που κατηγορούνται σε αυτή την υπόθεση. Γι’ αυτόν τον λόγο σας καλώ να είμαστε πολύ προσεκτικοί, γιατί έχουν ξαναϋπάρξει τέτοιου τύπου – και σε αυτή την υπόθεση – ασκήσεις ποινικής δίωξης που κατέληξαν σε φιάσκο, το 2016. Και ταλαιπωρήθηκαν άνθρωποι, και ταλαιπωρήθηκαν και οι συγγενείς των θυμάτων, οι οποίοι κλήθηκαν να πάνε στο δικαστήριο να ξαναζήσουν το τραύμα εκείνης της ημέρας για να καταθέσουν, και στο τέλος αυτό κατέληξε σε μία πανηγυρική αθώωση γιατί η υπόθεση δεν ήταν δεμένη. Σας λέω λοιπόν ότι, αυτή τη στιγμή, ταυτοποίηση δεν υπάρχει», σημείωσε.
«Περιμένουμε η ένδειξη να γίνει απόδειξη – Υπάρχει ένα παράλογο»
Συνεχίζοντας ο κ. Καμπαγιάννης, αναφέρθηκε στις διαρροές για την υπόθεση ενώ θύμισε ότι το άτομο που φέρεται να έσπασε τη βιτρίνα έχει ταυτοποιηθεί λάθος δύο φορές στο παρελθόν.
«Εγώ από τη δική μου την πλευρά, και η υπεράσπιση γενικότερα, δεν έχει δώσει οποιοδήποτε έγγραφο στη δημοσιότητα. Και άρα αντιλαμβάνεστε ότι άλλοι έχουν τη σκοπιμότητα και έχουν δώσει έγγραφα αυτής της υπόθεσης στη δημοσιότητα, δεν θα το σχολιάσω. Αυτά τα πράγματα, έτσι όπως τα περιγράφετε, δείχνουν ότι δεν υπάρχει ταυτοποίηση. Δείχνουν, λοιπόν, ότι υπάρχει μία αναφορά σε κάποια κινητά αντικείμενα. Και περιμένουμε, αυτή η ένδειξη να γίνει απόδειξη. Να θωρακιστεί με άλλα στοιχεία τα οποία θα υποδεικνύουν την παρουσία των συγκεκριμένων ανθρώπων.
Σας το λέω αυτό διότι, ας πούμε, το άτομο το οποίο λέτε που αναφέρεται ότι έσπασε τη βιτρίνα, είναι ο τρίτος στη σειρά που έχει ταυτοποιήσει η αστυνομία. Δηλαδή, το 2016 η αστυνομία έλεγε ότι το συγκεκριμένο άτομο ήταν ο Χ. Το 2020-2021 η αστυνομία έλεγε πάλι με βεβαιότητα ότι το συγκεκριμένο άτομο ήταν ο Ψ. Και τώρα η αστυνομία λέει ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι ο Ω. Και μάλιστα να σας πω ότι, για συγκεκριμένα άτομα τα οποία κατηγορούνται, έχει στο παρελθόν υπάρξει εκτίμηση από τις αρχές ότι δεν είναι, και δεν ταυτοποιούνται ως αυτοί οι οποίοι ήταν στο σημείο. Υπάρχει ένα παράλογο», σημείωσε.
«Ο πελάτης μου, όπως και δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, ήταν σε αυτή την πορεία. Ήταν σε αυτή τη διαδήλωση. Άρα, έχει ανθρώπους με τους οποίους ήταν μαζί. Αυτά είναι ζητήματα τα οποία θα κληθεί και η ανάκριση να τα ερευνήσει, να εξετάσει τους μάρτυρες και ούτω καθεξής. Εντοπίζουμε όμως και το πρόβλημα ότι, όταν έχουν παρέλθει 16 χρόνια από ένα γεγονός, αντιλαμβάνεστε ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο. Ακόμα και για τον υπερασπιστή, και για τον άνθρωπο ο οποίος κατηγορείται, να ανατρέξει πίσω», τόνισε.
Καμπαγιάννης για Marfin: Δεν μπορούν να σταθούν σε δίκη τα στοιχεία
Ερωτηθείς σχετικά είπε «ότι αυτά τα στοιχεία, έτσι όπως τα έχει τώρα η υπόθεση, δεν μπορούν να σταθούν από μόνα τους σε μία δίκη. Και κινδυνεύει να γίνει το ίδιο το οποίο συνέβη το 2016. Και έχουν δίκιο και οι συγγενείς οι οποίοι έχουν βγει – κάποιες επιζήσασες που έχω ακούσει κι εγώ σε δημόσιες παρεμβάσεις τους – και λένε ότι «κινδυνεύουμε να ζούμε τον επανατραυματισμό μίας υπόθεσης ξανά και ξανά, άμα η υπόθεση δεν είναι με σαφήνεια δομημένη και δεμένη» – όπως λέμε δημοσιογραφικά και δικηγορικά».
Για το επιχείρημα περί συμβολής της AI και σύγχρονων μεθόδων ανάλυσης, ο κ. Καμπαγιάννης σχολίασε: «Από όσο εγώ τουλάχιστον μπορώ να σας πω, έχοντας εικόνα, δεν μου προκύπτει κάποια τέτοιου τύπου χρήση, εκτός από μία έκθεση η οποία υπάρχει από τη Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών. Και ένα ανώνυμο e-mail το οποίο κατονομάζει κάποιους ανθρώπους. Αλλά για το συγκεκριμένο e-mail το πρώτο πρόσωπο που κατονομάζει ως έναν από αυτούς που έκαψαν τη Marfin, γνωρίζουμε – και το γνωρίζω και εγώ προσωπικά – ότι ήταν στη φυλακή εκείνη την περίοδο που έγινε, το 2010. Το e-mail, δηλαδή, κατονομάζει πρόσωπο το οποίο ήταν τότε φυλακή».
Καμπαγιάννης για Marfin:Να ταυτοποιηθεί ο αποστολέας του email – Αναφέρεται ως δράστης άτομο που τότε ήταν στη φυλακή»
Ο κ. Καμπαγιάννης χαρακτήρισε το ανώνυμο email, αστείο, ζητώντας την ταυτοποίηση του αποστολέα του.
«Υπάρχει το συγκεκριμένο mail, αλλά εμείς το πρώτο πράγμα το οποίο ζητήσαμε – και το ζητάμε και δημόσια, το ζητήσαμε και χθες – είναι να ταυτοποιηθεί ο αποστολέας του συγκεκριμένου e-mail από την αστυνομία. Και όμως, με έκπληξή μας, διαπιστώσαμε ότι οι εισαγγελικές αρχές δεν έχουν κάνει καμία ενέργεια προς αυτή την κατεύθυνση. Και άρα αντιλαμβάνεστε ότι έχουμε ένα mail το οποίο είναι αστείο. Γιατί, σας ξαναλέω, αναφέρει ως υποτιθέμενο δράστη έναν άνθρωπο, που το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα ήταν στη φυλακή. Και έχουμε και φωτογραφίες, από τις οποίες δεν προκύπτει ταυτοποίηση όσον αφορά τον δικό μου εντολέα για παράδειγμα, αλλά και για τους υπόλοιπους. Η αναφορά είναι «inconclusive evidence». Δηλαδή: «στοιχείο το οποίο δεν καταλήγει σε συμπέρασμα». Άρα, αντιλαμβάνεστε ότι θέλω να είμαστε πολύ προσεκτικοί στις δημόσιες αναφορές της συγκεκριμένης υπόθεσης», σημείωσε.
«Σύγχυση»
«Εδώ υπάρχει και μία συγκυρία χρονική. Και μάλιστα υπάρχει και μία σύγχυση, δηλαδή άκουσα την κυρία Δημογλίδου να λέει ότι το συγκεκριμένο e-mail έχει σταλεί πριν από ενάμιση χρόνο. Εμένα δεν μου προκύπτει αυτό. Εμένα μου προκύπτει πολύ πιο πρόσφατη αποστολή. Μετά άκουσα τον κύριο Χρυσοχοΐδη να λέει ότι είναι μύθος το συγκεκριμένο mail. Εγώ καταλαβαίνω ότι οι ανακριτικές και οι εισαγγελικές αρχές, όταν έχουνε την πίεση μιας τόσο μεγάλης υπόθεσης, κι άλλες φορές με περιστασιακά στοιχεία, βασισμένα σε κινητά αντικείμενα, έχουν προχωρήσει στην απόφαση της προφυλάκισης».
»Πρόσφατη είναι η υπόθεση της απαλλαγής του Νίκου Ρωμανού, με ένα περιστασιακό στοιχείο, που ήταν ένα δακτυλικό αποτύπωμα σε ένα κινητό αντικείμενο. 18 μήνες ο συγκεκριμένος άνθρωπος έμεινε στη φυλακή, και ήρθε το δικαστήριο και τον αθώωσε. Δεν θεωρώ ότι είναι σωστή πρακτική. Άμα με ρωτάτε, θεωρώ ότι όταν υπάρχει περιστασιακό στοιχείο, φτάνουμε σε σημείο ένας άνθρωπος μετά από 18 μήνες στη φυλακή, να έρχεται το δικαστήριο και να λέει ότι, “ξέρετε τι, μόνο με αυτό το στοιχείο εγώ δεν μπορώ να τον καταδικάσω”. Και άρα, θεωρώ ότι από αυτή την άποψη θα έπρεπε να είναι πιο φειδωλές οι ανακριτικές και οι εισαγγελικές αρχές. Από τη στιγμή που υπάρχουν και άλλες μέθοδοι, για παράδειγμα το βραχιολάκι ηλεκτρονικής επιτήρησης και ο κατ’ οίκον περιορισμός, που θα μπορούσαν να μη φτάνουν στον βαρύτερο καταναγκασμό, που είναι η προφυλάκιση», σημείωσε ο κ. Καμπαγιάννης.
«Κανένας από τους δύο οι οποίοι κατηγορούνται, δεν κατηγορείται γιατί έχει ρίξει τη μολότοφ»
«Δεν υπάρχει καμία ταυτοποίηση προσώπου. Κανένας από τους δύο οι οποίοι κατηγορούνται, δεν κατηγορείται γιατί έχει ρίξει τη μολότοφ. Κανένας, δεν έχει εντοπιστεί ως το συγκεκριμένο πρόσωπο. Και δεν υπάρχει ταυτοποίηση προσώπου. Σας το λέω αυτό κατηγορηματικά, έτσι, προκειμένου να είναι ξεκάθαρος ο λόγος», τόνισε χαρακτηριστικά.
Για την 46χρονη: «Όσον αφορά στην κοπέλα, δεν την εκπροσωπώ. Αλλά είναι πολύ κρίμα αυτό το οποίο συμβαίνει. Γιατί ένας άνθρωπος, για τον οποίο σε προγενέστερη φάση αυτής της έρευνας – η ίδια η αρχή έχει βεβαιώσει ότι δεν μπορεί να ταυτοποιηθεί – αυτή τη στιγμή η ίδια αρχή λέει το αντίθετο! Είναι πολύ κρίμα αυτό το οποίο συμβαίνει με την κοπέλα, και δεν νομίζω ότι δικαιώνει τους νεκρούς της Marfin, κάτι τέτοιο».
Ένα απίστευτο περιστατικό ακραίας υπερχρέωσης ήρθε στο φως στα Χανιά, μετά από επίσημη καταγγελία που δέχτηκε η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης από γυναίκα μέλους της. Η καταναλώτρια έλαβε εκκαθαριστικό λογαριασμό ρεύματος από τη ΔΕΗ, ο οποίος την καλούσε να πληρώσει το αστρονομικό ποσό των 2.142,00 ευρώ, ενώ η πραγματική κατανάλωση ενέργειας για την ίδια περίοδο ανερχόταν σε μόλις 47,21 ευρώ.
Η έκπληξη και η απόγνωση της γυναίκας μετατράπηκαν σε οργή όταν διαπιστώθηκε η τεράστια απόκλιση μεταξύ της πραγματικής κατανάλωσης και του τελικού ποσού χρέωσης. Πρόκειται για μια προκλητική και αδικαιολόγητη χρέωση, η οποία στερείται κάθε λογικής βάσης και δημιουργεί τεράστιο ψυχολογικό και οικονομικό βάρος σε έναν απλό πολίτη, ο οποίος καλείται ξαφνικά να διαχειριστεί ένα ανύπαρκτο χρέος.
Η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης αντέδρασε ακαριαία. Προχώρησε ήδη σε έγγραφη παρέμβαση προς τη ΔΕΗ, ζητώντας άμεσες, γραπτές και αναλυτικές εξηγήσεις για το πώς προέκυψε αυτό το κραυγαλέο λάθος. Παράλληλα, απαίτησε την άμεση πάγωμα κάθε διαδικασίας είσπραξης ή απειλής διακοπής ρεύματος, την άμεση διόρθωση του λογαριασμού και την προσαρμογή του στα πραγματικά δεδομένα κατανάλωσης των 47,21 ευρώ, καθώς και τον έλεγχο των συστημάτων καταμέτρησης και τιμολόγησης για την αποφυγή παρόμοιων φαινομένων στο μέλλον.
Η πρόεδρος της Ένωσης Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης, Ιωάννα Μελάκη, δήλωσε σχετικά: «Δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν πάροχο ενέργειας να τρομοκρατεί και να εξουθενώνει οικονομικά τους καταναλωτές με λογιστικά “λάθη” χιλιάδων ευρώ. Το ρεύμα είναι κοινωνικό αγαθό και η διαφάνεια στις χρεώσεις είναι αδιαπραγμάτευτη. Καλούμε τη ΔΕΗ να αναλάβει την ευθύνη της και να διορθώσει το σφάλμα τώρα. Είμαστε δίπλα σε κάθε πολίτη που πέφτει θύμα αυθαιρεσίας».
Η Ένωση καλεί όλους τους καταναλωτές που αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα υπερχρεώσεων ή αυθαίρετων χρεώσεων να μην προχωρούν σε πληρωμές χωρίς έλεγχο, να αμφισβητούν εγγράφως τα ποσά και να απευθύνονται άμεσα στην Ένωση για καθοδήγηση και νομική υποστήριξη. Η Ένωση Προστασίας Καταναλωτών Κρήτης, με έδρα την Πλατεία 1866 αριθμός 2 στα Χανιά, διατηρεί γραμμή εξυπηρέτησης στο 28210 92666 και στο 28210 92306, ενώ οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να επικοινωνούν μέσω email στο epkxan@gmail.com.
Όπως ο Κρητικός παλεύει με τα κύματα χωρίς να γνωρίζει πως η αγαπημένη του έχει ήδη πνιγεί, έτσι κι ο Θύρσης φιλά το κύμα και το εκλιπαρεί, αγνοώντας πως το κύμα έχει πάρει ήδη τη ζωή της Ευρυκόμης:
«Θάλασσα, πότε θέλ’ ιδώ την όμορφη Ευρυκόμη;
Πολύς καιρός επέρασε και δεν την είδα ακόμη.
Πόσες φορές κοιτάζοντας από το βράχο γέρνω
Και τον αφρό της θάλασσας για τα πανιά της παίρνω!
Φέρ’ τηνε, τέλος, φέρ’ τηνε». Αυτά ο Θύρσης λέει ,
Και παίρνει από τη θάλασσα και τη φιλεί και κλαίει ·
Και δεν ηξεύρει ο δύστυχος οπού φιλεί το κύμα
Εκείνο που της έδωσε και θάνατο και μνήμα….
Το Κρητικό Πέλαγος, έγινε ο υγρός τάφος για τόσες ψυχές…
Η τραγωδία του «Τάναϊς» κρύβει βαθιές, ανθρώπινες λεπτομέρειες για τις συνθήκες της σύλληψης, το χρονικό της βύθισης και το πώς αυτό το γεγονός σφράγισε τη μοίρα της Κρήτης.
Η βύθιση του φορτηγού ατμόπλοιου «Τάναϊς» στις 9 Ιουνίου 1944 αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες ναυτικές τραγωδίες στην Ελλάδα. Το πλοίο απέπλευσε από το λιμάνι του Ηρακλείου μεταφέροντας αιχμαλώτους κρατουμένους, Κρήτες αγωνιστές και αντιστασιακούς, καθώς και τους Εβραίους της Κρήτης. Βυθίστηκε Β/Δ της νήσου Ντία, στα ανοιχτά της Σαντορίνης από τορπίλες του βρετανικού υποβρυχίου HMS Vivid. Κανένας από τους κρατούμενους δεν επέζησε.
Ήταν το βράδυ της 8ης προς 9ης Ιουνίου 1944 όταν το φορτηγό ατμόπλοιο «Τάναϊς» απέπλευσε με πλήρωμα 12 ατόμων από το Ηράκλειο με προορισμό τον Πειραιά, συνοδευόμενο από τρία μικρότερα πολεμικά σκάφη.
Υπό κράτηση πάνω στο «Τάναϊς» βρίσκονταν περίπου 250 Κρήτες αντιστασιακοί και πολίτες, εκ των οποίων οι 71 ήταν νέοι άνδρες από τους Κάμπους Κεραμειών Χανίων — όλοι τους κρατούμενοι προηγουμένως στις φυλακές της Αγυιάς Χανίων.
Μαζί τους βρίσκονταν 279 εκτοπισμένοι Εβραίοι από τα Χανιά και 19 από το Ηράκλειο, οι οποίοι είχαν συλληφθεί λίγες ημέρες νωρίτερα, καθώς και 112 Ιταλοί στρατιώτες, αιχμάλωτοι πολέμου και αντιναζιστές, οι οποίοι είχαν συλληφθεί μετά την ιταλική ανακωχή του προηγούμενου φθινοπώρου (1943) επειδή αρνήθηκαν να πολεμήσουν στο πλευρό του χιτλερικού Άξονα.
Μανάδες που ικέτευαν σπαρακτικά να σωθούν τα παιδιά τους, μαυροφορεμένες γυναίκες που δεν χάρηκαν τους άντρες τους και που δεν έθαψαν ποτέ τα αγαπημένα τους πρόσωπα, κοινότητες και οικογένειες που ξεκληρίστηκαν μέσα σε ένα βράδυ. Πόσες, αλήθεια, βαθιές ανθρώπινες και οικογενειακές τραγωδίες κρύβει αυτή η βύθιση; Πόσα παιδιά δεν γνώρισαν τον πατέρα τους…
Όπως ο υπερήλικας Ηρακλειώτης κ. Νίκος Νταμπακάκης, που ακόμα και σήμερα, με πόνο ψυχής, δακρύζει σαν μικρό παιδί για τον άδικο χαμό ενός ήρωα πατέρα, που δεν πρόλαβε να γνωρίσει, δεν τον κοίταξε ποτέ στα μάτια, δεν του κράτησε ποτέ το χέρι…
Μέσα από τις παράλληλες και τόσο τραγικές ιστορίες ανθρώπων, Κρητών ηρώων που πολέμησαν με κάθε μέσο για τη λευτεριά του νησιού μας και επιβιβάστηκαν ως αιχμάλωτοι πολέμου —στοιβαγμένοι σαν σακιά εμπορευμάτων στα κατάβαθα του ατμόπλοιου «Τάναϊς» το 1944—, χάνοντας τελικά τη ζωή τους αβοήθητοι, σαν τα ποντίκια μέσα στα αποπνικτικά αμπάρια, ο καθένας μας καλείται να αναζητήσει την κληρονομιά της οδυνηρής αυτής θυσίας.
Ο κάθε αναγνώστης θα αναλογιστεί, ίσως, τη θλιβερή ειρωνεία της μοίρας, όπου τα συμμαχικά πυρά σφράγισαν το άδικο τέλος αυτών των ανθρώπων, καθιστώντας τους βουβούς μάρτυρες της ιστορίας.
Τις πρώιμες πρωινές ώρες της 9ης Ιουνίου 1944, περίπου 14 μίλια βορειοδυτικά της νήσου Ντία, το πλοίο εντοπίστηκε από το βρετανικό υποβρύχιο HMS Vivid. Το υποβρύχιο εκτόξευσε τέσσερις τορπίλες, δύο από τις οποίες έπληξαν καίρια το «Τάναϊς», το οποίο βυθίστηκε μέσα σε ελάχιστα λεπτά. Μια άλλη ιστορική εκδοχή αναφέρει ότι η γερμανική φρουρά είχε ήδη εγκαταλείψει το πλοίο με λέμβους, αφού προηγουμένως είχε τοποθετήσει στο εσωτερικό του ωρολογιακές βόμβες.
Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων παραμένει άγνωστος, όμως είναι βέβαιο πως όλοι οι αιχμάλωτοι που επέβαιναν σε αυτό χάθηκαν. Από τους εκατοντάδες Κρήτες, Εβραίους και Ιταλούς που ήταν κλειδωμένοι στα αμπάρια, δεν σώθηκε ούτε ένας!
Αυτές τις μέρες [11–13 Ιουλίου 2026], πραγματοποιήθηκε στα Χανιά το Διεθνές Συνέδριο με τίτλο: «Από τη Θάλασσα στη Μνήμη: το Ναυάγιο του Τάναϊς και η Μνήμη του Ολοκαυτώματος». Το συνέδριο διοργανώθηκε από το Ινστιτούτο Εβλαγόν για τις Κρητικές Εβραϊκές Σπουδές (Ετζ Χαγίμ ΑΜΚΕ) και το Ιστορικό Αρχείο Κρήτης στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου (ΚΑΜ), προσεγγίζοντας το γεγονός συγκριτικά και διεπιστημονικά.
Σήμερα, η αναπαλαιωμένη Συναγωγή Ετς Χαγίμ στα Χανιά και το μνημείο στην ακτή Μιαούλη κρατούν ζωντανά τα ονόματα των Εβραίων θυμάτων του ναυαγίου… Κι εμείς; Εμείς, ως Κρήτες, πότε θα κρατήσουμε αναμμένη τη δάδα της γνώσης; Πότε, επιτέλους, θα ανάψουμε τη φλόγα της ιστορικής μνήμης για τους δικούς μας ήρωες; Αυτοί οι άνθρωποι δεν αξιώθηκαν ένα τάφο να τους κλάψουν οι δικοί τους. Χάθηκαν για πάντα μέσα στον υγρό και σκοτεινό τάφο του Κρητικού πελάγους.
Στο διεθνές Συνέδριο δεν αναφέρθηκαν ονομαστικά οι πνιγέντες Κρήτες αγωνιστές αυτού του θλιβερού ναυαγίου. Θεωρήσαμε, λοιπόν, χρέος και υποχρέωση ως Κρητικοί να αναφέρουμε δυο λόγια για αυτούς τους άτυχους, μα τόσο σπουδαίους ήρωες της Εθνικής Αντίστασης· τους απλούς πολίτες, που προσέφεραν την ζωή τους για την λευτεριά της πατρίδας μας, χωρίς βαθμούς ή τίτλους, χωρίς ανταλλάγματα, δίχως κέρδος, δίχως υστεροβουλία.
Είναι ώρα να μνημονεύσουμε τα ονόματα όσων γνωρίζουμε τουλάχιστον και να φέρουμε στο φως τις μορφές τους, όπως αυτές δημοσιεύθηκαν στο «Ηρώον Πεσόντων της Σκλαβωμένης μας Κρήτης [1940–45]». Ας είναι αυτό το ελάχιστο αντίδωρο τιμής στη θυσία τους, ένα πνευματικό μνημόσυνο που αναδύεται από τα βάθη του πελάγους, για να πάρει τη θέση που του αξίζει στην αθάνατη Κρητική Ιστορία.
Ακολουθούν τα ονόματα και οι μορφές των ηρώων μας:
Κουτρούλης Βασίλειος του Μιχαήλ ετών 35—Γεωργός εκ Λάκκων. Γεννήθηκε στους Λάκκους Κυδωνίας το 1909. Έλαβε μέρος στον αντιστασιακό αγώνα της Μάχης της Κρήτης 1941-44 Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Λάκκους την 8-5-44. Οδηγήθηκε τον Ιούλιο μαζί με άλλους Ηρακλειώτες, Χανιώτες και Ισραηλινούς με το πλοίο Ταναΐς από τους Γερμανούς κατακτητές προς τα Γερμανικά κρεματόρια… Πνίγηκε στις 9/6/1944 όταν το πλοίο βυθίστηκε από Αγγλικό υποβρύχιο.
Νταμπακάκης Γεώργιοςτου Νικολάου και της Άννας ετών 45 —Έμπορος / Πρόεδρος της κοινότητος Ίμβρου Σφακίων. Γεννημένος το 1899 στην Ίμβρο Σφακίων ο Νταμπακάκης ήδη από τα 19 του χρόνια (το 1918) μετέχει στις μάχες του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στη Μακεδονία και στη συνέχεια στη Μικρασιατική Εκστρατεία με τον βαθμό του Λοχία. Στις μάχες τραυματίζεται και παραμένει ανάπηρος πολέμου στην υπόλοιπη σύντομη ζωή του. Το διάστημα του Μεσοπολέμου, (1923 – 1940), ασκεί το επάγγελμα του εμπόρου με επιτυχία και εκλέγεται από τους συγχωριανούς του Πρόεδρος της Κοινότητας Ίμβρου Σφακίων. Σε αυτή τη θέση τον βρίσκει η Γερμανική κατοχή στην Κρήτη. Κατά το διάστημα αυτό αγωνίζεται ως αγωνιστής της Εθνικής αντίστασης και όντας χωλός μιας και δεν κινεί τις υποψίες των Γερμανών, μεταφέρει πληροφορίες και αντιστασιακό υλικό στην ομάδα του καπετάν Πετρακογιώργη. Συλλαμβάνεται από προδοσία στις 10 Μαΐου 1943 ενώ διατελούσε εντεταλμένη υπηρεσία που του είχε αναθέσει ο Πετρακογιώργης. Οδηγείται στις φυλακές της Αγυιάς Χανίων και από εκεί την 8η Ιουλίου 1944 στο μοιραίο ατμόπλοιο Τάναϊς όπου και πνίγηκε βορειοδυτικά της νήσου Ντία, κατά τον τορπιλισμό του πλοίου από το βρετανικό υποβρύχιο HMS Vivid. Η οικογένεια του έφτιαξε κενοτάφιο για να μνημονεύουν τον νεκρό τους και να αποτίνουν φόρο τιμής στην ηρωϊκή μνήμη του. Άφησε πίσω του χήρα την σύζυγό του Ζαχαρένια το γένος Παπαδόσηφου εκ Σφακίων, και πέντε παιδιά: Τη Μαρία, τον Εμμανουήλ, τον Νικόλαο, τη Σοφία και τον Ιωσήφ.
Νταμπακάκης Μιχαήλ του Νικολάου και της Διαμάντας ετών 34 —Γεωργός εξ Αχλάδων της κοινότητας Παππαδιανών, της δημοτικής ενότητας (τέως δήμου) Κεραμειών. Ο Μιχ. Νταμπακάκης πολέμησε με την Κρητική μεραρχία στο Αλβανικό μέτωπο ως διμοιρίτης στο ορεινό πυροβολικό. Ως μέλος της Εθνικής Αντίστασης συνελήφθη από τους Γερμανούς στις 21.05.1944 μετά από προδοσία από Έλληνες δοσίλογους. Φυλακίστηκε και βασανίστηκε απάνθρωπα στις φυλακές της Αγυιάς. Επνίγη κατά τον τορπιλισμόν του πλοίου Τάναϊς την 9-6-44. Άφησε πίσω του χήρα την γυναίκα του Παρασκευή το γένος Κλαράκη (από το Αλετρουβάρι Κεραμειών) και τρία παιδιά: την Ισμήνη, το Νίκο και την Σοφία.
Αρετάκης Γεώργιος του Ιωάννου ετών 37 —Γεωργός εκ Κάμπων και Άρετάκης Χρίστοςτου Ίωάννου ετών 18—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθησαν υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενοι όμηροι εις Γερμανίαν μετ’ άλλων Ελλήνων και των Κρητών Ισραηλιτών διά του πλοίου Ταναΐς επνίγησαν πλησίον της νήσου Θήρας κατά την καταβύθισιν τούτου την 9-6-44.
Αρετάκης Νικόλαος του Ιωάννου ετών 28—Έμπορος εκ Κάμπων Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν μετ’ άλλων ‘Ελλήνων και των Κρητών Ισραηλιτών διά του πλοίου Ταναΐς επνίγη πλησίον της νήσου Θήρας κατά την καταβύθισιν τούτου την 9-6-44.
Αρετάκης Ευάγγελος του Γεωργίου ετών 49—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Αρετάκης Νικόλαος του Ευστρατίου ετών 35 —Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Βαρουδάκης Δημήτριος του Γεωργίου ετών 33—Γεωργός εκ Γέρω – Λάκκου. Συνελήφθη υπό τών Γερμανών εις Γέρω – Λάκκον την 8-5 44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Κατσανεβάκης Νικόλαος του Αναστασίου ετών 55 —Υποδηματοποιός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Κατσουλάκης Λάμπρος του Ιωάννου ετών 39—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Κατσουλάκης Παύλος του Εμμανουήλ ετών 30—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Κοκολάκης Γεώργιος του Παναγιώτου ετών 28 —Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Μαυρεδάκης Σαράντος του Ιωάννου ετών 33—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Νικολιουδάκης Έμμαν. του Λεωνίδου ετών 29 —Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44
Νικολιουδάκης Βασίλειος του Λεωνίδου ετών 25—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44.
Παπαδάκης Βασίλειος του Ανδρέου ετών 20—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44.
Παπαδάκης Γεώργιος του Ίωάννου ετών 19—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44.
Παπαδάκης Μιχαήλ του Γεωργίου ετών 20—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό τών Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-14. Επνίγη διά του πλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Παπαδάκης Αρτέμιος του Γεωργίου ετών 30—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό τών Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-14. Επνίγη διά του πλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Παπαδάκης Κωνσταντίνος του Μιχαήλ ετών 40—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό τών Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-14. Επνίγη διά του πλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Ποντικάκης Θρασύβουλος του Εμμανουήλ ετών 46—Ποιμήν εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό τών Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-14. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν επνίγη διά του πλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Σταυρακάκης Ιωάννης του Κωνσταντίνου Από τα Ανώγεια Μυλοποτάμου. Γεωργός – Ετών 29. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Χαράκι Μονοφατσίου την 21 Μαΐου 1944 και μεταφερόμενος όμηρος, προς τα Γερμανικά στρατόπεδα πνίγηκε, τορπιλισθέντος του πλοίου Ταναΐς στο οποίο μεταφερόταν με άλλους ομήρους στο Κρητικόν Πέλαγος, -ανοιχτά της Σαντορίνης-, την 9 Ιουνίου 1944.
Καλομοίρης Ιωάννης του Δημητρίου ετών 24—’Υποδηματοποιός εξ Ανωγείων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Χαράκι Μονοφατσίου την 30-4-44, επνίγη συνεπείας τορπιλισμού είς Κρητικόν Πέλαγος την 9-6-44.
Καλομοίρης Δημήτριος του Ιωάννου ετών 55—Γεωργός εξ Ανωγείων Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Χαράκι-Μονοφατσίου την 30-4-44, επνίγη συνεπείς τορπιλισμού εις Κρητικόν Πέλαγος την 9-6-44.
Σταυρακάκης Γεώργιος του Κωνσταντίνου ετών 57—Γεωργός εξ Ανωγείων Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Άρμενο Ανωγείων Μονοφατσίου την 30-4-44 και μεταφερόμενος όμηρος· τορπιλισθέντος του πλοίου εις Κρητικόν Πέλαγος, επνίγη την 9-6-44.
Σκουλάς Σόλων του Μιλτιάδου. Από Αρκάδι Μονοφατσίου Ηρακλείου (σημ. Δήμου Ν. Καζαντζάκη) Ποιμήν ετών 21. Συνελήφθη από τους Γερμανούς στο Αρκάδι Μονοφατσίου στις 30 Απριλίου του 1944 και μεταφερόμενος ως όμηρος με τελικό προορισμό το Άουσβιτς, επνίγη κατά τον τορπιλισμό του ατμοπλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Σκουλάς Ευάγγελος του Κωνσταντίνου. Από Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνης Ποιμήν, ετών 29. Συνελήφθη από τους Γερμανούς στο Αρκάδι Μονοφατσίου στις 30 Απριλίου του 1944 και μεταφερόμενος ως όμηρος, επνίγη κατά τον τορπιλισμό του ατμοπλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Σκουλάς Μύρων του Γεωργίου. Από Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου. Ποιμήν, ετών 23. Συνελήφθη από τους Γερμανούς στο Αρκάδι Μονοφατσίου στις 30 Απριλίου του 1944 και μεταφερόμενος ως όμηρος, επνίγη κατά τον τορπιλισμό του ατμοπλοίου Ταναΐς την 9-6-44.
Τσιχλάκης Βασίλειος του Γεωργίου ετών 57—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν, πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44.
Φανουράκης Δημήτριος του Νικολάου ετών 48—Γεωργός εκ Κάμπων. Συνελήφθη υπό των Γερμανών εις Κάμπους την 7-5-44. Οδηγούμενος όμηρος εις Γερμανίαν, πνίγη εις το Τάναϊς την 9-6-44.
Σύμφωνα με καταγραφή που έκανε η αείμνηστη Ευαγγελία Νικολακάκη / Μανιουδάκη μερικοί από τους πνιγέντες είναι:
ΚATOIKOI ΚAMΠΩΝ ΠΟΥ ΠΝΙΓΗΚΑΝ ΣΤΟ ΤΑΝΑΪΣ:
Αρετάκης Ιωάννου Γεώργιος ετών 39
Αρετάκης Ιωάννου Νικόλαος ετών 28
Αρετάκης Ιωάννου Χρήστος ετών 19 (3 αδέρφια)
Αρετάκης Γεωργίου Ευάγγελος ετών 51
Αρετάκης Ευστρατίου Νικόλαος ετών 33
Γαρμπιδάκης Ιωάννου Εμμανουήλ ετών 43
Δαλετζάκης Ευσεβίου Εμμανουήλ ετών 15 μαθητής Γυμνασίου
Κατσανεβάκης Αναστασίου Νικόλαος ετών 57
Κατσουλάκης Ιωάννου Λαμπρινός ετών 39
Κατσουλάκης Εμμανουήλ Παύλος ετών 38
Κοκολάκης Παναγιώτου Γεώργιος ετών 29
Μαθιουδάκης Παναγιώτου Δημήτριος ετών 24
Μαθιουδάκης Παναγιώτου Νικόλαος ετών 22
Μαυρεδάκης Ιωάννου Σαράντος ετών 44
Νικολιουδάκης Λεωνίδα Βασίλειος ετών 25
Νικολιουδάκης Λεωνίδα Εμμανουήλ ετών 29
Παπαδάκης Γεωργίου Αρτέμιος ετών 34
Παπαδάκης Γεωργίου Μιχαήλ ετών 23
Παπαδάκης Αντρέα Βασίλειος ετών 23
Παπαδάκης Γεωργίου Γεώργιος ετών 28
Παπαδάκης Μιχαήλ Κωνσταντίνος ετών 30
Τσιχλάκης Γεωργίου Βασίλειος ετών 58
Φανουριάκης Νικολάου Δημήτριος ετών 44
Ποντικάκης Εμμανουήλ Θρασύβουλος ετών 34
ΚATOIKOI ΤΗΣ ΕΥΡΥΤΕΡΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ -ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ- ΟΜΗΡΟΙ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΟ ΤΑΝΑΪΣ (όσων τα ονόματα είναι γνωστά).
Την ανεξαρτητοποίησή του από τον ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε ο βουλευτής Ηρακλείου Χάρης Μαμουλάκης, επικαλούμενος τις μεταβολές στον χώρο της κεντροαριστεράς και τις εξελίξεις στο κόμμα του.
Σε σχετική δήλωση αναφέρει:
«Οι ευρύτερες μεταβολές που συντελούνται στον χώρο της κεντροαριστεράς και οι εξελίξεις στο (ως χθες) κόμμα μου, τον ΣΥΡΙΖΑ, με οδήγησαν στην απόφαση να προχωρήσω στην ανεξαρτητοποίησή μου.
Ενημέρωσα ήδη τον Πρόεδρο της Βουλής.
Ευχαριστώ όλες και όλους, που βρεθήκαμε μαζί στον δύσκολο δρόμο. Κάθε τι που φέρνει μια αλλαγή, φέρνει μαζί μέσα του τη δύναμη της ελπίδας.».
Σημειώνουμε ότι ο Αλέξης Τσίπρας όρισε ως προαπαιτούμενο για την συμπερίληψη στους σχεδιασμούς του κόμματος της ΕΛΑΣ όχι την ανεξαρτητοποίηση αλλά την παράδοση της έδρας, κάτι που δεν έκανε ο Χάρης Μαμουλάκης.
Η έξαρση των επιθέσεων κατά πολιτικών προσώπων και οι προεκτάσεις της στη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών επανέρχονται με δραματικό τρόπο στο προσκήνιο, μετά τη στοχοποίηση της οικίας και του γραφείου της Υφυπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, Σέβης Βολουδάκη, στα Χανιά.
Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην κρατική τηλεόραση (ΕΡΤ), η βουλευτής Χανίων της Νέας Δημοκρατίας αναφέρθηκε στην πορεία των αστυνομικών ερευνών, περιέγραψε τις δύσκολες οικογενειακές στιγμές που βίωσε μαζί με τα τρία παιδιά της κατά τη διάρκεια της κλιμάκωσης των ενεργειών αυτών, ενώ έστειλε ένα ξεκάθαρο πολιτικό μήνυμα κατά της τυφλής βίας.
Η τοποθέτησή της αναδεικνύει την ανάγκη για καθολική καταδίκη των πρακτικών εκφοβισμού, την ώρα που η πολιτική τάξη της χώρας εκφράζει την αλληλεγγύη της απέναντι σε ενέργειες που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Η εξέλιξη των αστυνομικών ερευνών και η κλιμάκωση της στοχοποίησης
Η διερεύνηση της επίθεσης στα Χανιά βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με τις τοπικές αστυνομικές αρχές να συλλέγουν στοιχεία προκειμένου να ταυτοποιήσουν τους δράστες. Η κ. Βολουδάκη εμφανίστηκε συγκρατημένα αισιόδοξη για την έκβαση των ερευνών, αποφεύγοντας ωστόσο να υπεισέλθει σε λεπτομέρειες που θα μπορούσαν να δυσχεράνουν το έργο της αστυνομίας.
Αναφερόμενη στην πορεία της υπόθεσης, η Υφυπουργός δήλωσε:
«Η έρευνα συνεχίζεται κανονικά. Η αστυνομία έχει όλα τα στοιχεία στη διάθεσή της. Δεν υπάρχει ακόμα κάτι νεότερο να ανακοινώσουμε, αλλά νομίζω ότι είμαστε σε πολύ καλό δρόμο».
Ωστόσο, η σοβαρότητα του συμβάντος έγκειται στην ένταση και τη συστηματικότητα της στοχοποίησης, καθώς δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό.
Η ίδια αποκάλυψε ότι αυτή ήταν η τέταρτη φορά που η οικογένειά της έρχεται αντιμέτωπη με παρόμοιες καταστάσεις, με τη συγκεκριμένη ενέργεια να χαρακτηρίζεται ως η πλέον απειλητική, δεδομένου ότι οι δράστες προσέγγισαν τον στενό ιδιωτικό της χώρο.
«Δεν ήταν η πρώτη φορά, άλλωστε. Ήταν η τέταρτη φορά που συμβαίνει κάτι αντίστοιχο, οπότε τα παιδιά το έχουν ξαναδεί αυτό να γίνεται, απλώς αυτή η φορά ήταν η χειρότερη. Έφτασαν μέχρι το κουδούνι της πόρτας μας, ενώ η όλη κατάσταση ήταν πολύ έντονη· έγραψαν σε όλα τα σκαλιά “Θάνατος” και “Γκαζάκια στα σπίτια σας” κ.λπ.», περιέγραψε η κ. Βολουδάκη.
Η διαχείριση της κρίσης στην οικογένεια
Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετώπισε η Υφυπουργός αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο έπρεπε να εξηγήσει το συμβάν στα τρία της παιδιά, τα οποία βρίσκονται σε ευαίσθητες ηλικίες. Η ίδια επέλεξε να μετατρέψει την κρίση αυτή σε ένα μάθημα δημοκρατίας και θεσμικής υπεράσπισης, τονίζοντας τη σημασία της μη υποχώρησης απέναντι στις απειλές.
«Εξήγησα, λοιπόν, στα παιδιά ότι όλο αυτό είναι μια προσπάθεια ανθρώπων που φορούν κουκούλες και κρύβονται στις σκιές να τρομοκρατήσουν όλους τους υπόλοιπους —να τρομοκρατήσουν, ουσιαστικά, την ίδια τη δημοκρατία. Αυτό, όμως, είναι κάτι που δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να περάσει. Αυτή είναι η μόνη υγιής αντίδραση: να δείξουμε ότι δεν φοβόμαστε —και όντως δεν φοβόμαστε. Αυτές οι ενέργειες δεν μπορούν να μας τρομοκρατήσουν, ούτε να μας σταματήσουν από το να είμαστε αυτοί που είμαστε και να κάνουμε αυτό που κάνουμε μέχρι σήμερα».
Η κ. Βολουδάκη συνέδεσε μάλιστα την ανάγκη εμπέδωσης του αισθήματος ασφάλειας με την προσωπική πορεία του μεγαλύτερου γιου της, ο οποίος έδωσε φέτος πανελλαδικές εξετάσεις και προετοιμάζεται για την είσοδό του στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Στο πλαίσιο αυτό, υπεραμύνθηκε του κυβερνητικού έργου στο πεδίο της ασφάλειας των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, σημειώνοντας:
«Ο μεγάλος μου γιος έδωσε φέτος πανελλαδικές εξετάσεις και θα μπει στο πανεπιστήμιο, οπότε είναι καλό να τα γνωρίζει αυτά. Και ξέρετε, το γεγονός ότι με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δεν υπάρχει πια καμία ενεργή κατάληψη στα πανεπιστήμια, είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα που έχουμε κατακτήσει για την ασφάλεια των φοιτητών».
Πολιτική ομονοία και το «τυφλό ρίσκο» της τρομοκρατίας
Η επίθεση κατά της Σέβης Βολουδάκη προκάλεσε άμεσα αντανακλαστικά αλληλεγγύης από το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Η ίδια εξέφρασε την ικανοποίησή της για τη στάση των κομμάτων, κάνοντας ιδιαίτερη μνεία στη θερμή υποστήριξη του βουλευτή και στελέχους της Νέας Δημοκρατίας, Θάνου Πλεύρη, ο οποίος στάθηκε στο πλευρό της από την πρώτη στιγμή.
«Ναι, ο κύριος Πλεύρης έχει σταθεί στο πλευρό μου από την πρώτη στιγμή. Όπως, άλλωστε, και όλα τα κόμματα που καταδίκασαν την επίθεση, κάτι που είναι εξαιρετικά θετικό. Δείχνει ότι σε τέτοια ζητήματα ομονοούμε και υπάρχει μια κοινή συναντίληψη ότι είμαστε όλοι απέναντι σε αυτή τη βία».
Κλείνοντας την τοποθέτησή της, η Υφυπουργός εξέφρασε τον έντονο προβληματισμό της για τη φύση της σύγχρονης πολιτικής βίας, παραλληλίζοντας την περίπτωσή της με την πρόσφατη αιματηρή επίθεση στη Θεσσαλονίκη. Υπογράμμισε ότι οι δράστες αυτών των ενεργειών λειτουργούν με απόλυτη αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, αποδεχόμενοι το ρίσκο της πρόκλησης ακόμη και θανάσιμων τραυματισμών.
«Το τραγικό με αυτούς τους ανθρώπους είναι ότι, όπως είδαμε να συμβαίνει και στη Θεσσαλονίκη, δεν τους ενδιαφέρει τίποτα. Παίρνουν όλα τα ρίσκα χωρίς να νοιάζονται για τις συνέπειες. Αν η πράξη τους θα οδηγήσει σε μια απλή υλική ζημιά ή σε μια δολοφονία, είναι κάτι που προσωπικά με ξεπερνά».
Η ξαφνική απώλεια μιας 52χρονης γυναίκας από τη Δανία, η οποία άφησε την τελευταία της πνοή κατά τη διάρκεια των διακοπών της στην Κρήτη, έχει προκαλέσει θλίψη και βαθιά ανησυχία στην τοπική κοινωνία.
Η 52χρονη επισκέπτρια από τη Δανία βρισκόταν στα Χανιά για τις θερινές της διακοπές, απολαμβάνοντας τη διαμονή της σε γνωστό θέρετρο της δυτικής Κρήτης. Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπόθεσης, η τραγωδία εκδηλώθηκε όταν η γυναίκα ένιωσε μια ξαφνική και εξαιρετικά έντονη αδιαθεσία ενώ βρισκόταν στο δωμάτιο όπου διέμενε. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά της ώρας, η κατάστασή της επιδεινώθηκε ραγδαία, έχασε τις αισθήσεις της και κατέρρευσε.
Στο ξενοδοχειακό κατάλυμα επικράτησε αμέσως μεγάλη αναστάτωση. Το προσωπικό της επιχείρησης, αντιλαμβανόμενο τη σοβαρότητα της κατάστασης, ειδοποίησε έντρομο τις αρμόδιες αρχές και τις υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης, ζητώντας άμεση συνδρομή.
Παρά την ταχύτατη κινητοποίηση και τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν, η άτυχη γυναίκα κατέληξε προτού καταστεί εφικτό να μεταφερθεί σε νοσοκομειακή δομή ή να δεχθεί εξειδικευμένες ιατρικές υπηρεσίες αναζωογόνησης στο σημείο.
Η έρευνα της ΕΛ.ΑΣ. και η ιατροδικαστική εξέταση
Αμέσως μετά την επιβεβαίωση του θανάτου της 52χρονης, στο ξενοδοχείο μετέβησαν δυνάμεις της Αστυνομίας προκειμένου να καταγράψουν επίσημα το συμβάν και να ξεκινήσουν την προβλεπόμενη προανάκριση.
Οι αστυνομικοί προχώρησαν σε εξέταση του χώρου και στη συλλογή μαρτυριών, με κύριο στόχο τον πλήρη αποκλεισμό του ενδεχομένου εγκληματικής ενέργειας ή άλλης έκνομης δραστηριότητας που θα μπορούσε να σχετίζεται με την απώλεια της ζωής της.
Οι πρώτες εκτιμήσεις των αρχών δείχνουν ότι ο θάνατος της Δανής τουρίστριας οφείλεται σε παθολογικά αίτια. Ωστόσο, η οριστική απάντηση και το φως στα ακριβή αίτια που έκοψαν πρόωρα το νήμα της ζωής της αναμένεται να δοθούν από τα αποτελέσματα της νεκροψίας-νεκροτομής που παραγγέλθηκε από τις αρχές.
