24.8 C
Chania
Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου, 2026

H χώρα των τρισεκατομμυριουχων και των δεκάδων τρισεκατομμυρίων χρέους: Τρέχει πλέον με έλλειμμα 2 τρισ. τον χρόνο και είναι μη βιώσιμο

Σε καθεστώς έντονου δημοσιονομικού συναγερμού βρίσκεται η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη, καθώς η ραγδαία επιδείνωση των δεικτών της την αναδεικνύει πλέον στον «μεγάλο ασθενή» του παγκόσμιου συστήματος. Όπως αποκαλύπτουν τα δεδομένα που δημοσιοποίησε την Τετάρτη το υπουργείο Οικονομικών, το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ έσπασε για πρώτη φορά στην ιστορία το ψυχολογικό φράγμα των 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Η εξέλιξη αυτή πυροδοτεί νέες προειδοποιήσεις για την εκδήλωση μιας σοβαρής κρίσης, την ώρα που το ετήσιο έλλειμμα διαμορφώνεται σε δυσθεώρητα επίπεδα.

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη ημερήσια αναφορά ταμειακών διαθεσίμων, μετά και την τελευταία έκδοση αξιόγραφων της Τρίτης, το συνολικό δημόσιο χρέος διαμορφώθηκε στα 40,047 τρισεκατομμύρια δολάρια. Το αστρονομικό αυτό ποσό περιλαμβάνει ομόλογα του Δημοσίου που βρίσκονται στην κατοχή του επενδυτικού κοινού ύψους 32,266 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, καθώς και ενδοκυβερνητικό χρέος ύψους 7,782 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Η συγκεκριμένη αύξηση σημειώθηκε με ρυθμό πολύ ταχύτερο του αναμενόμενου, καθώς η Υπηρεσία Προϋπολογισμού του Κογκρέσου (CBO) προέβλεπε ότι το χρέος θα έφτανε τα 39,4 τρισεκατομμύρια έως το τέλος του τρέχοντος έτους.

«Δεν είναι βιώσιμος ο αριθμός της αύξησης του χρέους»

Η εκτόξευση αυτή οφείλεται κυρίως στον αυξημένο δανεισμό για την κάλυψη των δαπανών υγείας και κοινωνικής ασφάλισης, αλλά και στην κατακόρυφη άνοδο του κόστους εξυπηρέτησης. Παράλληλα, καθοριστικό ρόλο στην περαιτέρω βάθυνση του ελλείμματος έπαιξε η επιστροφή χρημάτων που είχαν εισπραχθεί από τελωνειακούς δασμούς σε εταιρείες, μια εξέλιξη που ακολούθησε την ακυρωτική απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου τον περασμένο Φεβρουάριο.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ο λόγος του χρέους προς το ΑΕΠ να αγγίζει πλέον το 125%, συνεχίζοντας να μεγεθύνεται ασταμάτητα παρά τη συνεχιζόμενη οικονομική ανάπτυξη. Η αμερικανική κυβέρνηση έχει να παρουσιάσει ισοσκελισμένο προϋπολογισμό από τις αρχές του αιώνα, με το έλλειμμα να κυμαίνεται μεταξύ 5,2% και 6,2% του ΑΕΠ την τελευταία τετραετία, έχοντας αγγίξει ακόμα και το 15% το 2020 εν μέσω της πανδημίας.

Αυτός ο ρυθμός αύξησης «δεν είναι βιώσιμος», σύμφωνα με την Τζέσικα Ριντλ, ειδική σε ζητήματα προϋπολογισμού στο Brookings Institution, η οποία υπολογίζει ότι το ετήσιο έλλειμμα κινείται σταθερά στα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια τα τελευταία χρόνια.

Προειδοποιήσεις για την οικονομία

Το αμερικανικό χρέος έχει υπερδιπλασιαστεί σε λιγότερο από μία δεκαετία, από τα 19,95 τρισ. δολάρια τον Ιανουάριο του 2017. Το ορόσημο των 40 τρισεκατομμυρίων ξεπεράστηκε μόλις πέντε μήνες μετά την κατάρριψη του φράγματος των 39 τρισ., τη στιγμή που το 1981 είχε χρειαστεί αρκετός χρόνος για να καταγραφεί το πρώτο 1 τρισεκατομμύριο.

«Τα σαράντα τρισεκατομμύρια δολάρια χρέους δεν υπάρχουν μόνο στα βιβλία της κυβέρνησης· γίνονται αισθητά σε ολόκληρη την οικονομία και καταλήγουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στην τσέπη των πολιτών», τόνισε χαρακτηριστικά η πρόεδρος της ανεξάρτητης Επιτροπής για έναν Υπεύθυνο Ομοσπονδιακό Προϋπολογισμό, Μάγια ΜακΓκίνιας.

«Όσο περισσότερο δανειζόμαστε, τόσο επιδεινώνουμε τον πληθωρισμό, περιορίζουμε άλλες προτεραιότητες του προϋπολογισμού και μας αφήνουμε εκτεθειμένους σε έκτακτες ανάγκες στο εσωτερικό και σε αναταραχές στο εξωτερικό», υπογράμμισε η ίδια. Σχολιάζοντας την πορεία της χώρας, πρόσθεσε: «Είναι εντυπωσιακό πόσο προβλέψιμη μπορεί να γίνει η δημοσιονομική παρακμή μιας παγκόσμιας δύναμης».

Η πίεση στις αγορές ομολόγων και τα επιτόκια

Η διόγκωση του δημοσίου χρέους συμπίπτει με μια περίοδο κατά την οποία το κόστος δανεισμού έχει φτάσει σε επίπεδα που είχαν να εμφανιστούν από την περίοδο της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης. Η ζήτηση από τους ξένους επενδυτές, οι οποίοι κατέχουν σχεδόν το ένα τρίτο των ομολόγων των ΗΠΑ, καταγράφει πτώση.

Πρόσφατα, η δημοπρασία 30ετών ομολόγων ύψους 25 δισ. δολαρίων «έκλεισε» με την υψηλότερη απόδοση από το 2021, γεγονός που ανάγκασε τον υπουργό Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, να ανακοινώσει διπλασιασμό των επαναγορών ομολόγων 10 έως 30 ετών, σε τουλάχιστον 4 δισεκατομμύρια δολάρια ανά επιχείρηση, προκειμένου να συγκρατήσει τις αποδόσεις.

Οι αυξημένες αποδόσεις των ομολόγων ανεβάζουν τα επιτόκια των στεγαστικών, εμπορικών και καταναλωτικών δανείων, ασκώντας ασφυκτική πίεση στους πολίτες. Απαντώντας σε ερώτηση για τις αναταράξεις στην αγορά ομολόγων, ο Ντόναλντ Τραμπ σημείωσε: «Δεν το πιστεύω καθόλου αυτό. Πιστεύω ότι έχουμε μια πολύ ισχυρή χώρα και ξεπερνάμε αυτά τα γελοία επιτόκια είναι γελοία. Κοιτάξτε, όταν η χώρα μας είναι ισχυρή, τα επιτόκια πρέπει να πέφτουν».

Η αύξηση του χρέους φέρει τη σφραγίδα των επιλογών και των δύο τελευταίων προέδρων. Κατά την πρώτη θητεία του Τραμπ, το χρέος αυξήθηκε κατά 7,8 τρισεκατομμύρια δολάρια (μεγάλο μέρος λόγω της πανδημίας), ενώ από την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο προστέθηκαν ήδη 3,8 τρισεκατομμύρια. Αντίστοιχα, επί προεδρίας Μπάιντεν το δημόσιο χρέος ενισχύθηκε κατά 8,4 τρισεκατομμύρια δολάρια, μέσα από πακέτα ανάκαμψης, επιδοτήσεις και επενδύσεις σε υποδομές.

Την ίδια στιγμή, νομοθετικές πρωτοβουλίες όπως το «One Big Beautiful Bill Act» της τρέχουσας θητείας Τραμπ εκτιμάται από το CBO ότι θα επιβαρύνουν το χρέος κατά επιπλέον 4,7 τρισ. δολάρια. Παρά τις εξαγγελίες για συγκράτηση των δαπανών, οι περικοπές που προωθεί το Τμήμα Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας (DOGE) στοχεύουν κυρίως στα «διακριτικά» προγράμματα, αγνοώντας πως το 60% του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού των 7 τρισ. κατευθύνεται σε «υποχρεωτικά» προγράμματα (Medicare, Medicaid, κοινωνική ασφάλιση).

Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο, ωστόσο, είναι πως περισσότερα από 1,1 τρισεκατομμύρια δολάρια απαιτούνται πλέον αποκλειστικά για την αποπληρωμή των τόκων. Το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους έχει ήδη υπερβεί τη χρηματοδότηση του αμερικανικού Πενταγώνου και τις δαπάνες υγείας του Medicare, αποτελώντας τη δεύτερη μεγαλύτερη κατηγορία δαπανών μετά την κοινωνική ασφάλιση. Η πίεση εντείνεται διαρκώς, καθώς το κράτος καλείται να καλύψει τις αυξημένες συνταξιοδοτικές και υγειονομικές ανάγκες των «baby boomers», σε μια εξίσωση που, προσθέτοντας τις μειώσεις φόρων και τα περιορισμένα έσοδα, φαίνεται αδύνατον να επιλυθεί.

ieidiseis.gr

Μελάνωμα: Ιστορικό βήμα για το πρώτο εξατομικευμένο εμβόλιο mRNA κατά του καρκίνου

Μια ιδιαίτερα αισιόδοξη εξέλιξη, που μπορεί να ανοίξει νέο δρόμο στην αντιμετώπιση του καρκίνου, ανακοίνωσαν η Moderna και η Merck. Το εξατομικευμένο εμβόλιο mRNA Intismeran autogene, σε συνδυασμό με την ανοσοθεραπεία Keytruda, πέτυχε τους βασικούς στόχους μεγάλης κλινικής δοκιμής φάσης 3 σε ασθενείς με μελάνωμα υψηλού κινδύνου.

Στη διεθνή μελέτη INTerpath-001 συμμετείχαν 1.137 ασθενείς με μελάνωμα σταδίων IIB έως IV, οι οποίοι είχαν υποβληθεί σε πλήρη χειρουργική αφαίρεση του όγκου τους. Η συνδυαστική θεραπεία παρουσίασε στατιστικά σημαντική και κλινικά ουσιαστική βελτίωση τόσο στον χρόνο χωρίς υποτροπή όσο και στον χρόνο χωρίς εμφάνιση μακρινών μεταστάσεων, σε σύγκριση με τη χορήγηση μόνο του Keytruda.

Πρόκειται για την πρώτη εξατομικευμένη θεραπεία mRNA κατά του καρκίνου που καταγράφει θετικά αποτελέσματα σε δοκιμή φάσης 3 – το τελευταίο και κρισιμότερο στάδιο πριν από την υποβολή αιτήματος για έγκριση. Παράλληλα, είναι η πρώτη φορά που μια πρόσθετη θεραπεία εμφανίζει σαφές όφελος έναντι του Keytruda, μιας από τις καθιερωμένες ανοσοθεραπείες για το μελάνωμα.

Το Intismeran δεν είναι προληπτικό εμβόλιο ούτε ένα κοινό σκεύασμα για όλους τους ασθενείς. Μετά την αφαίρεση του όγκου, αναλύεται το ιδιαίτερο γενετικό του «αποτύπωμα» και κατασκευάζεται ένα εξατομικευμένο εμβόλιο mRNA, το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει έως 34 νεοαντιγόνα. Στόχος του είναι να εκπαιδεύσει το ανοσοποιητικό σύστημα ώστε να αναγνωρίζει και να επιτίθεται σε καρκινικά κύτταρα που ενδέχεται να έχουν παραμείνει στον οργανισμό.

Οι εταιρείες δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιήσει τα αναλυτικά ποσοστά της δοκιμής φάσης 3. Τα εντυπωσιακά ποσοστά που ήδη αναφέρονται –49% μικρότερος κίνδυνος υποτροπής ή θανάτου και 59% μικρότερος κίνδυνος μακρινής μετάστασης ή θανάτου– προέρχονται από την προηγούμενη μελέτη φάσης 2, μετά από πενταετή παρακολούθηση των ασθενών.

Στη νέα μελέτη δεν εντοπίστηκαν απρόσμενα προβλήματα ασφαλείας. Δεν υπάρχουν ακόμη οριστικά στοιχεία για τη συνολική επιβίωση, γι’ αυτό και η δοκιμή θα συνεχιστεί. Τα πλήρη αποτελέσματα πρόκειται να παρουσιαστούν σε διεθνές ιατρικό συνέδριο και να κατατεθούν στις αρμόδιες ρυθμιστικές αρχές.

Εφόσον τα αναλυτικά δεδομένα επιβεβαιώσουν την αρχική ανακοίνωση και δοθεί η απαιτούμενη έγκριση, η θεραπεία θα μπορούσε να γίνει διαθέσιμη ακόμη και μέσα στο 2027. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι η επιτυχία της ενισχύει την προοπτική δημιουργίας αντίστοιχων εξατομικευμένων θεραπειών για άλλους συμπαγείς όγκους, όπως του πνεύμονα, του νεφρού, της ουροδόχου κύστης και του παγκρέατος.

Δεν πρόκειται ακόμη για το πολυπόθητο «εμβόλιο κατά του καρκίνου». Είναι, ωστόσο, ένα ιστορικό βήμα προς μια εποχή κατά την οποία η θεραπεία θα σχεδιάζεται με βάση τα μοναδικά χαρακτηριστικά του όγκου κάθε ανθρώπου, προσφέροντας περισσότερες πιθανότητες να μην επιστρέψει η νόσος.

topontiki.gr

Patriot στην Κρήτη: Πόσο υπαρκτός είναι ο κίνδυνος για τη Σούδα; – Μπορεί τεχνικά το Ιράν να πλήξει την Ελλάδα;

Πέρα από την πολιτική και διπλωματική διαχείριση γύρω από τη συζητούμενη στο υπουργείο Άμυνας μεταφορά των πυραύλων patriot από την Κάρπαθο στην Κρήτη – για προστασία της αμερικανικής βάσης στη Σούδα – υπάρχει και το αμιγώς στρατιωτικό κομμάτι της υπόθεσης.

Και επειδή η συζήτηση περί «ιρανικής απειλής» κατά ευρωπαϊκών (και ελληνικών) στόχων ανοίγει ξανά, στο τραπέζι μπαίνουν όλα τα σενάρια που έχουν ακουστεί από την έναρξη του πολέμου που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ κατά του Ιράν. Όπως για παράδειγμα, ακόμα και το ενδεχόμενο να χτυπηθούν πέρα από στρατιωτικές βάσεις και ενεργειακές εγκαταστάσεις με αμερικανικό ενδιαφέρον, όπως η Ρεβυθούσα.

Αλλά το μείζον και πραγματικό ερώτημα είναι πόσο πιθανή είναι η απειλή και εάν τεχνικά μπορεί (και ενδείκνυται για το ίδιο) το Ιράν να επιτεθεί σε στόχους όπως η Σούδα και η Ρεβυθούσα.

Σύμφωνα με τις πιο ψύχραιμες αναλύσεις η απειλή για τη Σούδα είναι μάλλον πραγματική αλλά προς το παρόν χαμηλής πιθανότητας, ενώ για τη Ρεβυθούσα το σενάριο εντελώς θεωρητικό.

Πιο συγκεκριμένα: Η απόσταση της Σούδας από την Τεχεράνη είναι περίπου 2.460 χλμ., ενώ από το δυτικό και βορειοδυτικό Ιράν περίπου 2.000 με 2.100 χλμ. – λίγο μεγαλύτερη είναι η απόσταση για τη Ρεβυθούσα.

Τα γνωστότερα ιρανικά συστήματα έχουν βεληνεκές 1.700–2.500 χλμ., επομένως και πάντα θεωρητικά οι δύο ελληνικοί στόχοι βρίσκονται στα όρια των παραδοσιακών δυνατοτήτων τους. Τον Μάρτιο ο ισραηλινός στρατός υποστήριξε ότι το Ιράν χρησιμοποίησε δύο πυραύλους βεληνεκούς 4.000 χλμ. εναντίον της βάσης Ντιέγκο Γκαρσία, αλλά η πληροφορία αυτή δεν έχει επιβεβαιωθεί – η αξιοπιστία δεν είναι από τα ατού του Τελ Αβίβ, έτσι κι αλλιώς.

Το πραγματικό ερώτημα είναι η ακρίβεια, η διαθεσιμότητα και η αξιοπιστία των πυραύλων στις μέγιστες αποστάσεις. Οι ειδικοί που μίλησαν στους Financial Times αμφισβήτησαν τόσο την ακρίβεια όσο και το απόθεμα των ιρανικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς.

Η Σούδα ως πιθανός στόχος

Η Σούδα έχει σαφή στρατιωτική αξία. Είναι μεγάλος ελληνικός, αμερικανικός και νατοϊκός κόμβος, χρησιμοποιείται για ελλιμενισμό, ανεφοδιασμό, επισκευές, μεταφορές και υποστήριξη επιχειρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.

Το τελευταίο δημοσίευμα των Financial Times δεν κατονομάζει την Ελλάδα ή τη Σούδα. Αναφέρει αμερικανικές και βρετανικές εγκαταστάσεις στην Κύπρο και τη Βουλγαρία και συνδέει ενδεχόμενο πλήγμα με νέα αμερικανική κλιμάκωση. Ωστόσο, το Ιράν έχει επανειλημμένα προειδοποιήσει ότι κράτη που διαθέτουν βάσεις για επιχειρήσεις εναντίον του «θα αντιμετωπίσουν συνέπειες». Άρα η Σούδα είναι ένας λογικός δυνητικός στόχος αντιποίνων, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπάρχει πληροφορία πως πύραυλος ετοιμάζεται να εκτοξευθεί εναντίον της. Ενδεχομένως να πρόκειται και για μία ρητορική από την Τεχεράνη στο πλαίσιο της οριοθέτησης των θέσεών της και πώς βλέπει τους συμμάχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή.

Τι ισχύει για τη Ρεβυθούσα

Η Ρεβυθούσα έχει μικρότερη στρατιωτική αλλά μεγάλη ενεργειακή σημασία. Τον Ιούλιο κατονομάστηκε, μαζί με την Αλεξανδρούπολη, από την ιρανική εφημερίδα Farhikhtegan, η οποία έχει δεσμούς με το καθεστώς, σε ανάλυση για πιθανά αντίποινα κατά ευρωπαϊκών ενεργειακών υποδομών. Αυτό έχει σημασία ως πολιτικό μήνυμα ή προειδοποιητική διαρροή, αλλά δεν αποτελεί επίσημη ανακοίνωση των Φρουρών της Επανάστασης ούτε αποδεδειγμένο επιχειρησιακό σχέδιο.

Η Ρεβυθούσα θα μπορούσε να γίνει ενδιαφέρουσα για την Τεχεράνη επειδή δέχεται μεγάλο μέρος του αμερικανικού LNG που εισάγει η Ελλάδα, τροφοδοτεί μέσω του Κάθετου Διαδρόμου την Ανατολική Ευρώπη και την Ουκρανία, αποτελεί κρίσιμο σημείο της προσπάθειας απεξάρτησης από το ρωσικό αέριο.

Αλλά το σενάριο για ένα απευθείας βαλλιστικό πλήγμα στη Ρεβυθούσα είναι από πολύ χαμηλής πιθανότητας έως αδύνατο για πολλούς λόγους. Κάποιοι μιλούν για σενάρια  κυβερνοεπίθεσης, σαμποτάζ, χρήσης drone ή για ενέργειες μέσω ενδιάμεσου φορέα, αλλά και πάλι πρόκειται για μία εξεζητημένη και υπερβολική συζήτηση.

Έτσι κι αλλιώς η συνολική οπτική είναι μάλλον αποτρεπτική: Ένα απευθείας χτύπημα στην Ελλάδα – προφανώς με στόχο αμερικανικού ενδιαφέροντος – θα ήταν τεράστια κλιμάκωση. Θα αποτελούσε επίθεση σε έδαφος κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ και θα άνοιγε ζήτημα συλλογικής άμυνας. Αυτό λειτουργεί αποτρεπτικά, χωρίς να σημαίνει ότι το άρθρο 5 ενεργοποιείται αυτομάτως σαν διακόπτης.

Συνεπώς, η μεταφορά των Patriot δεν αποδεικνύει επικείμενο χτύπημα. Αποτελεί διαχείριση ενός κινδύνου μικρής πιθανότητας αλλά τεράστιων συνεπειών. Το ανησυχητικό πολιτικά είναι ότι ένας κίνδυνος που πριν από την ελληνική εμπλοκή ήταν σχεδόν ανύπαρκτος, σήμερα είναι αρκετά πειστικός ώστε η χώρα να αναδιατάσσει την αεράμυνά της. Με την ευκαιρία θα όφειλε να ξαναδεί την εμπλοκή της σε περιπέτειες που αποφασίζουν άλλοι για στην ευρύτερη περιοχή, αλλά μάλλον αυτή η συζήτηση δεν είναι ρεαλιστική σε αυτή τη συγκυρία – πέρα από το ότι είναι υπερβολικά αισιόδοξη.

topontiki.gr

Κάτω στην έρμη ακρογιαλιά

Του Δημήτρη Κ. Τυραΐδή *

Έγερνε ο Ρήγας τ’ ουρανού ματοστάλακτος, κουρασμένος από το ημερήσιο ταξίδι του, ν’ αναπαυτεί στην αγκαλιά της ερωμένης του Δύσης, αφήνοντας πίσω του τη γη να την σκεπάσει σε λίγο σιγά – σιγά το κατάμαυρο βελούδινο πέπλο της μάγισσας νύχτας.

Αρκετή ώρα μια γυναίκα καθισμένη στην απόμερη κείνη γωνιά της γης, στη ρίζα ενός κέδρου, έμοιαζε σαν νεράιδα του βουνού που για άγνωστο λόγο είχε κατέβει κείνο το πανέμορφο σούρουπο στην ακρογιαλιά, μη θέλοντας να επιστρέφει πίσω στις αγαπημένες της ρεματιές. Φαινόταν πως τίποτα δεν την απασχολούσε κοιτάζοντας με ευλάβεια, θα μπορούσα να πω, τ’ αστέρια που πρόβαιναν το ένα κατόπιν του άλλου δημιουργώντας διάφορα σχήματα, στολίζοντας μ’ αυτά κάθε γωνιά τ’ ουρανού.

Δεν ξέρω αλλά μια αόρατη δύναμη κατεύθυνε την ματιά μου προς το μέρος της και άθελά μου παρακολουθούσα κάθε της κίνηση. Τ’ αμυδρό φως που σκόρπαγαν γύρω – γύρω οι διάφορες λυχνίες των άλλων εκδρομέων δεν βοηθούσαν και πολύ στο να την παρακολουθώ όπως εγώ θα ήθελα. Στη συνέχεια μετά από αρκετή ώρα, πήρα μια βαθιά αναπνοή λες και ζητούσα θάρρος απ’ αυτήν και αποφάσισα να πάω κοντά της και να της μιλήσω. Την πλησίασα και την καλησπέρισα κάπως δειλά, χαμογελώντας της όσο πιο φιλικά μπορούσα. Αμέσως μου ανταπέδωσε τον χαιρετισμό, μα φθάνοντας πιο κοντά της ένοιωσα ένα παράξενο ρίγος να τυλίγει ολόκληρο το κορμί μου.

Μετάνιωσα που πήγα τόσο κοντά της αλλά ήταν πλέον αργά. Είδα στην όψη της απλωμένη όλη την πίκρα του κόσμου, θα έλεγα, και από τα αμυγδαλωτά μεγάλα, μαύρα μάτια της να τρέχουν ασταμάτητα δάκρυα. Μη μπορώντας να πω τίποτα άλλο κείνη τη στιγμή, της είπα κάπως αμήχανα «γιατί κλαίτε; σε τι μπορώ να σας βοηθήσω;»; Δεν πρόλαβα να πω απολύτως τίποτε άλλο, γιατί με σταμάτησε λέγοντάς μου, σχεδόν παρακαλώντας με «ελάτε κύριε, έχω ανάγκη να μιλήσω σε κάποιο. Ευχαριστώ το Θεό που σε ’φερε κοντά μου» και συνέχισε «μα καθίστε γιατί στέκεστε όρθιος;» και όλα αυτά χωρίς να σταματήσει έστω για μια στιγμή το κλάμα της. Υπάκουσα και κάθισα κοντά της και πριν να της πω τίποτε άλλο, με παρακάλεσε, εφόσον ήθελα να την ακούσω, να μην την διακόψω όση ώρα θα μου μίλαγε. Την καθησύχασα λέγοντάς της ότι μπορεί να μου μιλήσει όση ώρα αυτή ήθελε. Τότε πήρε μια βαθιά αναπνοή στρέφοντας συγχρόνως τα μάτια της προς τον ουρανό και άρχισε να απαγγέλλει την παρακάτω στροφή ενός ποιήματος, που καθώς στο τέλος μου είπε ότι το είχε γράφει για κείνον, με φωνή που έμοιαζε σαν κελάηδισμα πληγωμένου πουλιού.

«Με ’συρε πάλι ο πόνος μου καλέ μου στη γωνιά μας που πρωτοφιληθήκαμε κι είπες “θα σ’ αγαπώ” όσο θα στέκει ο ουρανός μα βρήκα τα όνειρά μας νεκρά στην άμμο αλίμονο τον τόπο αδειανό». Και συνέχισε: «ναι κύριε σε τούτη την απόμερη γωνίτσα της γης, σε τούτο τον κέδρο, το περασμένο καλοκαίρι είχα έρθει με τον πολυαγαπημένο μου, εδώ ακριβώς που καθόμαστε εμείς τώρα και κάναμε χίλια δυο όμορφα όνειρα για την αγάπη μας και για τη ζωή μας ολόκληρη». Στο σημείο αυτό σταμάτησε για λίγο και τότε κάποιοι άλλοι κρυφοί κρουνοί των ματιών της άνοιξαν μονομιάς και έμοιαζαν σαν καταρράκτες του ουρανού βρέχοντας την καυτή άμμο. Δεν είχαν πια σταματημό. Μέσα από τα αναφιλητά της έλεγε και ξανάλεγε «Γιατί Θεέ μου, γιατί;». Στην συνέχεια άπλωσε το χέρι της και μου ‘δωσε ένα γράμμα και πάντα κλαίγοντας μου είπε «διαβάστε το κύριε, το έγραψα σήμερα για κείνον και πέστε μου αν είναι καλό, όταν το διαβάσετε». Μη μπορώντας να της αρνηθώ πήρα στα χέρια μου το μουσκεμένο από τα πικρά της δάκρυα γράμμα και άρχισα να το διαβάζω σιγά – σιγά βοηθούμενος από το λιγοστό φως που σκόρπαγε μια μικρή λυχνία γύρω μας. Να τι έγραφε:
«Ω! ήρθα σήμερα καλέ μου σε τούτη την πολυαγαπημένη γωνίτσα μας, εδώ που το περασμένο καλοκαίρι είχαμε έρθει οι δυο μας και πιασμένοι χέρι – χέρι βαδίζοντας στην αμμουδιά ώρες ολόκληρες, κάναμε χίλια όνειρα για την αγάπη μας. Ήρθα με την κρυφή ελπίδα, κρυμμένη στα πληγωμένα στήθια μου ό,τι θα σε βρω καθισμένο στην σκιά του κέδρου μας να με περιμένεις αγάπη μου, αλλά δε σε βρήκα και έκλαψα πολύ πικρά. Ύστερα τα κύματα ρώτησα μήπως σε είδαν πουθενά, αλλά και κείνα δεν μου απάντησαν και τότε πάλι έκλαψα κάνοντάς τα αλμυρότερα με τα καυτά πικρά μου δάκρυα. Τον σκληρό βράχο ρώτησα μήπως σε είδε πουθενά, εκείνο τον βράχο που πάνω του με τ’ ανεξίτηλο μελάνι των ψυχών μας εμείς οι δυο πέρσι είχαμε γράψει την ομορφότερη λέξη στον κόσμο, την λέξη «σ’ αγαπώ», αλλά και εκείνος δεν μου απάντησε και πάλι έκλαψα. Με των γλάρων την προσευχή έσμιξα την προσευχή μου, στέλνοντας την στον Ύψιστο καλέ μου, παρακαλώντας τον να στείλει μια στιγμούλα και μόνο να σε δω, αφού δεν μ’ άφησε την άμοιρη να σε χαρώ. Αποκαμωμένη κάποια στιγμή έγειρα να αποκοιμηθώ στην σκιά του κέδρου μας και στα όνειρά μου είδα πως όλα τ’ άψυχα γύρω μου γίνηκαν λευκόφτεροι άγγελοι και πως χορό έστησαν λέγοντάς μου πως θα ‘ρθεις, μα εσύ έλειπες, δεν ήσουν μαζί τους λευκός άγγελος και συ να σε δω. Όταν ξύπνησα πάλι έκλαψα πικρά».

Στο σημείο αυτό σταμάτησα, δεν μπορούσα να συνεχίσω το διάβασμα, πνιγόμουνα, βούρκωσαν τα μάτια μου, δεν ήξερα τι να κάνω, δεν ήξερα τι να πω. Από την δύσκολη τούτη θέση μ’ έβγαλε τ’ απαλό χάδι της φωνής της λέγοντάς μου, χαμηλώνοντας συγχρόνως τα μάτια της, τα εξής:

«Δεν ήθελα να σας κάνω να πονέσετε κύριε, συγχωρήστε αν θέλετε, για το κακό που σας έκανα. Ειλικρινά δεν το ήθελα». Τα παραπάνω λόγια της αληθινά έμοιαζαν με προσευχή. Το φεγγάρι πρόβαινε πεντάμορφο στ’ αντικρινό βουνό σκορπώντας στο πέλαγος που απλώνονταν μπροστά του περίσσιο τ’ ασήμι του. Το φεγγάρι, η αστείρευτη τούτη πηγή έμπνευσης των ποιητών, ο φίλος των ερωτευμένων και των πονεμένων, ο πιστός σύντροφος της μοναξιάς και τόσων άλλων. Το κοίταξα με παράπονο, δεν ξέρω γιατί, ζητώντας του μια χάρη και το παρακάλεσα να το κρατήσω ό,τι του ζήτησα μυστικό. Μείναμε πολλές ώρες μαζί και σιγά – σιγά με τα διάφορα άλλα που λέγαμε μαλάκωσε λίγο ο πόνος της και αληθινά χάρηκα γι’ αυτό. Είπαμε πάρα πολλά για διάφορα πράγματα, αλλά ήρθε η ώρα που έπρεπε να χωρίσουμε.

Πρόσεξα πως ήθελε να κοιμηθεί. Την καληνύχτισα και έφυγα από κοντά της πολύ ταραγμένος και σκεπτικός. Όταν και ‘γω ξάπλωσα σε κάποια γωνιά της γης, δεν είμαι σίγουρος να σας πω αγαπητοί μου αναγνώστες αν κοιμήθηκα ή όχι κείνη την μαγευτική αλλά παράξενη νύχτα. Το ροδόλευκο πέπλο της αυγούλας, άρχισε να σκεπάζει σιγά – σιγά τη γη, διώχνοντας από πάνω της την νυχτιά.

Ο ξενύχτης Αυγερινός, πεισματάρης καθώς είναι, αρνιόταν επίμονα να κρυφτεί στην αγκαλιά του πατέρα του Ουρανού, αλλά για μια ακόμη φορά τον νίκησαν οι περίλαμπρες ακτίνες του ηλίου. Σηκώθηκα και έτρεξα προς το μέρος που την είχα αφημένη αλλά δεν την είδα πουθενά. Τότε έτρεξα προς την παραλία μήπως την βρω, αλλά δεν τη βρήκα ούτε εκεί. Άδικα περίμενα να τη δω σχεδόν όλη την ημέρα. Αργά το απόγευμα της ίδιας ημέρας πήρα το δρόμο του γυρισμού με βαριά και κρύα καρδιά. Τι την έκανε να φύγει τόσο βιαστικά και χωρίς να μου πει τίποτε, ακόμη δεν μπόρεσα να βρω μια λογική εξήγηση. Η αλήθεια είναι πως ήθελα να την βρω να τη βοηθήσω, ήθελα να μάθω πιο πολλά γι’ αυτήν και για την άτυχη αγάπη της, όπως δίκαια την έλεγε, αλλά στάθηκε αδύνατο. Όταν έφθασα στο σπίτι μου πια, ήταν νύχτα. Βγήκα στην βεράντα του σπιτιού μου και καθώς ήμουνα μόνος, έστρεψα τα μάτια μου στον αστροκέντητο ουρανό και είπα στο φεγγάρι που είχε κιόλας ανέβει αρκετά ψηλά, να μην λησμονήσει τη χάρη που του ζήτησα την προηγούμενη παράξενη νύχτα, απλώνοντας το χέρι στο γραφείο μου, παίρνοντας την αγαπημένη μου πέννα.

* συγγραφέας – ποιητής

μέλος της Παγκοσμίου Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών,

μέλος των Πνευματικών Δημιουργών νομού Χανίων και άλλων πολλών πολιτιστικών συλλόγων

 

Δεκατέσσερα χρόνια χωρίς 13ο και 14ο μισθό: Δεν είναι νόμος της οικονομίας. Είναι πολιτική επιλογή.

Του Δημήτρη Φλυτζανή, Προέδρου της Ένωσης Εργαζομένων Βενιζελείου

Η απόφαση της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας να απορρίψει την επαναφορά του 13ου και του 14ου μισθού στους δημοσίους υπαλλήλους κλείνει έναν δικαστικό δρόμο. Δεν κλείνει όμως το κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα.

Το ΣτΕ δεν είπε ότι η επαναφορά των δύο μισθών είναι αντισυνταγματική. Έκρινε ότι το Σύνταγμα και το ευρωπαϊκό δίκαιο δεν υποχρεώνουν την πολιτεία να τους επαναφέρει. Άρα η μη επαναφορά τους παραμένει πολιτική επιλογή.

Οι δύο μισθοί καταργήθηκαν το 2012, στο πλαίσιο των μνημονιακών περικοπών. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, παραμένουν κομμένοι. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πλέον γιατί κόπηκαν μέσα στην κρίση. Είναι γιατί δεν επέστρεψαν όταν η κρίση τελείωσε.

Και εδώ υπάρχει διαχρονική πολιτική ευθύνη. Από τις κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν τα μνημόνια μέχρι τις κυβερνήσεις της μεταμνημονιακής περιόδου, καμία δεν προχώρησε στην πλήρη αποκατάσταση του 13ου και του 14ου μισθού.

Η σημερινή κυβέρνηση, παρά τα χρόνια ανάπτυξης και τις διακηρύξεις περί δημοσιονομικού χώρου, επέλεξε επίσης να μην τους επαναφέρει. Αυτό είναι το πολιτικό γεγονός. Γιατί άλλο «δεν υποχρεούμαι» και άλλο «δεν μπορώ». Η πολιτεία μπορεί να τους επαναφέρει. Το ζήτημα είναι αν θέλει.

Και η Ευρώπη δείχνει ότι υπάρχουν και άλλες επιλογές. Στην Πορτογαλία οι δημόσιοι υπάλληλοι εξακολουθούν να αμείβονται με 14 πληρωμές τον χρόνο, ενώ στην Ισπανία προβλέπονται δύο έκτακτες ετήσιες πληρωμές. Οι αντίστοιχες παροχές που είχαν ανασταλεί κατά την κρίση αποκαταστάθηκαν. Σε άλλες χώρες, όπως η Ιταλία, η Γερμανία και το Βέλγιο, υπάρχουν 13η αποδοχή ή ετήσιες ειδικές καταβολές στον δημόσιο τομέα.

Άρα η κατάργηση δύο μισθών δεν είναι οικονομικός νόμος. Είναι πολιτική επιλογή. Και σήμερα αυτή η επιλογή γίνεται ακόμη πιο προκλητική. Γιατί ο εργαζόμενος ζει στην πραγματική οικονομία. Πληρώνει ενοίκιο, ρεύμα, τρόφιμα, καύσιμα, σπουδές, υγεία. Η ακρίβεια έχει διαβρώσει το εισόδημά του και δύο επιπλέον μισθοί δεν είναι «ένα επίδομα». Είναι δύο μήνες ζωής.

Και κάπου εδώ πρέπει να τελειώσει η συζήτηση περί «λεφτά δεν υπάρχουν». Το πραγματικό ερώτημα είναι: πού κατευθύνονται τα χρήματα;

Για τον εργαζόμενο ο δημοσιονομικός χώρος εμφανίζεται περιορισμένος. Για εξοπλισμούς και την ενίσχυση της πολεμικής οικονομίας, διευρύνεται. Για ένα κράτος που εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπο με σκάνδαλα και πελατειακές πρακτικές, όπως η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και με απευθείας αναθέσεις, οι πόροι βρίσκονται.

Δεν είναι λοιπόν μόνο θέμα χρημάτων. Είναι θέμα πολιτικών προτεραιοτήτων. Το ίδιο ισχύει και για τη Δικαιοσύνη.

Η Δικαιοσύνη πρέπει να είναι ανεξάρτητη. Ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να είναι και ανοιχτή στην κριτική. Δεν χρειάζεται να ισχυριστεί κανείς ότι «η Δικαιοσύνη είναι χειραγωγημένη». Μια τέτοια γενική καταγγελία, χωρίς τεκμηρίωση, αδυνατίζει τη συζήτηση. Υπάρχει όμως ένα εύλογο θεσμικό ερώτημα:

Πώς διασφαλίζεται στην πράξη η ισότητα όταν η μισθολογική προστασία δεν φαίνεται να έχει το ίδιο βάρος για τις τις κατηγορίες εργαζομένων;

Και πώς γίνεται δύο μισθοί να θεωρούνται συμβατοί με την «αξιοπρεπή διαβίωση» όταν το κόστος ζωής έχει εκτοξευθεί;

Αυτά δεν είναι ερωτήματα που μπορεί να τα απαντήσει μόνο ένα δικαστήριο. Είναι πολιτικά ερωτήματα. Και εδώ βρίσκεται η ευθύνη όσων κυβέρνησαν.

Δεν αρκεί να θυμόμαστε ποιος έκοψε τον 13ο και τον 14ο μισθό. Πρέπει να θυμόμαστε και ποιος δεν τους επέστρεψε.

Οι εργαζόμενοι έχουν μνήμη. Θυμούνται τα μνημόνια, τις περικοπές, τις υποσχέσεις και την έξοδο από τα μνημόνια. Βλέπουν σήμερα μια οικονομία που παρουσιάζεται ως ισχυρή, αλλά δύο μισθοί εξακολουθούν να θεωρούνται «πολυτέλεια».

Και η επόμενη κάλπη θα κρίνει και αυτό. Όχι μόνο ποιος υπόσχεται. Αλλά ποιος κυβέρνησε, τι έκανε και ποιες ανάγκες επέλεξε να υπηρετήσει. Γιατί ο 13ος και ο 14ος μισθός δεν είναι προεκλογικό φιλοδώρημα. Είναι εισόδημα των εργαζομένων που αφαιρέθηκε στο όνομα της κρίσης.

Η κρίση τελείωσε. Οι περικοπές έμειναν. Και αυτό δεν είναι νόμος της οικονομίας. Είναι πολιτική επιλογή.

Η απόφαση του ΣτΕ μπορεί να κλείνει έναν δικαστικό δρόμο. Δεν μπορεί να κλείσει τον δρόμο της κοινωνικής και πολιτικής διεκδίκησης.

Γιατί τελικά το ερώτημα είναι μεγαλύτερο από δύο μισθούς: Ποιος πληρώνει την κρίση; Ποιος καρπώνεται την ανάπτυξη; Και ποιον υπηρετεί η οικονομική πολιτική;

Την απάντηση πρέπει και θα τη δώσουν οι εργαζόμενοι.

“Τον τσάκισαν τον άνθρωπο!”: Το ειρωνικό σχόλιο Πολάκη για την απελευθέρωση του Ισραηλινού που έβαλε τη φωτιά στα Σέλλια

Με ένα σύντομο σχόλιο ο βουλευτής Χανίων Π. Πολάκης αναφέρθηκε στην απελευθέρωση του Ισραηλινού που έβαλε με εγγύηση 10.000 ευρώ και προϋπόθεση να δίνει το παρών μία φορά το μήνα στην ελληνική πρεσβεία στο Τελ Αβίβ.

Είπε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ:

Τον τσακισαν τον ανθρωπο !!

Τοση αυστηροτητα πια απο τη Δικαιοσυνη;;;

Το σχόλιο ήρθε ως απάντηση σε σχόλιο του δημοσιογράφου Μιχάλη Στρατάκη που είπε:

Ελεύθερος, με 10 χιλιάρικα, ο Ισραηλινός που έκαψε τα Σελλιά Ρεθύμνου.

Την επόμενη φορά θα περάσει πρώτα από την αστυνομία, για να ζητήσει να του δώσουν αναπτήρα.

Υπενθυμίζουμε ότι ο 35χρονος Ισραηλινός οδηγήθηκε το πρωί της Τρίτης στον Ανακριτή Ρεθύμνου, προκειμένου να απολογηθεί, καθώς σε βάρος του έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για εμπρησμό με ενδεχόμενο δόλο.

Μετά την απολογία του, ο Ισραηλινός αφέθηκε ελεύθερος υπό τους όρους της καταβολής χρηματικής εγγύησης ύψους 10.000 ευρώ και της εμφάνισης μία φορά τον μήνα στην Ελληνική Πρεσβεία στο Τελ Αβίβ.

Ο 35χρονος Ισραηλινός υποστηρίζει ότι αντιλήφθηκε τη φωτιά σε απόσταση περίπου 60 μέτρων από την έπαυλη όπου διέμενε στο Ρέθυμνο, ενώ το ενδιάμεσο τμήμα της έκτασης, όπως αναφέρεται, ήταν ανέπαφο από τις φλόγες.

Μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσαν ότι η φωτιά είχε προκληθεί από κάποια άλλη αιτία. Έτσι, κινητοποιήθηκαν, ενημέρωσαν, μαζί με μία γειτόνισσά τους, τις Αρχές, μάζεψαν τα πράγματά τους και μετέβησαν σε ταβέρνα της περιοχής, όπου περίμεναν να εξελιχθεί η επιχείρηση κατάσβεσης.

Σχεδόν δύο ώρες αργότερα ενημερώθηκαν ότι η Πυροσβεστική Υπηρεσία τούς αναζητούσε προκειμένου να καταθέσουν.

Ο 35χρονος επέμεινε κατά την απολογία του, ότι σε καμία περίπτωση δεν τους είχε γίνει σύσταση να μην ανάψουν φωτιά σε περίπτωση ισχυρών ανέμων.

Όπως υποστήριξε, δεν υπήρξε καμία γραπτή ή προφορική σύσταση να μην χρησιμοποιούν το γκριλ. Ανέφερε ότι στις 10 Αυγούστου, δύο ημέρες μετά την άφιξή τους, τους δόθηκε ένα πινακάκι με κάποιες πληροφορίες, όπως ο κωδικός πρόσβασης στο Wi-Fi, και πως εκεί, στα «ψιλά γράμματα», υπήρχε και μία λιτή αναφορά για τη μη χρήση της ψησταριάς σε περίπτωση ανέμων.

Διαφορετικά πάντως ήταν όσα είπε ο ιδιοκτήτης της βίλας αφού σύμφωνα με αυτόν είχε ενημερώσει και προφορικά και γραπτώς ότι απαγορεύεται η χρήση του μπάρμπεκιου αν οι άνεμοι είναι ισχυροί λόγω κινδύνου πυρκαγιάς.

Κρήτη: Η μοιραία σύγκρουση ταξί με μηχανή και ο χαμός του 21χρονου

Δίχως τέλος οι τραγωδίες στην Κρήτη και ο πρόωρος χαμός νέων ανθρώπων στην άσφαλτο.

Ο 21χρονος δικυκλιστής, που “έσβησε” στις 10 περίπου το βράδυ της Τετάρτης (19/8) σε παράπλευρο δρόμο του ΒΟΑΚ στον Πλατανιά Ρεθύμνου, είναι το τελευταίο θύμα, στη “μαύρη” λίστα.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες η μηχανή του άτυχου νέου, με κατεύθυνση από Ρέθυμνο προς Ηράκλειο, συγκρούστηκε μετωπικά με ταξί που οδηγούσε ένας 61χρονος.

Η σύγκρουση ήταν σφοδρή με αποτέλεσμα ο 21χρονος να χάσει τη ζωή του.

Ο 61χρονος συνελήφθη για επικίνδυνη οδήγηση και ανθρωποκτονία από αμέλεια, και οδηγείται σήμερα στον Εισαγγελέα Ρεθύμνου.

ekriti.gr

Τα Χανιά η ακριβότερη πόλη της Κρήτης για πώληση κατοικιών

Νέα άνοδο καταγράφουν οι τιμές πώλησης κατοικιών στην Κρήτη, με τη ζήτηση από Έλληνες και ξένους αγοραστές να παραμένει ισχυρή.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Spitogatos για το β’ τρίμηνο του 2026, η μέση ζητούμενη τιμή στην Κρήτη έφτασε τα 2.250 ευρώ/τ.μ., σημειώνοντας ετήσια αύξηση 6,9%. Σε σχέση με το 2021, οι τιμές στο νησί έχουν αυξηθεί συνολικά κατά 50%.

Τα Χανιά παραμένουν η ακριβότερη περιοχή της Κρήτης, με 3.102 ευρώ/τ.μ., ενώ ακολουθούν το Ρέθυμνο με 2.202 ευρώ, το Ηράκλειο με 2.200 ευρώ και το Λασίθι με 1.944 ευρώ/τ.μ.

ΠΙΝΑΚΑΣ

Ιδιαίτερα έντονο παραμένει και το ενδιαφέρον από το εξωτερικό, με αγοραστές κυρίως από ΗΠΑ, Βρετανία, Γερμανία, Ολλανδία και Γαλλία. Τα Χανιά και το Ηράκλειο βρίσκονται μεταξύ των περιοχών που συγκεντρώνουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον ξένων αγοραστών.

Ιεράπετρα: Βρέθηκαν πυρομαχικά και βλήματα σε απόσταση λίγων μέτρων από την ακτή!

Πυρομαχικά σκόρπια σε έκταση περίπου 500 μέτρων στη θαλάσσια περιοχή του όρμου Ιεράπετρας, εκατέρωθεν του υφάλου, σε βάθος περίπου 3-4 μέτρων και σε απόσταση 150 έως 200 μέτρα από την ακτή, εντόπισαν οι λιμενικές αρχές!

Πρόκειται για βλήματα όλμων σε κουτί μεταφοράς ενώ βρέθηκε κι ένα ξύλινο κιβώτιο μεταφοράς φυσιγγίων, βλήματα διαφόρων διαμετρημάτων και διάσπαρτες δεσμίδες φυσιγγίων, όλα σε κατάσταση οξείδωσης.

Από το Λιμεναρχείο Ιεράπετρας έχουν εκδοθεί περιοριστικά μέτρα κυκλοφορίας για την περιοχή ενώ ενημερώθηκαν σχετικά όλες οι εμπλεκόμενες υπηρεσίες.

cretalive.gr

Οι Βάσεις της Σούδας …που μας προστατεύουν… τελικά χρειάζονται την προστασία των ελληνικών συστημάτων Patriot;

Η χθεσινή είδηση για τη μεταφορά των ελληνικών συστημάτων Patriot από την Κάρπαθο στην Κρήτη για την προστασία των εγκαταστάσεων των βάσεων της Σούδας κατέρριψε για ακόμη μία φορά έναν από τους πιο κυρίαρχους μύθους σχετικά με την παρουσία και γιγάντωση των ξένων στρατιωτικών εγκαταστάσεων: ότι προσφέρουν τεράστια προστασία.

Η αλήθεια που φανερώνεται είναι πάρα πολύ διαφορετική. Η ύπαρξη των βάσεων όχι μόνο δε βελτιώνει την άμυνα του νησιού αλλά μετατρέπει τη Σούδα και συνεπακόλουθα το νησί σε στόχο. Και όχι μόνο μετατρέπει το νησί και ειδικά τα Χανιά σε στόχο και δεν προστατεύει, αλλά πρέπει η φτωχή Ελλάδα να την προστατεύει.

Το γεγονός ότι η βάση της Σούδας αποτελεί στόχος προκύπτει τόσο από τις πρόσφατες απειλές που εξαπέλυσε το Ιράν αλλά και από αυτά που λένε οι ίδιοι οι Αμερικάνοι. Τον Μάρτη η “Καθημερινή” είε αποκαλύδει ότι για τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ η βάση της Σούδας αντιμετωπίζει «σημαντικό κίνδυνο» (significant risk) να δεχθεί πλήγμα από κάποιον ιρανικό πύραυλο, ιεράρχηση κατά μόλις ένα σκαλοπάτι κάτω από τον «υψηλό κίνδυνο» (high risk), κατά την νατοϊκή ορολογία.

Όχι λοιπόν, οι βάσεις δεν προσθέτουν κάποια επιπλέον προστασία στο νησί, αντιθέτως πρέπει να προστατευόνται.

Η απλή αλήθεια είναι ότι οι βάσεις της Σούδας, η γιγάντωσή τους, ευνοεί λίγους και βάζει σε κίνδυνο τους πολλούς. Χωρίς ουσιαστικά αντισταθμιστικά ανταλλάγματα, η Κρήτη έχει μετατρέψει τον εαυτό της σε στόχο τη στιγμή που το νησί είναι τουριστικό – τα τελευταία μάλιστα χρόνια αναπτύσσεται ως τουριστική μονοκαλλιέργεια – και ως εκ τούτο η οικονομία του εύθραυστη σε οτιδήποτε μπορεί να αμφισβητήσει την ασφάλειά του ως προορισμό.

Και προφανώς, σε αντίθεση με όσα είχε πει πριν μερικούς μήνες ο αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού κ. Κούτσωγλου το πρόβλημα στην Κρήτη δεν είναι ότι συζητάμε για τον κίνδυνο που αποτελεί η βάση της Σούδας αλλά το γεγονός ότι αποτελεί κίνδυνο.

Το να κρύβουμε την πραγματικότητα κάτω από το χαλί δεν είναι και δε θα είναι ποτέ η λύση.

Λίγη σοβαρότητα λοιπόν…